I OSK 2939/23

Dnia 20 listopada 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 659/23 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. 2 sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. 2 sp. k. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 23 czerwca 2023 r. I SA/Wa 659/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. 2 sp. k. w W. (Skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (Kolegium) z [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy [...] (Wójt) z [...] października 2022 r. nr [...] i zasądził od Kolegium na rzecz Skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Skarżąca oraz A. K. i J. D., współwłaściciele nieruchomości położonej we wsi W. gmina N., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o po w. 0,1500 ha, dla której Sąd Rejonowy w Legionowie prowadzi księgę wieczystą [...], wnioskiem z 22 lipca 2022 r. wystąpili do Urzędu Gminy N. o podział tej nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o. gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej "u.g.n.") w ten sposób, że po podziale powstałaby działka nr [...] o pow. 628 m2, na której posadowiony byłby budynek I, stanowiąca wyłączną własność nabywców nieruchomości oraz działka nr [...] o pow. 872 m2, na której posadowiony byłby budynek II, stanowiący wyłączną własność Skarżącej. [...] października 2022 r. organ I instancji wydał decyzję nr [...], na mocy której odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Kolegium po rozpoznaniu odwołania Skarżącej decyzją z [...] stycznia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na : -konieczność rozpatrzenia wniosku zgodnie z żądaniem a więc na podstawie art. 95 ust. 1 u.g.n.; - możność dokonania podziału wbrew ustaleniom planu tj. wydzielenia działek o pow. mniejszej niż 1500 m2, -dalsze pozostawanie nieruchomości we współwłasności gdyż na nieruchomości znajdują się dwa budynki przy czym żaden w projekcie podziału nie podlega podziałowi. Po podziale budynek nr I wraz z działką [...] byłby wciąż współwłasnością dwojga z trójki obecnych współwłaścicieli a w konsekwencji nie nastąpiłoby wydzielenie poszczególnych budynków i działek dla poszczególnych osób (właścicieli). Podział na podstawie art. 95 pkt 1 u.g.n. nie może polegać na wydzieleniu budynku wraz z działką gruntu stanowiącą nadal przedmiot współwłasności. Zdaniem organu, wnioskowany podział nie jest możliwy ze względu na jego niecałkowitość (wydzielona nieruchomość pozostanie we współwłasności) oraz ze względu na brak celu, o którym mowa w art. 95 pkt 1 u.g.n. Kolegium wskazało, że powyższe zamierzenie inwestycyjne zostało zrealizowane na działkach nr [...] o pow. 0,1500 ha i [...] o pow. 0,2359 ha, które zostały wydzielone z działki nr [...] (wraz z działkami: nr [...] o pow. 0,2500 ha i nr [...] - przeznaczonych pod poszerzenie drogi publicznej) na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., przy czym podział nastąpił zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Do trzech powstałych w ten sposób działek budowlanych wyznaczono dostęp do drogi publicznej poprzez pas gruntu o szerokości 5 m, objęty służebnością drogową, co zostało uwidocznione również na mapie z projektem podziału. W wyniku proponowanego podziału powstałaby kolejna - czwarta - działka w szeregu. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego drogi niepubliczne - wewnątrzosiedlowe nie mogą być węższe niż: 1/ przy obsłudze do trzech działek - 5 m; 2/ przy obsłudze do 10 działek - 8 m (k. 41). Zdaniem Kolegium deklarowany cel - zniesienie współwłasności nie uzasadnia odstępstwa od reguł wytyczania dróg dojazdowych sformułowanych w planie. Bezwzględny wymóg dostępu do drogi publicznej jest warunkiem ustawowym podziału wynikającym z art. 93 ust. 3 u.g.n. i nie podlega wyłączeniu na mocy art. 95 u.g.n. Tymczasem w przedłożonym projekcie wskazano, że obsługa komunikacyjna projektowanych działek będzie odbywać się poprzez istniejącą służebność gruntową, co jest wprost niezgodne z ww. zapisem planu. Niezależnie od powyższego, propozycja obsługi komunikacyjnej z projektu narusza warunki, na jakich wydzielono działki sąsiednie nr [...] i [...], a które powinny mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej na warunkach określonych przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka nr [...] oraz pozostałe omawiane działki wyczerpują definicję działki zabudowanej, przez którą zgodnie z art. 4 pkt 3a u.g.n. należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. W wyniku podziału wszystkie działki z szeregu utraciłyby cechy działki zabudowanej z powodu utraty prawidłowego dostępu do drogi publicznej. Kolegium zwróciło uwagę, że podział na omawianej podstawie jest możliwy, jeżeli ma polegać na wydzieleniu budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do korzystania z tych budynków. Niewątpliwie warunek niezbędności dla budynku spełnia działka objęta pozwoleniem na budowę wydanym zgodnie z Planem. Stan nieruchomości nie wymaga zatem kolejnego podziału do jej prawidłowego funkcjonowania. Kolegium wyjaśniło, że nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 k.p.a., albowiem wynik postępowania ze skargi na decyzję Kolegium nr [...] nie ma wpływu na ocenę przesłanek niniejszego rozstrzygnięcia. Oba postępowania toczą się z różnych podstaw prawnych i nie pozostają ze sobą w takim stosunku, że bez rozpoznania skargi niemożliwe jest rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie : 1. przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. oraz art 136 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ odwoławczy całości materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności: 2. pominięcie tego, że budynki znajdujące się na działkach objętych wnioskiem spółki zostały oddane do użytkowania a co za tym idzie, wskazane nieruchomości stanowią działki budowlane w rozumieniu art. 3 ust. 4 a u.g.n.; 3. nieustalenie przyczyn i celu wnioskowanego przez Skarżącą podziału działki nr [...] między innymi na działkę o numerze [...] oraz [...], który wynikał z konieczności - przy zachowaniu wymogów przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 z późn. zm.) zniesienia współwłasności; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierespektujący zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, wyrażające się zwłaszcza wybiórczym lub niewłaściwym zastosowaniem przepisów u.g.n. oraz w dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nierespektujący zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, wyrażające się zwłaszcza wybiórczym lub niewłaściwym zastosowaniem przepisów u.g.n., a w szczególności art. 95 pkt 1 tej ustawy oraz w dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego; 6. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, polegający na braku rzetelnego i spełniającego wymogi procedury uzasadnienia okoliczności dowodowych stanowiących podstawę do wydania decyzji, w szczególności nieuwzględnienie argumentacji zawartej we wniosku o podział nieruchomości w trybie art. 95 ust 1 u.g.n.; 7. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem spółki z [...] sierpnia 2021 r., w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości w oparciu o art 95 pkt 7 u.g.n. podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w ww. postępowaniu. Powyższego z tego względu, że ewentualne uchylenie decyzji organu z [...] grudnia 2021 r, nr [...] oraz decyzji SKO w Warszawie z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], tj. rozstrzygnięć jakie zapadły w sprawie wniosku spółki z [...] sierpnia 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości w oparciu o art 95 pkt 7 u.g.n., które to decyzje nie są prawomocne z uwagi na możliwość (otwarty bieg terminu do złożenia skargi) ich zaskarżenia do Sądu administracyjnego (który decyzje może wyeliminować z obrotu prawnego) może mieć wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy; II. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię tj.: 1. art. 95 pkt 1 u.g.n. polegającą na przyjęciu, że projekt podziału nieruchomości nie spełnia podstawowego warunku planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w zakresie dopuszczalności dokonywania podziału terenów gdyż przewiduje dokonanie podziału na działki o powierzchni po podziale mniejszej niż 1500 m2 podczas gdy plan wprost zakazuje aby powstałe w wyniku podziału działki miały powierzchnię mniejszą niż 1500 m2 podczas gdy taka wykładania jest sprzeczna z celem regulacji art. 95 pkt 1 u.g.n. który stanowi o możliwości podziału działki niezależnie od ustaleń planu miejscowego; 2. art. 95 pkt 1 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co doprowadziło organ do wydania błędnego rozstrzygnięcia; 3. art. 4 pkt 3a u.g.n. w zw. z art. 95 pkt 1 u.g.n. poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, co doprowadziło do błędnego uznania, że: - złożony w sprawie wniosek w przedmiocie podziału nieruchomości nie spełnia drugiego warunku określonego w art. 95 pkt 1 u.g.n. tj. tego, że budynki muszą być wydzielone wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków podczas gdy przesłanka ta w sprawie została spełniona; - niedopuszczalne jest dokonanie wnioskowanego przez Skarżącą podziału, bowiem nie spełnia on podstawowego warunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z [...] sierpnia 2003 w sytuacji, gdy w świetle art. 95 pkt 1 u.g.n. dopuszczalne jest dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń mpzp; 3. art. 95 pkt 1 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w sprawie brak jest przesłanek do zatwierdzenia projektu podziału mimo, że zamiar właścicieli (stron postępowania) jest oczywisty, a sam podział służy realizacji roszczeń przewidzianych w art. 210 i 211 kodeksu cywilnego (roszczenie o zniesienie współwłasności przez podział rzeczy wspólnej); 4. art. 95 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 3 u.g.n. poprzez uznanie, że działka powstała w wyniku podziału nie zapewniłaby prawidłowego korzystania z posadowionego na niej budynku podczas gdy ten warunek zostałby spełniony gdyby uwzględniono wniosek. Wniesiono o uchylenie obu decyzji i zwrot kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna i wyjaśnił, że Skarżąca wniosła o wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości, wskazując jako podstawę prawną art. 95 § 1 u.g.n. i cel jakim jest zniesienie współwłasności nieruchomości. Zwrócił uwagę, że niesporne było, iż zaproponowany podział jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gdyż w jego wyniku powstałby działki o powierzchni mniejszej niż dopuszczalne w planie (poniżej 1500 m2). Dlatego współwłaściciel wystąpił o dokonanie podziału bez uwzględnienia postanowień planu, wskazując na cel jakim jest konieczność zniesienia współwłasności, zgodnie z umową sprzedaży wraz z przedwstępną umową zniesienia współwłasności z 24 maja 2022 r. Warunkiem zniesienia współwłasności ustalonym w tym akcie było uzyskanie ostatecznej decyzji podziałowej - § 5 pkt 2 tej umowy. W ocenie Sądu organy w sposób wadliwy przyjęły wykładnię, zgodnie z którą nie można dokonać podziału nieruchomości w sposób zaproponowany przez Skarżącą z uwagi na fakt, że w dalszym ciągu nieruchomość będzie pozostawała w współwłasności. Zgodnie z art. 95 ust. 1 u.g.n., niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Geodezyjny podział nieruchomości jest elementem poprzedzającym samo zniesienie współwłasności gdyż skutek rzeczowy w tym wypadku powstaje nie mocą decyzji podziałowej ale czynności stron (współwłaścicieli) przed notariuszem w drodze umowy czy na mocy postanowienia sądu powszechnego w postępowaniu o zniesienie współwłasności. W niniejszej sprawie, zgodnie z decyzją nr [...] Starosty Legionowskiego na przedmiotowej nieruchomości zostały wybudowane 2 budynki mieszkalne. Skarżąca 24 maja 2022 r. zawarła z J. D. i A. K. umowę sprzedaży i umowę przedwstępną zniesienia współwłasności, mocą której sprzedano im udziały we wspólnej nieruchomości. Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta [...]. Jak wynika z działu III tej księgi wieczystej ustanowiona jest w niej "nieodpłatna, nieograniczona w czasie służebności gruntowa na rzecz każdoczesnego właściciela działki o numerze [...], objętej księgą wieczystą kw nr [...] polegająca na prawie przejścia i przejazdu oraz przeprowadzenia mediów przez nieruchomość obciążoną pasem gruntu zaznaczonym na załączniku nr 2". Nie ulegało zatem wątpliwości w ocenie Sądu Wojewódzkiego, że: -zgodnie z planem miejscowym nie ma możliwości dokonania podziału, gdyż powstałe w wyniku podziału działki ewidencyjne miałaby powierzchnię mniejszą niż 1500 m2; -budynki pobudowane na przedmiotowej nieruchomości zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę i oddane do użytkowania; -podział nieruchomości jest uzasadniony ze względu na konieczność zniesienia współwłasności nieruchomości; -dostęp do drogi publicznej następuje poprzez zagwarantowaną w księdze wieczystej [...] służebność gruntową na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...]. Sąd wyjaśnił następnie, że na gruncie przepisów ustawy 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz.U.2022.1360), dalej "kc" współwłasność polega na przysługiwaniu własności rzeczy kilku osobom – co wynika z art. 195 kc. Współwłasność jest albo łączna (np. małżeńska) albo w udziałach – art. 196 kc. Zniesienie współwłasności regulują natomiast przepisy ustawy z 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego (Dz.U.2021.1805), dalej "kpc", art. 617 i następne. Zgodnie z nimi, a w szczególności art. 622 § 2 kpc w przypadku "gdy wszyscy współwłaściciele złożą zgodny wniosek co do sposobu zniesienia współwłasności, sąd wydaje postanowienie odpowiadające treści wniosku, jeżeli spełnione zostaną wymagania, o których mowa w dwóch artykułach poprzedzających, a projekt podziału nie sprzeciwia się prawu ani zasadom współżycia społecznego, ani też nie narusza w sposób rażący interesu osób uprawnionych. Oczywiście regulacje te odnoszą się do sposobu zniesienia współwłasności przez sąd, to jednak przepisy te kreują ramy w jakich może dojść do zniesienia współwłasności. Z kolei art. 95 ust. 1 u.g.n. wskazuje na cel jakim jest właśnie zniesienie współwłasności. Dlatego, w ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie ma podstaw do uznania, że zniesienie współwłasności może nastąpić wyłącznie poprzez przyznanie nowej nieruchomości gruntowej jednej osobie. Takiego ograniczenia nie zawierają ani przepisy kodeksu cywilnego ani kodeksu postępowania cywilnego ani ustawa o gospodarce nieruchomościami. Sąd wskazał, że powyższa wykładnia wynika z tego, że odesłanie w art. 95 ust. 1 u.g.n. do instytucji współwłasności nieruchomości oznacza konieczność uwzględnienia regulacji właściwych dla tej instytucji a więc przepisów kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego. Sąd wyjaśnił, że powołany przez organ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 stycznia 2013 r. II SA/Wr 762/12 dotyczył innej sytuacji tj. takiej, w której w wyniku podziału powstałaby trzecia działka pozostająca nadal we współwłasności dotychczasowych właścicieli przy pozostawieniu w wyniku podziału działek niezabudowanych. W obecnie rozpoznawanej sprawie sytuacja jest inna. Zaproponowany podział polega na wydzieleniu 2 zabudowanych działek, co stanowi spełnienie przesłanki "wydzielenia dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami" – art. 95 pkt 1 u.g.n.. Rzeczą która wymaga oceny pozostaje w takim stanie faktycznym ocena czy wydzielona mocą proponowanego sposobu podziału działka gruntowa jest niezbędna do prawidłowego korzystania z tych budynków – art. 95 pkt 1 in fine. Kwestia dostępu do drogi publicznej uregulowana jest służebnościami gruntowymi o których mowa w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości władnącej i obciążonej i w związku z tym nie ma wpływu na możliwość podziału. Tym samym na uwzględnienie zasługiwały w ocenie Sądu Wojewódzkiego zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy a w konsekwencji do naruszenie art. 95 ust. 1 u.g.n., poprzez przyjęcie wadliwej wykładni tego przepisu i uznanie, że w wyniku podziału działki [...] nie mogą powstać dwie działki zabudowane budynkiem z których jedna będzie stanowiła przedmiot współwłasności. Odnosząc się natomiast do kwestii zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne z wniosku z [...] sierpnia 2021 r. Sąd stanął na stanowisku, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku jest podział w trybie art. 95 u.g.n., organ ma obowiązek samodzielnie ocenić czy zaproponowany podział jest możliwy na podstawie całej regulacji art. 95, oczywiście w konfrontacji z celami podziału. Organ ocenia treść wniosku i dokonuje subsumpcji pod określoną normę prawa materialnego. Sąd przypomniał, że Skarżąca wnioskiem z 10 sierpnia 2021 r. wystąpiła o podział działki [...] na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Po decyzji odmownej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. I SA/WA 2789/22 uchylił decyzje. Jak wynika z motywów uzasadnienia wyroku w tamtej sprawie wskazywany przez Skarżącą cel podziału był inny niż wskazywany obecnie - powstanie odrębnych działek budowlanych niezbędnych do korzystania z budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla współwłaścicieli udziałów w nieruchomości wspólnej i właścicieli wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Co prawda numery nowych działek są inne to jednak ich powierzchnia tożsama z powierzchnią proponowanych działek w sprawie niniejszej (0, 628 ha i 0, 0872 ha). Nowy wniosek o zatwierdzenie projektu podziału wpłynął do organu 22 lipca 2022 r. natomiast decyzja organu II instancji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału wydana została 25 sierpnia 2022 r. (decyzja organu I instancji została wydana 2 grudnia 2021 r.). W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, brak było podstaw do zawieszenia postępowania gdyż nie spełnione zostały przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 kpa z uwagi na brak zależności pomiędzy oboma postępowaniami administracyjnymi. Inne są podstawy faktyczne żądania. Kolegium zaskarżyło wyrok Sądu Wojewódzkiego skargą kasacyjną w całości zarzucając mu : 1) na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 2) art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344 ze zm., dalej zwana "u.g.n.") poprzez jego błędną wykładnię: a) polegającą na przyjęciu, że celem wniosku strony oraz uczestników postępowania było zniesienie współwłasności polegające na wydzieleniu budynków wraz z działkami dla poszczególnych współwłaścicieli, podczas gdy rzeczywistym celem tego wniosku było doprowadzenie do skutku umowy sprzedaży zabudowanej działki przez dewelopera [...] sp. z o.o. 2 sp.k. na rzecz pozostałych współwłaścicieli nieruchomości ; b) polegającą na przyjęciu, że podział nieruchomości jest dopuszczalny w sytuacji, gdy w jego wyniku dojdzie jedynie do częściowego zniesienia współwłasności, podczas gdy literalna treść przepisu dopuszcza podział wyłącznie wówczas, gdy będzie on polegał na wydzieleniu z nieruchomości budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego z nich korzystania dla poszczególnych współwłaścicieli, a zatem dla każdego dotychczasowego współwłaściciela z osobna; c) polegającą na przyjęciu, że możliwy jest taki podział nieruchomości niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który spowoduje, iż dostęp do drogi publicznej dla sąsiednich działek (nieobjętych projektem podziału) przestanie spełniać warunki wynikające z ustaleń planu, podczas gdy w myśl art. 95 pkt 1 u.g.n. niespełnienie warunków przewidzianych planem miejscowym może dotyczyć wyłącznie nieruchomości podlegającej podziałowi, w związku z czym podział nie może naruszać warunku zgodności z planem miejscowym jakichkolwiek innych nieruchomości; d) polegającą na przyjęciu, że przepis ten zawiera odesłanie do przepisów kodeksu cywilnego oraz kodeksu postępowania cywilnego (w szczególności art. 622 § 2 k.p.c.), skutkujące koniecznością uwzględnienia regulacji cywilnoprawnej w zakresie zniesienia współwłasności w decyzji administracyjnej dotyczącej podziału nieruchomości, podczas gdy z treści art. 95 pkt 1 u.g.n. nie wynika takie odesłanie, natomiast przepis ten wyczerpująco normuje przesłanki do dokonania podziału ewidencyjnego nieruchomości w postępowaniu administracyjnym, w tym określa szczegółowo sposób podziału, przez co stanowi w stosunku do regulacji cywilnoprawnej przepis szczególny; 3) art. 622 § 2 k.p.c. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oparte na uznaniu, że wynikają z niego ramy postępowania w sprawie administracyjnego podziału nieruchomości, podczas gdy to dla podziału nieruchomości przed sądem powszechnym ramy określają art. 93 ust. 1, art. 94 ust. 1 oraz art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a z uwagi na treść wniosku granice rozpoznania niniejszej sprawy określa wyłącznie art. 95 pkt 1 u.g.n, II. Na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie wyroku wykraczającego poza granice sprawy administracyjnej wynikające z akt postępowania, tj. orzeczenie w granicach określonych przez art. 622 § 2 kodeksu postępowania cywilnego, a nie wyłącznie w oparciu o art. 95 pkt 1 u.g.n., co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego przekonania, że dopuszczalny jest podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, który skutkuje zniesieniem współwłasności nieruchomości gruntowej poprzez przyznanie jej więcej niż jednej osobie, tj. również na współwłasność; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych organów, oraz wybiórcze odniesienie się do nich w treści uzasadnienia, a mianowicie: - decyzji Starosty Legionowskiego (Starosta) nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, - decyzji Wójta nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. o zatwierdzeniu projektu podziału działki oznaczonej numerem [...] na działki o numerach [...], [...], [...] oraz [...], - aktu notarialnego z dnia [...] maja 2022 r. rep. nr [...] co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego przypisania skarżącej i uczestnikom postępowania zamiaru zniesienia współwłasności nieruchomości, podczas gdy rzeczywistym celem ich wniosku było rozporządzenie nieruchomością w związku z wykonaniem umowy sprzedaży; 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie organów do oceny, czy powstałe w wyniku podziału działki gruntu są niezbędne do korzystania z budynków na nich pobudowanych, podczas gdy Kolegium takiej oceny dokonało w zaskarżonej decyzji wskazując, że warunek niezbędności dla budynku spełnia działka objęta pozwoleniem na budowę wydanym zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a stan nieruchomości nie wymaga dalszego podziału do jej prawidłowego funkcjonowania. Mając na uwadze powyższe, Kolegium wniosło o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, 3) o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarżąca oraz uczestnicy postępowania A. K. i J. D. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy pomimo niezasadności części podniesionych w niej zarzutów. W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego, zatem co do zasady Sąd kasacyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie jednak istota sporu sprowadza się do wykładni art. 95 pkt 1 u.g.n., w konsekwencji w pierwszej kolejności Sąd kasacyjny rozważy zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zasadne okazały się zarzuty objęte punktem I.1 b i d oraz 2 petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 95 pkt 1 u.g.n., stanowiącym podstawę wniosku Skarżącej : "Niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków". W ocenie Kolegium Sąd Wojewódzki dokonał wadliwej wykładni art. 95 pkt 1 u.g.n. polegającej na przyjęciu, że w świetle tego przepisu podział jest dopuszczalny nawet jeżeli w jego wyniku dojdzie do jedynie częściowego zniesienia współwłasności (zarzut objęty punktem I.1.b petitum skargi kasacyjnej). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie Kolegium podział w trybie art. 95 pkt 1 u.g.n. jest dopuszczalny jedynie wtedy, gdy w jego wyniku powstaną działki gruntu, zabudowane budynkami, z których każda stanie się własnością jednego podmiotu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wniosek o dokonanie podziału przewiduje powstanie dwóch działek, każdej zabudowanej jednym budynkiem mieszkalnym, przy czym w odniesieniu do jednej działki w wyniku podziału stałaby się ona własnością dwóch osób, to jest uczestników postępowania. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przywołało pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z 10 stycznia 2013 r., II SA/Wr 762/12, w świetle którego przewidziany art. 95 pkt 1 u.g.n. podział nieruchomości nie może polegać na wydzieleniu działki gruntu, na której nie znajduje się budynek, jak również na wydzieleniu budynku wraz z działką gruntu, stanowiącego nadal przedmiot współwłasności, oraz pogląd wyrażony w jednym z komentarzy do ustawy o gospodarce nieruchomościami (K. Marciniuk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, red. P. Czechowski, Warszawa 2015, art. 95). W ocenie Sądu kasacyjnego przedstawiona przez Kolegium wykładnia art. 95 pkt 1 u.g.n. w zakresie objętym punktem I.1.b. petitum skargi kasacyjnej jest prawidłowa. Artykuł 95 u.g.n. jest przepisem pozwalającym na dokonanie podziału nieruchomości w sposób nieuwzględniający postanowień aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że jego postanowienia wykładać należy w sposób ścisły, a nie rozszerzający. Rację ma Kolegium zwracając uwagę na językowe znaczenie słowa "poszczególny" (każdy z wielu, pojedynczo rozpatrywany) użytego w art. 95 pkt 1 u.g.n. Przyjęcie wykładni, w świetle której w trybie analizowanego przepisu możliwe jest dokonanie podziału polegającego na tym, że jeden budynek wraz z działką gruntu niezbędną dla prawidłowego korzystania z niego przyznany zostanie dla więcej niż jednego spośród dotychczasowy współwłaścicieli oznacza konieczność pominięcia części przepisu odwołującej się do pojęcia "poszczególnych współwłaścicieli". Oznacza to zatem dokonanie wykładni rozszerzającej. Sąd Wojewódzki podkreślał, że ani przepisy kodeksu cywilnego ani przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie dają podstaw do uznania, że zniesienie własności może nastąpić wyłącznie poprzez przyznanie nowej nieruchomości gruntowej jednej osobie. Odnosząc się do tego argumentu zwrócić należy uwagę, że w świetle art. 211 k.c. każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. Wskazany przez Skarżącą i uczestników przepis art. 95 pkt 1 u.g.n. uznać należy za przepis szczególny w rozumieniu art. 211 k.c. Zatem odmowa dokonania podziału w trybie wskazanym przez Skarżącą i uczestników nie może być uznana za naruszającą uprawnienia wynikające z przepisów kodeksu cywilnego w zakresie uprawnienia o zniesienie współwłasności. Sąd Wojewódzki uzasadniając swoje stanowisko przywołał art. 622 § 2 k.p.c. Przepis ten dotyczy zniesienia współwłasności w ramach postępowania prowadzonego przez sąd powszechny. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że jeżeli podział nieruchomości dokonywany jest przez sąd powszechny, wówczas zastosowanie znajduje art. 96 ust. 2 u.g.n. zgodnie z którym "W przypadku gdy o podziale nieruchomości orzeka sąd, nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 1, i pozwolenia, o którym mowa w ust. 1a. Jeżeli podział nieruchomości jest uzależniony od ustaleń planu miejscowego, a w razie braku planu - od warunków określonych w art. 94 ust. 1 i 2, sąd zasięga opinii wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a w odniesieniu do nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków także opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków. Do opinii tych nie stosuje się art. 93 ust. 5." Oznacza to, że w toku prowadzonego przed sądem powszechnym postępowania w sprawie zniesienia współwłasności nie wydaje się decyzji podziałowej, sąd we własnym zakresie przeprowadza czynności niezbędne dla wydania stosownego orzeczenia, zobowiązany jest jedynie do zasięgnięcia opinii właściwego organu. Postępowanie prowadzone przed sądem powszechnym jest więc postępowaniem odrębnym od postępowania wywołanego wnioskiem o zatwierdzenie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego w trybie art. 95 u.g.n. Nie można zatem przepisu regulującego sposób rozpoznania wniosku o zniesienie współwłasności przez sąd powszechny stosować do sposobu rozpoznania przez organ wniosku o podział nieruchomości w trybie art. 95 pkt 1 u.g.n. Sąd kasacyjny sygnalizuje, że kwestia zakresu związania sądu w postępowaniu podziałowym stanowiskiem wynikającym z opinii przedstawionej przez organ nie tak jednoznaczna, jak wskazuje Kolegium. Rzeczywiście, w przywołanym przez Kolegium postanowieniu Sądu Najwyższego z 16 listopada 2011 r. V SCK 478/10 wskazano, że podział fizyczny nie może być dokonany, jeżeli byłby sprzeczny (niezgodny) z ustaleniami planu miejscowego. W doktrynie sygnalizowano jednak że "Jeżeli zniesienie współwłasności następuje w trybie sądowym, to o podziale orzeka sąd. Decyzja administracyjna jest wtedy zbędna, a gdy dopuszczalność podziału jest uzależniona od ustaleń planu, sąd zasięga w tej sprawie opinii wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, która nie ma dla sądu mocy wiążącej. Jednakże nierespektowanie przez sąd opinii mogłoby w zasadzie mieć miejsce w zupełnie wyjątkowym wypadku, z ważnych przyczyn (art. 96 ust. 2 u.g.n.) - patrz M. Gdesz, Podział nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, "Rejent" 2006, nr 4, s. 41 (S. Rudnicki [w:] G. Rudnicki, S. Rudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe, wyd. X, Warszawa 2011, art. 211). Problematyka zakresu związania sądu orzekającego w trybie art. 622 k.p.c. o zniesieniu współwłasności nieruchomości opinią wyrażoną przez właściwy organ na podstawie art. 96 ust. 2 u.g.n. czy też postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykracza jednak poza zakres niniejszej sprawy. Niniejsza sprawa dotyczyła bowiem podziału dokonywanego w trybie art. 95 pkt 1 u.g.n., a więc podziału dokonywanego niezależne od postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie w ramach postępowania o zniesienie współwłasności prowadzonego przed sądem powszechnym a w ramach postępowania przed organem administracji. Podsumowując tę część rozważań Sąd kasacyjny wyjaśnia, że wyrażony w uzasadnieniu wyroku Sądu Wojewódzkiego pogląd co do zakresu stosowania przepisów kodeksu cywilnego był zasadny w zakresie dotyczącym konieczności odwołania się do sposobu rozumienia instytucji współwłasności w prawie cywilnym. Natomiast przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania do podziału dokonywanego w trybie art. 95 pkt 1 u.g.n. i w tym zakresie zarzuty objęte punktem I.1.d. i 2 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za zasadne. Skarżące kasacyjnie Kolegium zarzucało również Sądowi Wojewódzkiego błędną wykładnię art. 95 pkt 1 u.g.n. poprzez przyjęcie, że celem wniosku Skarżącej i uczestników postępowania było zniesienie współwłasności działki. W ocenie organu, celem tym było doprowadzenie do skutku umowy sprzedaży zabudowanej działki przez Skarżącą, to jest dewelopera na rzecz uczestników (zarzut objęty punktem I.1.a petitum skargi kasacyjnej). Argumentacja przedstawiona przez Kolegium w skardze kasacyjnej (jak również wyrażana przez organy w toku postępowania administracyjnego) zmierza do wykazania, że celem Skarżącej było zrealizowanie zamierzenia gospodarczego wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęcie przedstawionej przez Kolegium argumentacji oznaczałoby, że przy ocenie dopuszczalności podziału w trybie art. 95 pkt 1 u.g.n. należy badać w jaki sposób oraz kiedy powstała współwłasność, o której mowa w tym przepisie. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 95 pkt 1 u.g.n. winien być wykładany w sposób ścisły. Wynika zaś z niego, że podział może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami mieszkalnymi, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę. Okoliczności takie jak moment powstania współwłasności i podstawa prawna jej powstania nie mogą być uznawane za okoliczności mające wpływ na możliwość zastosowania art. 95 pkt 1 u.g.n. Istotne jest jedynie, czy nieruchomość jest objęta współwłasnością i czy jest zabudowana co najmniej dwoma budynkami wybudowanymi zgodnie z pozwoleniem na budowę. Oznacza to, że zarzut objęty punktem I.1.a petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny. Kolegium zarzuciło również Sądowi Wojewódzkiemu, że przedstawiona przezeń wykładnia prowadzi do tego, że dostęp do drogi publicznej dla sąsiednich działek, nieobjętych projektem podziału przestaje spełniać warunki wynikające z ustaleń planu, co oznacza, że planowany podział oddziałuje na sąsiednie działki (zarzut objęty punktem I.1.c. petitum skargi kasacyjnej). Kolegium uzasadniając w tym zakresie skargę kasacyjną podnosiło, że projekt podziału nie zakłada poszerzenia drogi dojazdowej. Podkreślało, że w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przy obsłudze komunikacyjnej od 4 do 10 działek niepubliczna lub wewnątrzosiedlowa droga dojazdowa do drogi publicznej winna mieć co najmniej 8 m. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd kasacyjny przypomina, że decyzja podziałowa z [...] sierpnia 2018 r. dotycząca działki [...] w wyniku której powstały m.in. działki nr [...] i sąsiadująca z nią działka [...] nie zawiera zapisu dotyczącego wydzielenia drogi wewnętrznej. Przewiduje ona obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności dojazdu. Proponowany przez Skarżącą i uczestników sposób podziału nie obejmował ustanowienia drogi wewnętrznej tylko zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez już ustanowioną służebność. Przedstawiona przez Kolegium argumentacja wskazuje, że organ utożsamia służebność drogi koniecznej z drogą wewnętrzną. W ocenie Sądu kasacyjnego stanowisko takie jest niezasadne. Zgodnie z art. 93 ust. 3 u.g.n. "Podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną." Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, że ustawodawca odróżnia zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej od ustanowienia odpowiednich służebności, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Zatem zarzut objęty punktem I.1.c petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny. Zarzut objęty punktem II.1 petitum skargi kasacyjnej to jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 1.1 k.p.a. poprzez orzeczenia w granicach określonych przez art. 622 § 2 k.p.c. a nie wyłącznie na podstawie art. 95 pkt 1 u.g.n. jest niezasadny. Sąd Wojewódzki odwołał się w uzasadnieniu wyroku do art. 622 § 1 k.p.c. celem wyjaśnienia z jakich przyczyn uznaje, że nie ma podstaw dla przyjęcia, że zniesienie współwłasności może nastąpić wyłącznie poprzez przyznanie nowej nieruchomości gruntowej jednej osobie. Jak już wyżej wskazano, rację miało Kolegium wskazując, że przepis art. 622 § 2 k.p.c. nie dotyczy podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 95 pkt 1 u.g.n. Jednak sam fakt błędnego odwołania się do art. 622 § 2 k.p.c. nie oznacza, że Sąd Wojewódzki wydał wyrok wykraczający poza granice sprawy administracyjnej. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak należytej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy i wybiórcze odniesienie się do nich w uzasadnieniu. Sąd Wojewódzki w części merytorycznej wyroku wskazał na fakt zabudowania podlegającej podziałowi działki zgodnie z postanowieniami decyzji Starosty oraz przywołał postanowienia umowy sprzedaży to jest aktu notarialnego z [...] maja 2022r. Faktycznie, Sąd nie odwołał się wprost do decyzji Wójta zatwierdzającej podział działki nr [...] na działki nr [...], [...], [...], [...] zwrócił jednak uwagę, że w świetle zapisów w księdze wieczystej dostęp do drogi publicznej następuje poprzez zagwarantowaną w księdze wieczystej [...] służebność gruntową na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...]. Sąd kasacyjny przypomina, że zgodnie z przywołaną przez Kolegium decyzją Wójta z 7 sierpnia 2018 r. zatwierdzającą plan podziału działki oznaczonej nr [...] na działki o numerach [...] (przeznaczoną pod poszerzenie drogi publicznej), oraz działki [...], [...] i [...], dostęp do drogi publicznej dla działek powstałych w wyniku podziału miał zostać zapewniony poprzez ustanowienie służebności. Zatem sam fakt nieprzywołania przez Sąd Wojewódzki decyzji z 7 sierpnia 2018 r w uzasadnieniu wyroku nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zarzucie objętym punktem II.3 petitum skargi kasacyjnej Kolegium wskazywało, że Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a zobowiązując organy do oceny, czy powstałe w wyniku podziału działki gruntu są niezbędne do korzystania z budynków na nich pobudowanych. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie powyższe elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela wyrażane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jeżeli nie wiadomo jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę wyrokowania, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sytuacje te nie zaistniały w niniejszej sprawie. Sąd kasacyjny zwraca uwagę, że w świetle uzasadnienia skargi kasacyjnej, rozpoznanie zarzutu objętego punktem II.3 petitum skargi kasacyjnej wymagałoby dokonania wykładni pojęcia działki gruntu niezbędnej do korzystania z budynków powstałych w wyniku podziału. Zatem uzasadnienie zarzutu objętego punktem II.3 petitum skargi kasacyjnej uznać należy za nieadekwatne do przywołanego w nim wzorca kontroli. Wobec uznania za zasadne zarzutów objętych punktem I.1b i d oraz 2 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 151 w zw. z art. 193 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.