I OSK 2484/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 493/24 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 493/24, po rozpoznaniu skargi A. P., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 7 maja 2024 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 18 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która to nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej wykładni art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 323 ze zm.), dalej powoływanej jako "u.ś.r." w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429 ze zm.); b) art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2a u.ś.r. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych ma zastosowanie do wniosku złożonego po dniu 1 stycznia 2024 r. w sytuacji, gdy warunkiem stosowania powyższego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych po dniu 1 stycznia 2024 r. jest ustalenie, że prawo do świadczenia powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., w tym m.in. złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia, zaś organ nie zdążył wydać decyzji do dnia 31 grudnia 2023 r.; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2a u.ś.r. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż art. 24 ust. 2a u.ś.r. ma zastosowanie do wniosku złożonego po dniu 1 stycznia 2024 r. w sytuacji, gdy warunkiem stosowania powyższego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych po dniu 1 stycznia 2024 r. jest ustalenie, że prawo do świadczenia powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., w tym m.in. złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia, zaś organ nie zdążył wydać decyzji do dnia 31 grudnia 2023 r.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana została w naruszeniem przepisów postępowania w sytuacji, gdy istota sprawy sprowadza się do błędnej wykładni prawa materialnego, a ponadto Sąd I instancji nie wskazał nawet, które z przepisów postępowania zostały naruszone; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy materiał dowodowy jest pełny i został zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny m.in. z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji oraz poprzez brak wskazania powyższych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia wyroku można domniemywać zarzut ich naruszenia; d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 24 ust. 2a u.ś.r. przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej w sytuacji, gdy art. 24 ust. 2a u.ś.r. nie ma zastosowania do wniosku złożonego po dniu 1 stycznia 2024 r. w sytuacji, gdy warunkiem stosowania powyższego przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych jest ustalenie, że prawo do świadczenia powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., w tym m.in. złożono wniosek o przyznanie tego świadczenia, zaś organ nie zdążył wydać decyzji do dnia 31 grudnia 2023 r.; e) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy spełnione zostały przesłanki odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, zaś zebrany materiał dowodowy uprawniał Sąd do oddalenia skargi; f) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz ustalonego stanu faktycznego, brak wskazania przepisów postępowanie których rzekomego naruszenia dopuściły się organy administracji oraz brak wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania w odniesieniu do stanu prawnego i faktycznego sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia; 2) orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego; 3) rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty przytoczone w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Należy jednakże zauważyć, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są ściśle powiązane z zarzutem naruszenia prawa materialnego i w związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się łącznie do postawionych zarzutów. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy jednakże zwrócić uwagę na następujące okoliczności. W dniu 29 listopada 2023 r. Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi zaliczył córkę skarżącego do osób niepełnosprawnych na okres do 27 kwietnia 2025 r., ustalając symbol przyczyny niepełnosprawności i określając, że niepełnosprawność datuje się od 1 września 2023 r. W dniu 11 grudnia 2023 r. A. P. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia. Następnie w dniu 24 stycznia 2024 r. skarżący złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem A. P. wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania w związku ze złożeniem odwołania od orzeczenia z dnia 29 listopada 2023 r. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi zawiesił postępowanie w sprawie o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem do czasu prawomocnego zakończenia postępowania odwoławczego przed Wojewódzkim Zespołem do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi od orzeczenia o niepełnosprawności na dziecko. Orzeczeniem z dnia 13 lutego 2024 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustaleń zawartych w pkt 7 i orzekł, że niepełnosprawna wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Te okoliczności faktyczne nie zostały podważone w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 18 marca 2024 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie i decyzją z tego samego dnia nr [...] orzekł o odmowie przyznania stronie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 października 2023 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że A. P. na dzień 31 grudnia 2023 r. nie legitymowała się orzeczeniem o niepełnosprawności, gdyż ostateczne rozstrzygnięcie nastąpiło w dniu 13 marca 2024 r. przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi. Pomimo, że wniosek o ustalenie prawa o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności został złożony w dniu 11 października 2023 r. to wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu 24 stycznia 2024 r. Zdaniem organu warunek do przyznania świadczenia zostałby spełniony od dnia 1 stycznia 2024 r. Wobec powyższego stwierdzono brak podstaw do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przepisy obowiązujące do dnia 31 grudnia 2023 r. i zastosowanie art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym. Ocenę tę podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymując decyzją z dnia 7 maja 2024 r. zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględniając skargę stanął natomiast na stanowisku, że na gruncie art. 63 ust. 1 u.ś.w. przyjmować należy, że o możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przesądza, stosownie do art. 24 ust. 2, 2a i 4 u.ś.r., nie tylko spełnienie przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 u.ś.r. na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, gdy wniosek został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., ale również spełnienie tych przesłanek do 31 grudnia 2023 r., jeżeli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia został złożony po 31 grudnia 2023 r., jednakże z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r., w sytuacji gdy wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności został złożony do 31 grudnia 2023 r., a i ustalony stopień niepełnosprawności również datowany jest na dzień przypadający do 31 grudnia 2023 r. Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zawarte w niej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowo przyjęto, że wniosek skarżącego z dnia 24 stycznia 2024 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką powinien zostać rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym przed wprowadzeniem z dniem 1 stycznia 2024 r. zmian w tej ustawie na podstawie art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429). Na wstępie wskazać należy, że od dnia 1 stycznia 2024 r. nastąpiła zmiana przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, dokonana na mocy art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, która wprowadziła nowe rozwiązania w systemie świadczeń dla osób z niepełnosprawnościami i ich opiekunów. Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.ś.w. w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43, czyli ustawie o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaznaczyć przy tym trzeba, że przepisy ustawy o świadczeniu wspierającym nie określają co oznacza zwrot "prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r.". Dokonanie wykładni w tym zakresie wymaga zatem odwołania się do art. 24 ust. 2 u.ś.r., zgodnie z którym, z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 2a tego artykułu, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Dla powstania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego decydująca zatem jest data wystąpienia z wnioskiem o to świadczenie. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r., który nie uległ zmianie na skutek wskazanej nowelizacji i którego treść była taka sama przed dniem 1 stycznia 2024 r. jak i obecnie, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Przepis ten przewiduje zatem możliwość wstecznego przyznania prawa do takiego świadczenia tj. od miesiąca wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności. Przepis art. 24 ust. 2a u.ś.r. stanowi normę prawa materialnego, który w ujęciu czasowym wyznacza zakres materialnego prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności. Jest to jednak także norma procesowa regulująca zależności pomiędzy postępowaniem w sprawie ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności a postępowaniem w sprawie przyznania świadczenia rodzinnego. W procesowym kontekście należy odczytywać zawarte w tym przepisie sformułowanie odnoszące się do wniosku o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, od którego złożenia ustala się prawo do świadczeń rodzinnych. Stosowanie wobec powyższego, z mocy art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym, przepisów dotychczasowych obejmuje również przepis art. 24 ust. 2a u.ś.r. To zaś oznacza, że przepisy dotychczasowe będą miały zastosowanie także w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego został złożony wprawdzie po dniu 31 grudnia 2023 r., lecz wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., a wydane następnie orzeczenie o niepełnosprawności potwierdziło powstanie przed dniem 1 stycznia 2024 r. znacznego stopnia niepełnosprawności, względnie niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2025 r. sygn. akt I OSK 2362/24). Prawidłowa wykładnia norm regulujących przyznawanie świadczeń uzależnionych od niepełnosprawności nie może być bowiem prowadzona w oderwaniu od procedury uzyskiwania stosownego orzeczenia, co znajduje potwierdzenie choćby w stanowisku Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt P 28/07. Postępowanie w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego i postępowanie w sprawie ustalenia niepełnosprawności stanowią integralną całość, zmierzającą do ustalenia prawa do świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2025 r. sygn. akt I OSK 202/25). Tym samym "powstanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego do dnia 31 grudnia 2023 r." – w rozumieniu art. 63 ust. 1 u.ś.w. – oznacza spełnienie przez wnioskodawcę, najpóźniej w tym dniu, wszystkich ustawowych przesłanek koniecznych do jego przyznania. Kluczowa jest tu bowiem ocena aktualizacji przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia na dzień 31 grudnia 2023 r. Jak wskazano we wcześniejszych rozważaniach, zastosowanie ustawy w brzmieniu sprzed 31 grudnia 2023 r., skorelowane jest z zagadnieniem "powstania prawa" (jako skonkretyzowanego faktu prawnego) – czyli zaistnieniem przesłanek pozwalających na przyznanie świadczenia. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi właściwie ocenił, że wniosek skarżącego z dnia 24 stycznia 2024 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką powinien zostać rozpatrzony na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. Skarżący wystąpił bowiem w dniu 11 października 2023 r. o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności córki. Orzeczeniem z dnia 29 listopada 2023 r. zaliczono A. P. do osób niepełnosprawnych, ustalono że niepełnosprawność datuje się od 1 września 2023 r., a orzeczeniem z dnia 13 lutego 2024 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Łodzi uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej ustaleń zawartych w pkt 7 i orzekł, że niepełnosprawna wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wniosek o świadczenie pielęgnacyjne skarżący złożył natomiast w dniu 24 stycznia 2024 r., zatem z dochowaniem trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. W tej sytuacji przyjąć należało, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w rozumieniu art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym powstało przed 31 grudnia 2023 r. Skoro zaś organy obu instancji nie rozpoznały wniosku skarżącego na tej podstawie, to Sąd I instancji słusznie przyjął, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, jako niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 2a u.ś.r. w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym. Na skutek naruszenia prawa materialnego doszło także do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wniosek skarżącego nie został rozpatrzony w trybie właściwych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tym samym nie mógł odnieść zamierzonego skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku spełnia wymagania określone w art. 153 P.p.s.a., a fakt, że skarżące kasacyjnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi prezentuje odmienne stanowisko w sprawie nie oznacza wadliwości uzasadnienia. Sąd I instancji wypowiedział się w kwestii, która była przedmiotem sporu, tj. wyjaśnił które przepisy należy stosować w sprawie wniosku skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono, że ponownie rozpatrując sprawę, organy administracji uwzględnią przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wykładnię art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniu wspierającym, wskazując że sprawa powinna być rozpatrzona przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych, tj. sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2024 r. Wyjaśniono przy tym, że niezbędne będzie odniesienie się do okoliczności faktycznych i kwestii prawnych dotyczących zachodzenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącego a koniecznością wykonywania opieki nad osobą niepełnosprawną. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, stąd też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.