I OSK 27/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 666/21 w sprawie ze skargi B. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2021 r., II SA/Rz 666/21 oddalił skargę B. T. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Starosta [...] po rozpoznaniu wniosku B. T. z [...] marca 2019 r., sprecyzowanego pismem z [...] kwietnia 2019 r., decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] orzekł o odmowie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu nr [...] miasta J. polegającej na powrocie do stanu prawnego istniejącego przed podziałem dawnej drogi dojazdowej, wg mapy katastralnej i wykazania w niej pgr [...] i pgr [...]. Decyzja ta w administracyjnym toku instancji została uchylona decyzją Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego i nieprecyzyjne ustalenia w zakresie żądań wnioskodawcy. W toku ponownie prowadzonego postępowania B.T. w piśmie z 12 czerwca 2020 r. sprecyzował, że wnioskowana aktualizacja ma dotyczyć działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] przez zwrot bezprawnie zajętych udziałów i wpisanie wnioskodawcy jako współwłaściciela tych nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy działki nr [...] i nr [...] mają zawyżoną powierzchnię. Wnioskodawca wskazał, że jego żądania wynikają z treści aktów notarialnych Rep. A [...] i Rep. A [...] oraz zapisów w LWH nr [...], papierowej wersji księgi wieczystej KW nr [...] i katastru nieruchomości. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie aktualizacji danych podmiotowych dotyczących działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Także i ta decyzja została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania na mocy decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] października 2020 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego wniosek B. T. nie został w całości rozpatrzony, tj. nie przeprowadzono postępowania dowodowo-wyjaśniającego odnośnie działek nr [...] i nr [...]. W toku ponownie prowadzonego postępowania wnioskodawca w protokole z dnia [...] listopada 2020 r. podtrzymał swoje żądanie zwrotu zawłaszczonych udziałów i powierzchni w nieruchomości i związanego z tym powrotu do stanu prawnego sprzed modernizacji ewidencji gruntów z 1971 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o odmowie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków miasta J. obręb [...] dotyczącej danych podmiotowych działek nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] oraz danych przedmiotowych w zakresie powierzchni działek nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że informacje dotyczące ww. działek, zawarte w obowiązującym operacie ewidencji gruntów i budynków, są zgodne z materiałami źródłowymi. Żadna z ww. działek, ani też żadna z działek sąsiadujących z działkami nr [...] i nr [...] (co do których strona wnosiła o zmianę powierzchni) nie jest przedmiotem własności ani samoistnego posiadania B. T. Odwołanie od ww. decyzji złożył B.T., domagając się "powrotu do stanu prawnego nieruchomości pgr nr [...] stanowiącej współwłasność sprzed bezprawnego podziału z 1972 r.". w odwołaniu wskazano, że działka nr [...] została wywłaszczona w sposób niezgodny ze sztuką geodezyjną. Przy dzieleniu nieruchomości stanowiącej współwłasność w częściach ułamkowych należy powierzchnię rozliczyć zgodnie z udziałem tych części w nieruchomości. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w całości. Organ odwoławczy podał, że krąg podmiotów mających legitymację procesową w postępowaniu aktualizacyjnym samodzielnie zakreśla art. 24 ust. 2a pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2020.2052 ze zm.), dalej jako "p.g.k.", nie odwołując się przy tym do pojęcia interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Z kolei, zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k., w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się m. in. właścicieli nieruchomości i samoistnych posiadaczy. Przepis art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.k. stanowi normę lex specialis wobec art. 28 k.p.a., wyłączając ten przepis jako podstawę wyznaczającą zakres podmiotowy postępowania aktualizacyjnego. Stronami postępowania dotyczącego zmiany danych ewidencyjnych są właściciele lub inne podmioty władające konkretną działką ewidencyjną. Organ odwoławczy stwierdził, że B. T. nie wykazał interesu prawnego do wszczęcia postępowania aktualizacyjnego wskazanego w art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.k. Działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] zostały ujawnione w jednostkach rejestrowych, w których jako właścicieli ujawniono inne podmioty. Dla ww. działek prowadzone są księgi wieczyste, z których jednoznacznie wynika, że B. T. nie jest właścicielem tych działek i nie legitymuje się do nich innym tytułem prawnym. Wnioskodawca nie wykazał także aby władał przedmiotowymi nieruchomościami na zasadach samoistnego posiadania. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że kwestię własności ww. działek rozstrzyga treść ksiąg wieczystych urządzonych dla tych nieruchomości. Księgi wieczyste pełnią funkcję dowodową, służącą wykazaniu stanu prawnego nieruchomości i korzystają z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. W razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabył własność lub inne prawo rzeczowe. Z powyższych przyczyn organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi konieczność uchylenia decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2021 r. oraz umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył B. T., zaskarżając decyzję w całości i zarzucając naruszenie przepisów k.p.a., k.c. oraz p.g.k. w odniesieniu do postępowania związanego z podziałem nieruchomości. Wskazał na brak decyzji o podziale nieruchomości oraz wyjaśnił, że droga dojazdowa do posesji jest aktualnie w posiadaniu minimum 16 współwłaścicieli i podzielona na 44 udziały w częściach ułamkowych. Skarżący przez darowiznę jest współwłaścicielem tych nieruchomości w połowie z 2/44, w drugiej zaś połowie jako spadkobierca po rodzicach. Jako bezpodstawne uznał twierdzenia organu o braku tytułu prawnego do części nieruchomości. Skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2021 r. oddalił skargę wskazując, że ujawnione w toku postępowania wyjaśniającego żądanie aktualizacyjne skutkujące zmianami podmiotowymi dysponentów nieruchomości nie mogło zostać uwzględnione zarówno z przyczyn materialnoprawnych jak i procesowych. Sąd I instancji zazaczył, że stan podmiotowy z ewidencji gruntów i budynków w pełni odzwierciedla stan wieczystoksięgowy, z którego wynika, że przedmiotowe działki należą obecnie do osób fizycznych, wspólników spółek oraz spółki z o.o., a nie do żądającego zmian ewidencyjnych. Skarżący nie wykazał więc aby przysługiwały mu jakiekolwiek tytuły prawno – rzeczowe do przedmiotowych działek, które mogłyby podważyć aktualny stan własności, potwierdzony wyciągami z ksiąg wieczystych. Sąd podkreślił, że żądanie skarżącego sprowadza się do podjęcia przez organy ewidencyjne czynności aktualizujących operat w sposób podważający stan wieczystoksięgowy, co byłoby dopuszczalne o ile swe żądanie oparłby na dokumentach aktualnych, sporządzonych w czasie następującym po dniu wprowadzenia obecnych wpisów dotyczących podmiotów prawa własności do ww. działek. Ewidencja gruntu odzwierciedla stan aktualny, nie służy zaś ewidencjonowaniu wszystkich dokumentów historycznie związanych ze stanem własnościowym gruntów, co oznacza, że nie można dokonywać zmian na podstawie dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat, po których następowały kolejne czynności odzwierciedlone przez wpisy w ewidencji. Sąd I instancji podkreślił, że żądana aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może powodować skutków prawnych z mocą wsteczną, znoszącą wpisy historycznie późniejsze. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł B. T., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: a) § 45 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.2021.1390), dalej jako "rozporządzenie", przez błędną aktualizację ewidencji gruntów i budynków, opierającą się na błędnym podziale nieruchomości stanowiącej część dawnej drogi dojazdowej do posesji położonych w J. przy ul. [...], obręb ew. nr [...], w tym bezpodstawnego pozbawienia udziałów skarżącego w działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położonych j.pow., b) art. 24 ust. 2a pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt. 1 p.g.k. przez błędne przyjęcie, iż skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania z wnioskiem o aktualizację ewidencji gruntów i budynków; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niedopełnienie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania skargi w jej granicach na skutek pominięcia przy ocenie stanu faktycznego możliwości bezprawnego dokonania podziału drogi dojazdowej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia braku interesu prawnego skarżącego do występowania w niniejszej sprawie, jak również braku podstaw wystąpienia o aktualizację ewidencji gruntów i budynków, oraz zupełne pominięcie i nie ustosunkowanie się do wniosków skarżącego o unieważnienie podziału drogi dojazdowej, dokończenia czynności wywłaszczenia drugiej części drogi dojazdowej będącej w częściach ułamkowych niewydzielonych wywłaszczonej na potrzeby budowy ul. [...] w J. oraz wniosku o doprowadzenie do ładu prawnego przedmiotowej dokumentacji technicznej i prawnej ponieważ powierzchnię tej części drogi włączono do ul. [...], a w księdze wieczystej KW nr [...] pozostawiono nr parceli nr [...] dawnej drogi dojazdowej; b) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie posiada interesu prawnego do występowania w niniejszej sprawie, co w świetle możliwości naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewłaściwą ocenę interesu prawnego skarżącego pomimo zgłaszanych w toku postępowania dowodów w tym księgi wieczystej nr KW [...], w której skarżący widnieje jako współwłaściciel całej parceli nr [...], co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi w całości; c) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niedopełnienie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania skargi w jej granicachi, na skutek pominięcia faktu nie odniesienia się przez organ do wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności możliwości bezprawnego podziału nieruchomości w tym pozbawienia skarżącego współwłasności w wybranych działkach, co w konsekwencji doprowadziło do uznania braku podstaw wystąpienia o aktualizację ewidencji gruntów i budynków zarówno w znaczeniu dowodowym, jak i przez brak interesu prawnego, w konsekwencji czego oddalono w całości złożoną skargę; d) art. 145 §1 pkt 1 lit, a) i c) p.p.s.a. przez ich niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi, a to w następstwie przeprowadzenia przez Sąd I instancji kontroli zaskarżonej decyzji w sposób nieprawidłowy przez zaakceptowanie i powołanie się wyłącznie na rozstrzygnięcie przeprowadzonej przez organ oceny materiału dowodowego, w szczególności w zakresie błędnego uznania, iż skarżący nie posiada interesu prawnego do wystąpienia o aktualizację ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane. W uzupełnieniu skargi kasacyjnej z dnia 3 grudnia 2021 r. skarżący wskazał, że zapisy obowiązującego wykazu zmian z podziału drogi dojazdowej oznaczonej p.gr.[...] są niewłaściwie wykonane pod względem technicznym i obarczone wadą prawną. Wykaz zmian gruntowych złożony do Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w J. może nie stanowić dokumentu uprawniającego do posługiwania się nim w celach urzędowych przed sądami, w szczególności składania w wydziałach ksiąg wieczystych w celu nanoszenia zmian własnościowych i w ewidencjach gruntów, ze względu na brak klauzuli, tj. pieczęci nadającej cechy dokumentu, nadawanej przez organ administracji państwowej o treści stanowiącej "iż niniejszy dokument służy za podstawę wpisu do ksiąg wieczystych". W konsekwencji czego wprowadzone w księgach wieczystych zmiany mogą być obarczone wadą prawną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Odniesienie się do zarzutów kasacyjnych wypada poprzedzić uwagą, iż zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji odmawiającą aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków i umarzył postępowanie pierwszoinstancyjne w całości. Powodem takiego rozstrzygnięcia była konstatacja organu odwoławczego, że wnioskodawca postępowania aktualizacyjnego nie jest podmiotem uprawnionym do żądania wszczęcia takiego postępowania wskazanym w art. 24 ust. 2a pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. Od kwestii tej wypada rozpocząć ocenę skargi kasacyjnej. Ocena tego, czy skarżący jest legitymowany do wszczęcia postępowania administracyjnego zależy generalnie od tego, czy ma interes w określonym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej oraz, czy interes ten jest interesem prawnym. Udzielenie odpowiedzi w powyższych kwestiach oznacza konieczność analizy regulacji prawnych mających zastosowanie w danej sprawie i ocenę, czy na ich podstawie można uznać, że interes określonej osoby w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej ma charakter interesu prawnego. Niekiedy ustawodawca eliminuje konieczność dokonywania tego rodzaju zabiegów interpretacyjnych i wprost wskazuje podmioty uprawnione do wszczęcia postępowania w sprawach danego rodzaju. Takie precyzyjne wskazanie konkretnych podmiotów, które mają interes prawny w sprawach danego rodzaju oznacza, że podmioty spoza tego katalogu nie posiadają interesu prawnego w sprawach danego rodzaju i nie mogą inicjować postępowania w takich sprawach (vide: wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2022 r., I OSK 1698/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Przepis art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. wskazuje natomiast właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, oprócz właścicieli także inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu znajdują się te nieruchomości, natomiast w wypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli, osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Powyższe pozwala na konstatację, iż uprawnionym do wszczęcia postępowania aktualizacyjnego pozostaje generalnie właściciel nieruchomości lub jej samoistny posiadacz. Pozostałe kategorie podmiotów wskazanych w powyższym przepisie nie wchodzą w grę w okolicznościach badanej sprawy, bowiem nieruchomości stanowiące działki wskazane we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie nie stanowią własności Skarbu Państwa i mają urządzone księgi wieczyste. Jednocześnie należy podkreślić, że żądanie wszczęcia postępowania aktualizacyjnego pochodzące od podmiotu, który nie zalicza się do zbioru wskazanego w art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.k. oznacza, że wnioskodawca nie ma legitymacji do wszczęcia takiego postępowania i nie jest jego stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z okoliczności badanej sprawy nie wynika aby skarżący był właścicielem którejkolwiek z nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Skarżący nie wskazuje także aby aktualnie pozostawał posiadaczem samoistnym tych działek. Należy dostrzec, iż skarga kasacyjna nie podważa powyższych ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe oznacza, że trafnie organ odwoławczy uznał, iż w badanej sprawie zachodziła pierwotna bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn podmiotowych. Skoro jednak postępowanie w sprawie aktualizacji operatu gruntów i budynków zostało wszczęte, konieczne było jego umorzenie po uprzednim uchyleniu merytorycznej decyzji organu pierwszoinstancyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 29 września 1987 r., IV SA 220/87, ONSA 1987/2/67; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r., III SA 1105/84, RNGA 1986/2/37). Nie można w takiej sytuacji potwierdzić zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Należy przy tym dostrzec, iż skarżący wykazując swój tytuł prawny do określonych nieruchomości odwołuje się do stanu faktycznego i prawnego, który przestał być już aktualny. Natomiast interes prawny musi być aktualny co najmniej w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego. Jeśli na gruncie przepisów p.g.k. interes prawny podmiotu inicjującego postępowanie aktualizacyjne wyrażany jest przez określony status, w okolicznościach badanej sprawy jest to status właściciela lub samoistnego posiadacza, to wnioskodawca taki status winien posiadać w dniu zainicjowania tegoż postępowania, nie zaś w przeszłości. Powyższe oznacza, że nieadekwatnie do charakteru zaskarżonego rozstrzygnięcia, które ma wyłącznie formalny charakter, podniesiony został zarzut naruszenia § 45 rozporządzenia. Kwestie merytoryczne związane z błędną aktualizacją ewidencji gruntów i budynków w zakresie przedmiotowych działek nie mogły być przedmiotem rozstrzygnięć w postępowaniu wszczętym na wniosek podmiotu nie mającego do tego legitymacji procesowej. Nietrafnie podniesione zostały także zarzuty naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na naruszeniu tegoż przepisu należy wykazać, że sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ) albo sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., II GSK 1560/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ), albo też gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (vide: wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Analiza zarzutów naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i ich uzasadnienia nie prowadzi do wniosku, iż autor kasacji dostrzega w badanej sprawie którąkolwiek z sytuacji powyżej przedstawionych. Natomiast pominięcie w niniejszej sprawie kwestii merytorycznych, tyczących ewentualnej nieaktualności operatu ewidencji gruntów i budynków, nie stanowi pominięcia okoliczności istotnych z punktu widzenia treści zaskarżonej decyzji. Nie można także potwierdzić zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia owego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można zatem mówić w przypadku gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera jednego z ww. elementów. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów tego rodzaju. Dodatkowo należy zauważyć, iż w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku, podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis 2011 r., uwaga 7 do art. 141; uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010/3/39; wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011 r., I GSK 952/10; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., I OSK 2693/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W skardze kasacyjnej nie wskazano na tego rodzaju wadliwość. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przepisy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów, jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym, jego zdaniem, uchybił sąd I instancji (vide: wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., I OSK 87/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.