I OSK 2563/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1735/14 w sprawie ze skargi D.F. na pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżony akt w postaci pisma Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...]; 2) zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz D.F. kwotę 377 (słownie: trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1735/14 oddalił skargę D.F. na pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 26 maja 2014 r. D.F. zwróciła się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z żądaniem sprostowania świadectwa służby z dnia [...] kwietnia 2014 r., w zakresie punktu 6, dotyczącego tzw. informacji dodatkowych, poprzez ich wykreślenie. W uzasadnieniu wniosku podała, że w doręczonym jej w dniu 19 maja 2014 r. świadectwie służby, w punkcie 6 zawarto szereg informacji dodatkowych, których ujęcie jest nieuprawnione, a mianowicie: informacje o okresie zawieszenia jej w czynnościach służbowych, podstawie prawnej zawieszenia oraz zapis z art. 128 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej, iż okres zawieszenia nie wlicza się do okresu służby, od której zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Powołując treść § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738 ze zm.), który enumeratywnie wymienia, jakie dane powinny zostać ujęte w świadectwie służby wskazała, że przepis ten nie przewiduje zamieszczania wyżej wymienionych danych. W ocenie wnioskodawczyni, podanie w świadectwie służby innych danych niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-10 cyt. rozporządzenia stanowi przekroczenie normy tego przepisu i jego niedopuszczalną nadinterpretację. Ponadto dane podane w punkcie 6 świadectwa służby nie są niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego jak i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w odpowiedzi na wniosek przy piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. przesłał D.F. sprostowane w części świadectwo służby oraz podał przyczyny odmowy jego sprostowania w pkt 6. Wskazał, że zgodnie z § 4 cyt. rozporządzenia, świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Zdaniem organu, podanie w punkcie 6 świadectwa służby, w którym zamieszcza się informacje dodatkowe, informacji o zawieszeniu wyżej wymienionej w czynnościach służbowych było zasadne. Przedmiotowa informacja jest bowiem niezbędna dla ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego, m.in. dodatku za wysługę lat, urlopu i jego wymiaru, wysokości uposażenia. Ponadto podanie okresu zawieszenia wnioskodawczyni w czynnościach służbowych jest uzupełnieniem informacji zawartej w punkcie 3 świadectwa służby, tj. podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego, poprzez wskazanie upływu okresu, o którym mowa w art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.). Na skutek wniesienia przez D.F. na odmowę sprostowania świadectwa służby w części dotyczącej pkt 6 – zażalenia sprawę rozpoznawał Komendant Główny Straży Granicznej, który pismem z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...] poinformował zainteresowaną o sposobie rozpatrzenia zażalenia poprzez jego nieuwzględnienie. Stwierdził, że umieszczenie w świadectwie służby informacji o zawieszeniu w czynnościach służbowych w okresie od dnia [...] 2006 r. do dnia [...] 2014 r. było uzasadnione, albowiem przepis stanowiący podstawę prawną rozwiązania stosunku służbowego wskazuje na upływ wymienionego w nim okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym samym podanie w dodatkowych informacjach świadectwa służby okresu zawieszenia w czynnościach służbowych stanowi uzupełnienie powyższej informacji. Powyższe pismo D.F. uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej, poprzez zamieszczenie w punkcie 6 świadectwa służby informacji o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz okresie zawieszenia, do czego organu nie upoważniały przepisy prawa. Wskazując na powyższy zarzut wniosła o: - zobowiązanie Komendanta Głównego Straży Granicznej do wydania formalnej decyzji w przedmiocie sprawy (względnie wydanie przez organ takiej decyzji z urzędu), gdyż poprzez zaniechanie w tym zakresie de facto pozbawia się skarżącą możliwości zweryfikowania sprawy na drodze sądowej, zgodnie z konstytucyjną zasadą prawa strony do rozpoznania jej sprawy na drodze sądowej; - uchylenie stanowiska Komendanta Głównego Straży Granicznej wyrażonego w piśmie z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...] i przekazanie sprawy celem sprostowania świadectwa służby w ramach ponownego rozpoznania sprawy, poprzez wykreślenie zapisu z punktu 6 aktualnego świadectwa służby; - względnie nakazanie sprostowania świadectwa służby w punkcie 6, poprzez wykreślenie adnotacji dotyczącej faktu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz okresu tego zawieszenia; - potraktowanie niniejszej skargi jako skargi na bezczynność organu, z uwagi na odmowę sprostowania świadectwa służby w formie decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację przedstawioną w zażaleniu. Wskazała, że dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza określone w pkt 3 § 4 powołanego rozporządzenia obejmują podanie podstawy prawnej rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, a więc przytoczenie konkretnego przepisu prawa. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku uzupełnienia i komentowania tej podstawy poprzez zamieszczenie dodatkowych danych dotyczących okoliczności faktycznych związanych z faktem i okresem zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W związku z powyższym stwierdziła, że podanie przez organ w pkt 6 świadectwa służby innych danych, niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-10 cyt. rozporządzenia, stanowi niedopuszczalną nadinterpretację tego przepisu oraz przekroczenie przysługujących mu uprawnień. Ponadto naraża ono skarżącą na co najmniej utrudnienia w zdobyciu w przyszłości potencjalnej pracy, tym bardziej, że w chwili obecnej nie ciąży na niej prawomocny wyrok sądu karnego, w związku z zarzutem stanowiącym podstawę zawieszenia jej w czynnościach służbowych. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że możliwość otrzymania przez zwolnionego ze służby funkcjonariusza świadectwa służby, bądź też żądania jego sprostowania, wynika z art. 50 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Straży Granicznej. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej, wydanego w wykonaniu art. 50 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby wydaje się świadectwo służby w dniu, w którym następuje rozwiązanie stosunku służbowego. Świadectwo służby wydaje przełożony właściwy w sprawach osobowych. W świadectwie tym podaje się dane niezbędne dla ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza (§ 4 ust. 1). Na życzenie funkcjonariusza w świadectwie służby należy także zamieścić informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach (§ 4 ust. 2). Stosownie do treści § 6 ust. 1 i 4 cyt. rozporządzenia, funkcjonariusz zwolniony ze służby może wystąpić do przełożonego właściwego w sprawach osobowych z żądaniem sprostowania świadectwa służby, a na odmowę sprostowania służy zwolnionemu funkcjonariuszowi zażalenie do wyższego przełożonego właściwego w sprawach osobowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie organ – wyższy przełożony właściwy w sprawach osobowych zasadnie przyjął, że umieszczenie w punkcie 6 świadectwa służby – przedmiotowych dodatkowych informacji jest zgodne z prawem. Z akt sprawy wynika, że D.F. została zwolniona ze służby stałej w Straży Granicznej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Podany w punkcie 6 wydanego jej świadectwa służby zapis, wskazujący, że w okresie od dnia [...] 2006 r. do [...] 2014 r. była ona zawieszona w czynnościach służbowych jest prawdziwy i został prawidłowo w nim umieszczony, z uwagi na konsekwencje, jakie rodzi fakt zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych m.in. np. uprawnień do urlopu wypoczynkowego. Przepis § 4 ust. 1 pkt 1-10 cyt. rozporządzenia wymienia dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza Straży Granicznej, które muszą być umieszczone w świadectwie służby, natomiast w punkcie 6 świadectwa służby podaje się pozostałe informacje mogące mieć wpływ na uprawnienia zwalnianego funkcjonariusza. Omawiany przepis rozporządzenia nie ogranicza informacji, jakie należy zamieścić w świadectwie służby lecz wskazuje na te, które muszą być w nim zawarte. Celem świadectwa służby jest przekazanie innemu pracodawcy wszystkich informacji mogących mieć znaczenie z punktu widzenia uprawnień zwalnianego funkcjonariusza. Stosownie do treści art. 128 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia. Okres zawieszenia w czynnościach służbowych, o którym mowa w ust. 1, nie podlega wliczeniu do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów urlopów przysługujących funkcjonariuszowi. Z kolei po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli: 1) nie został ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby; 2) postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym bądź umorzeniem ze względu na okoliczności wymienione w art. 17 § 1 pkt 1-3 i 6 Kodeksu postępowania karnego, nawet po zwolnieniu ze służby. W przypadku, gdy postępowanie dyscyplinarne albo karne w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zakończyło się w sposób określony w ust. 3, okres zawieszenia w czynnościach służbowych wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość lub wymiar należności pieniężnych oraz urlopów, o których mowa w ust. 2, lub prawo do nich. Należności pieniężne, o których mowa w ust. 3 i 4, wypłaca się wraz z odsetkami ustawowymi za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na wniosek funkcjonariusza, w terminie miesiąca od dnia otrzymania przez właściwą jednostkę organizacyjną Straży Granicznej pisemnej informacji o prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego albo karnego, o czyn stanowiący podstawę zawieszenia w czynnościach służbowych. W świetle powyższego uregulowania umieszczenie informacji dotyczących okresu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie narusza prawa, albowiem są to dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła D.F., reprezentowana przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 pkt 1-6 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 81, poz. 738), poprzez ich błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych stanowi "dane niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza", a ponadto dane, które można wpisywać z urzędu (tj. nie na "życzenie funkcjonariusza"), 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 P.p.s.a., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi na odmowę sprostowania świadectwa służby skarżącej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie doprowadziło do uwzględnienia skargi. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczyła argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych zarzutów. Wskazała, że w niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny, czy w świetle przepisów § 4 ust. 1 i ust. 2 w/w rozporządzenia, organ był uprawniony do wpisania z urzędu w punkcie 6 świadectwa służby (tzw. pozostałe informacje) informacji o okresie zawieszenia D.F. jako funkcjonariusza Straży Granicznej w czynnościach służbowych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, kwestia ta z punktu widzenia jej interesu jest ważna, albowiem dla każdorazowego przyszłego pracodawcy stanowi jawną informację o tym , że była ona zawieszona w czynnościach służbowych, a także, iż okres ten wynosił aż 8 lat. W związku z tym należy dokonać oceny, czy tego rodzaju wpis jest pozostawiony swobodnemu uznaniu, czy obowiązkowi organu oraz czy mieści się on w kategorii "danych niezbędnych do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza". W ocenie autora skargi kasacyjnej, niniejszy wpis w punkcie 6 świadectwa służby stanowi napiętnowanie D.F. każdorazowo przed przyszłym pracodawcą, gdyż zawiera wyraźną informację (w powiązaniu z art. 43 ustawy o Straży Granicznej), że przeciwko niej toczyło się przez okres 8 lat postępowanie karne. W konsekwencji przedmiotowy zapis stanowi zaprzeczenie domniemania niewinności i nadużycie ze strony organu, gdyż wskazuje każdorazowemu pracodawcy, że wyżej wymieniona nie jest osobą godną zaufania i zatrudnienia jej. Ponadto skarżąca kasacyjnie zauważyła, iż § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia nie obejmuje wszelkich informacji mających związek ze służbą (dotyczących uprawnień funkcjonariusza), lecz jedynie informacji niezbędnych. Pojęcie "niezbędny" w ujęciu Słownika Języka Polskiego PWN oznacza ni mniej, ni więcej jak "koniecznie potrzebny". W sprawie należało zatem rozważyć, czy podanie przez organ w punkcie 6 świadectwa służby informacji o okresie zawieszenia jej w czynnościach służbowych było "koniecznie potrzebne". Zdaniem D.F. taka konieczność nie zachodziła, ani nie była usprawiedliwiona wykładnią gramatyczną i logiczną tego przepisu, który został tak skonstruowany, że zawiera zamknięty katalog tego, co należy rozumieć jako "koniecznie potrzebne" informacje dla "ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza". Z kolei w punkcie 3 świadectwa służby mowa jest jedynie o "podstawie prawnej rozwiązania stosunku służbowego albo wygaśnięcia stosunku służbowego", a nie o komentowaniu tej podstawy, objaśnianiu jej albo podawaniu długości okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Wystarczającą informacją jest okoliczność wypływająca z treści art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej, a więc że okres zawieszenia w czynnościach służbowych musiał wynosić co najmniej 12 miesięcy. Przyszłemu pracodawcy nie jest potrzebna umieszczana w świadectwie służby informacja o okresie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych pod kątem jego uprawnień do urlopu wypoczynkowego i naliczenia okresu/wymiaru urlopu wypoczynkowego oraz możliwość wypłaty 50% zawieszonego uposażenia w przypadku, gdyby w przyszłości postępowanie karne zakończyło się dla niego pozytywnie. W kwestii urlopu wypoczynkowego funkcjonariusza obowiązkiem organu jest rozliczenie zaległego urlopu i wypłacenie ewentualnie należnego ekwiwalentu pieniężnego, zaś informacja w tym zakresie winna znaleźć odzwierciedlenie w świadectwie służby stosownie do treści § 4 ust. 1 pkt 4-6 cyt. rozporządzenia. Poza tym przyszły pracodawca, zgodnie z zasadą proporcjonalnego wyliczenia wymiaru urlopu, będzie zobligowany wyliczyć urlop proporcjonalnie, przez co informacja o okresie zawieszenia funkcjonariusza w służbie w Straży Granicznej pozostaje dla niego obojętna. Podobnie rzecz się ma z argumentem dotyczącym możliwości wypłaty 50% zawieszonego uposażenia w razie, gdyby w przyszłości postępowanie karne zakończyło się dla funkcjonariusza zwolnionego ze służby pozytywnie, gdyż ewentualny obowiązek w tym zakresie spoczywałby na organie Straży Granicznej, a nie na przyszłym pracodawcy. W konsekwencji autor skargi kasacyjnej stwierdził, że treść § 4 cyt. rozporządzenia wskazuje na potrzebę zastosowania wykładni zawężającej, a nie rozszerzającej, tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. W pierwszej kolejności przedmiotem rozważań uczyniono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, albowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania stanowi procesową konsekwencję zakwestionowanej wykładni przepisów prawa materialnego, a więc jest procesowym odzwierciedleniem koncepcji materialnej, przedstawionej przez autora skargi kasacyjnej. Oceniając zasadność zarzutu naruszenia prawa materialnego § 4 ust. 1 pkt 1-6 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej poprzez błędną wykładnię należało wyjaśnić, czy organ był uprawniony do podania z urzędu w pkt 6 świadectwa służby D.F. informacji o okresie zawieszenie jej w czynnościach służbowych przyjmując, że mieści się ona w kategorii danych niezbędnych do ustalenia uprawnień funkcjonariusza ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Świadectwo służby jest dokumentem stwierdzającym fakty istotne dla przebiegu służby funkcjonariusza w danej formacji. Przy czym o tym jakie fakty podlegają ujawnieniu w tym dokumencie decyduje ustawodawca określając zakres danych, które powinny być w nim umieszczone. W przypadku funkcjonariusza Straży Granicznej w tej materii podstawowe znaczenie mają unormowania zawarte w § 4 ust. 1 pkt 1-10 i ust. 2 oraz ust. 3 cyt. rozporządzenia. Z § 4 ust. 1 przy uwzględnieniu § 1 pkt 1 omawianego rozporządzenia wyraźnie wynika, że tylko dane wskazane w ust. 1 w pkt 1-10 § 4 zostały uznane za niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego zwalnianego funkcjonariusza. Ponadto zauważyć należy, iż przed wyliczeniem w § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia elementów treści świadectwa służby nie został użyty zwrot "w szczególności". Oznacza to, że zawarty w tym przepisie katalog szczegółowych danych zamieszczanych w świadectwie służby jest w istocie katalogiem zamkniętym. Organ nie powinien zatem zamieszczać w świadectwie służby innych danych niż wymienione w powołanym przepisie. Jednocześnie wskazać należy, iż § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia zobowiązuje organ do podania w świadectwie służby informacji o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, a więc danych niewymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-10, to jednak obowiązek w zakresie tych danych powstaje tylko wtedy, gdy funkcjonariusz tego sobie życzy. Ponadto § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia stanowi, że na wniosek zwolnionego funkcjonariusza świadectwo służby uzupełnia się o informacje dotyczące okresu, za który wypłacono świadczenie pieniężne określone w art. 121 ust. 3 ustawy. W świetle § 4 ust. 5 omawianego rozporządzenia świadectwo służby wydaje się na formularzu, którego wzór określa załącznik do rozporządzenia. W pkt 6 świadectwa służby zamieszcza się "pozostałe informacje". Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej wykładni § 4 ust. 1 pkt 1-6 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie funkcjonariuszy Straży Granicznej i przy uwzględnieniu art. 128 ustawy o Straży Granicznej – zawierającego regulację dotyczącą statusu zawieszonego funkcjonariusza, nieprawidłowo przyjął, że informacja o okresie zawieszenia D.F. w czynnościach służbowych mieści się w kategorii danych niezbędnych do ustalenia uprawnień funkcjonariusza ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Kwestia niewliczania okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, do okresu służby funkcjonariusza, od którego zależy wysokość uposażenia, wysokość innych świadczeń pieniężnych lub prawo do nich oraz wymiar urlopu wypoczynkowego, a także innych rodzajów przysługujących urlopów, a także uprawnienia zwolnionego funkcjonariusza do otrzymania po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego w sprawie o czyn stanowiący podstawę zawieszenia zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia uzależnionego od sposobu zakończenia każdego z tych postępowań – nie stanowi podstawy do uznania, że organ był uprawniony do podania w pkt 6 świadectwa służby D.F. okresu zawieszenia jej w czynnościach służbowych. Konsekwencje jakie rodzi fakt zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych np. w zakresie uprawnień do urlopu wypoczynkowego oraz urlopu dodatkowego zostają określone w pkt 4 ppkt 1,2 świadectwa służby. Przede wszystkim jednak podkreślić należy, iż argumentacja organu odmawiająca sprostowania świadectwa służby w części, tj. odnośnie pkt 6 – pozostałe informacje, opierała się na stwierdzeniu, że podanie okresu zawieszenia D.F. w czynnościach służbowych stanowi uzupełnienie podstawy prawnej rozwiązania z nią stosunku służbowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie zawarcie w pkt 3 świadectwa służby podstawy prawnej rozwiązania z wyżej wymienioną stosunku służbowego – art. 45 ust. 2 pkt 11 ustawy o Straży Granicznej było informacją wystarczającą, która nie wymagała uzupełnienia. Z treści tej informacji wynikało bowiem, że okres zawieszenia D.F. w czynnościach służbowych musiał wynosić co najmniej 12 miesięcy. W konsekwencji uznanie zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego skutkowało uwzględnieniem zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, przyjął, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona i rozpoznał skargę. Stwierdzając naruszenie omówionych wyżej przepisów prawa materialnego w oparciu o art. 146 P.p.s.a. uchylił zaskarżony akt – pismo Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 17 lipca 2014 r. nr [...]. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).