I OSK 2707/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: Sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 547/23 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 lutego 2023 r., znak: WS-VI.7534.2.47.2020.BK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 547/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 lutego 2023 r., znak: WS-VI.7534.2.47.2020.BK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej [...] kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewoda Małopolski (dalej też Wojewoda, decyzja Wojewody) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 września 2020 r. (dalej też Prezydent, decyzja Prezydenta), orzekającą o umorzeniu postępowania z wniosku [...] (skarżąca) w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka Nr [...] obręb [...] (mały) jedn. ewid. [...], na mocy orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 19 września 1972 r., Nr GKM.VI-60/IV/44c/72 o wywłaszczeniu ww. nieruchomości o pow. 858 m2 (dalej też nieruchomość). W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że ze zgormadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że już w decyzji z dnia 28 maja 1963 r. ustalono odszkodowanie za działką nr [...] (która odpowiada parceli [...], kat. [...]). Fakt, że dopiero w trakcie sprawy o ustalenie odszkodowania za działkę nr [...], organy administracyjne ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość była już wywłaszczona wcześniej wydaną decyzją Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa oraz że zapłacono już za tą wywłaszczoną nieruchomość odszkodowanie, w sposób pośredni potwierdza również wpis w KW nr [...], zgodnie z którym dopiero na wniosek z 15 maja 1974 r. przeniesiono działki: nr [...], nr [...] i nr [...], obr. [...] (mały), jedn. ewid. [...] do księgi wieczystej nr [...] z LWH [...], na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 26 czerwca 1962 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga jest uzasadniona. Sąd wskazał, że organy przeprowadziły w celu ustalenia stanu faktycznego kwerendę archiwalną i dokonały obszernych ustaleń. Nadal jednak istnieje wiele wątpliwości. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że działka o numerze katastralnym [...] ujęta w wykazie hipotecznym (Lwh) pod nr [...] była przedmiotem aż trzech decyzji wywłaszczeniowych: 1. orzeczenia z dnia 24 lutego 1955 r. działka [...], LWH nr [...] o pow. całk. 8453 m², wywłaszczono 76 m², celem była kolejowa linia obwodowa; 2. orzeczenia z dnia 26 czerwca 1962 r. (o odszkodowaniu orzeczono w 1963 r.), wywłaszczono 8377 z 8453 m², na cel budowy osiedla, na rzecz Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych (zostało 76 m², ale te 76 m² zostało odjętych w 1955 r.); 3. orzeczenia z dnia 19 września 1972 r. tu jako działka oznaczona nr [...] (utworzona z działki nr [...]), wywłaszczono 858 m² (dz. [...]) z 7287 m² nr wykazu hipotecznego LWH [...], na cel przebudowy ul. [...]. Tylko w przypadku wywłaszczenia z 1962 r. wykazano, że istnieje decyzja z 1963 r. ustalająca odszkodowanie oraz w oparciu o dowody pośrednie ustalono, że odszkodowanie wypłacono. W ocenie Sądu mimo zatem obszernej dokumentacji brak jest jednoznacznych ustaleń, potwierdzonych opinią geodezyjną ujmującą kolejne podziały, z której jasno i w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, że działka, za którą skarżąca obecnie domaga się ustalenia i wypłaty odszkodowania t.j. działka nr [...] stanowi część dawnej działki o numerze katastralnym [...] ujętej w wykazie hipotecznym (lwh) nr [...]. W ocenie Sądu wojewódzkiego organy nie uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd dostrzegł wysiłek organów włożony w ustalenie stanu faktycznego. Jednak w przypadku zgromadzenia materiału dowodowego dotyczącego odległych już w czasie okoliczności, z tego właśnie powodu (tj. z powodu trudności dowodowych) materiał ten winien być oceniany szczególnie wnikliwie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Wojewoda Małopolski zaskarżając wyrok w całości i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy przez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż błędnie Sąd uznał, że organ odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego, a w szczególności art. 7 i 77 § 1 oraz 105 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz umorzenie postępowania w sprawie, bo przedwcześnie przyjął, iż odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość zostało wypłacone i wobec tego uznał nieprawidłowo, że sprawa jest bezprzedmiotowa. W oparciu o przedstawiony zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania w tym koszów zastępstwa procesowego, oraz zrzeczono się rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła [...] dochodząc jej oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Analizując zarzuty kasacyjne w powyżej określonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyroki NSA z dnia: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16, 17 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OSK 466/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021r. sygn. akt II GSK 2187/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024r. sygn. I OSK 2652/20, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2022r. sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl.; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 650–669). Poczynienie powyższych uwag – odnośnie wymogów skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego – było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada w pełni omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. na gruncie zrealizowanego postepowania administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut (s. 2) naruszenia art. 7 k.p.a. nie został zbudowany zgodnie z wymogami sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.). Art. 7 k.p.a. określa kilka zasad postępowania administracyjnego, natomiast w środku zaskarżania nie wskazano dokładnie, która z nich została naruszona przez Sąd wojewódzki i jaki miało to wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r. sygn. akt. I OSK 414/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej – co wskazywano wyżej – nie jest m. in. uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych. W realiach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy wskazać, że środek zaskarżania jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. Istotą sporu w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie jest to, czy zasadnie Sąd I instancji uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 2023 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość. Dla zaskarżonego orzeczenia niewystarczająca jest ulokowana w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy, adnotacja inspektora prowadzącego sprawę, że działka nr [...] obr. [...] mały [...] odpowiada parceli o numerze katastralnym [...] [...], za którą odszkodowanie zostało wypłacone. Pomimo multiplikacji zarzutów ulokowanych w środku odwoławczym wszystkie one dotyczą wskazywanej wyżej kwestii spornej. W okolicznościach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy mieć na względzie, że art. 21 Konstytucji RP wymienia bezpośrednio z nazwy prawo własności i prawo dziedziczenia oraz obejmuje je szczególną ochroną jurydyczną (konstytucyjną) w relacji do innych praw majątkowych (zob. L. Garlicki, Wolności i prawa jednostki w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997r. Bilans pięciu lat, [w:] Pięć Lat Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Materiały z konferencji na Zamku Królewskim w Warszawie 17 października 2002, Warszawa 2002, s. 78–80. Por. uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt I OPS 1/23, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na kanwie realizowanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej, trzeba też nadmienić, że jedynie księgom wieczystym ustawodawca przypisał funkcję "ustalenia" (ujawnienia) stanu prawnego nieruchomości w powiązaniu z domniemaniem zgodności wpisów w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Nie powiązano zaś takiego skutku prawnego (domniemania) z "danymi" ("informacjami") ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie w myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm.) podstawą oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej są dane katastru nieruchomości, natomiast art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm.) stanowi, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią, między innymi, podstawę oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych. Tym samym, jak akcentuje doktryna, system prawny ksiąg wieczystych bazuje na oznaczeniu nieruchomości dokonywanym w ewidencji gruntów i budynków; tutaj mamy do czynienia – co istotne w realiach rozpoznawanej sprawy – z pierwszeństwem oznaczenia występującego w operacie ewidencyjnym (zob. E. Gniewek, Księgi wieczyste. Komentarz, Warszawa 2018, s. 10, s. 622–626; por. S. Rudnicki, Księgi wieczyste i ewidencja gruntów, [w:] Prawo obrotu nieruchomościami, S. Rudnicki (red.), Warszawa 1995, s. 327–341). W związku z powyższym zasadnie wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych, mające odpowiednie zdaniem składu orzekającego zastosowanie w niniejszej sprawie, że w szczególności numer działki (wraz z pozostałymi oznaczeniami) jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu – nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Funkcjonuje on w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa (zob. odpowiednio wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 31 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1747/17; 17 stycznia 2023r. sygn. akt 3159/19, I OSK 1106/21, 1 października 2024 r. sygn. akt I OSK 1106/21; 14 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 2213/21, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl; por. M. Wolanin, Komentarz, [w:] J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2023, s. 376–382, 467–469). Przenosząc powyższe w okoliczności sprawy – wbrew zarzutom kasacyjnym – rację należy przyznać Sądowi I instancji. W dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy widnieje, co podkreśla zaskarżony wyrok, adnotacja inspektora prowadzącego sprawę, że działka nr [...] obr. [...] mały [...] odpowiada parceli o numerze katastralnym [...] [...], za którą odszkodowanie zostało wypłacone. Jednak brak jest w aktach sprawy właściwego opracowania geodezyjnego, które chronologicznie przedstawiłoby zmiany stanu prawnego nieruchomości dz. [...]. Z uwagi na znaczny upływ czasu oraz wybrakowanie tekstowych dokumentów archiwalnych oraz błędy w poprzednich orzeczeniach (błędne oznaczenia Lwh) oraz okoliczność, że działka o numerze katastralnych [...] i nr LWH [...] była przedmiotem aż trzech orzeczeń o wywłaszczeniu konieczne jest, jak trafnie przyjmuje Sąd wojewódzki, sporządzenie przez biegłego geodetę opracowania, które wskazywałoby w oparciu o dostępne dokumenty archiwalne kolejne (chronologiczne) zmiany oznaczenia i granic działki [...]. Dlatego – w opozycji do środka zaskarżania – nie można zakwestionować ustalenia Sądu I instancji, że organy nie uczyniły zadość wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowo zatem przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu, że przedmiotowe wątpliwości mogą być ostatecznie wyeliminowane przy pomocy opinii geodezyjnej należycie ujmującej kolejne podziały nieruchomości, która wykazałaby następstwo działki o nr katastralnym [...] LWH [...] i działki [...] obr. [...] (mały) [...]. Konstytucja RP w preambule posiadającej przecież charakter normatywny nakazuje, aby “działaniu instytucji publicznych zapewnić rzetelność i sprawność" w celu zagwarantowania praw obywatelskich w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z kolei w myśl art. 7 ustawy zasadniczej organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Należyte zbadanie przez organ wszystkich okoliczności faktycznych związanych z załatwianą sprawą administracyjną w myśl wymogów jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ma na celu jak już akcentuje od dawna piśmiennictwo, stworzenie jej rzeczywistego obrazu i uzyskanie podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawnego (zob. W. Dawidowicz, Podstawowe zagadnienia kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1960, s. 8–9. Por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 555–562; A. Wróbel, M. Jaśkowska, M. Wilbrandt–Gotowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2020, s. 120–127). Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 p.p.s.a. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, dlatego brak było podstaw do zasądzenia wnioskowanych kosztów postępowania kasacyjnego.