I OSK 2448/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Niczyporuk (spr.) Sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1082/24 w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 marca 2024 r. nr KOC/1186/Sr/24 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1082/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I instancji") w sprawie ze skargi R. L. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej: "Kolegium", "Skarżące kasacyjnie Kolegium") z 13 marca 2024 r. nr KOC/1186/Sr/24 w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego orzekł o: uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta [...] z 12 stycznia 2024 r. nr UD-l-ZZ-8252-002850/12/23 (pkt 1 sentencji wyroku); umorzył postępowanie administracyjne (pkt 2 sentencji wyroku). Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożyło Kolegium, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie: 1. prawa materialnego, a to art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej: "ustawa", "u.ś.r") przez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że pouczenie zawarte we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego oraz w decyzjach Prezydenta przyznającej świadczenie pielęgnacyjne oraz ją zmieniających jest niewystarczające do uznania, iż Skarżący był prawidłowo pouczony o sytuacjach skutkujących utratą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego; 2. przepisów prawa procesowego, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 79a ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), gdyż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy Kolegium dokonało właściwej subsumcji przepisów relewantnych z punktu widzenia załatwienia tej sprawy, wyjaśniając wpierw jej stan faktyczny (ustalając wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia załatwienia sprawy) a następnie wnikliwie rozpatrując zebrany materiał dowodowy i dokonując jego prawidłowej oceny. Wobec powyższego Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, albo uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, zrzekło się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Natomiast w związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania przez sąd (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I OSK 614/22, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie powołano się na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć w ocenie skargi kasacyjnej istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się oraz z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga łącznego odniesienia się do zarzutów ulokowanych w środku odwoławczym. Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie jest zasadna. Przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko–radcowskim (art. 175 § 1–3 p.p.s.a.) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 283/16; 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OSK 466/22, źródło CBOSA). W świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów – szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć sąd pierwszej instancji, nie wskazując konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (pogląd ten wielokrotnie już wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, źródło CBOSA). Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu pierwszej, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2187/21, źródło CBOSA. Por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837–862). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, źródło CBOSA), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 2652/20, źródło CBOSA). Sąd odwoławczy jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności. Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 2161/22 i przywoływane tam orzecznictwo, źródło CBOSA; por. B. Dauter, Komentarz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Warszawa 2024, s. 650–669). Poczynienie powyższych uwag – odnośnie wymogów skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego – było konieczne, gdyż wniesiona skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji nie odpowiada w pełni omówionym wyżej wymogom p.p.s.a. na gruncie zrealizowanego postepowania administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. zawarty w petitum skargi kasacyjnej został wadliwie skonstruowany. Przepis ten dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne. Skarżące kasacyjnie Kolegium nie wskazało konkretnego przepisu, z podaniem numeru właściwej jednostki redakcyjnej aktu prawnego, który, w jego ocenie, naruszył Sąd I instancji. Zatem nie sprecyzowało zarzutu, nie przytoczyło właściwie podstaw kasacyjnych, a tym samym uniemożliwiło ustalenie granic zaskarżenia. Skoro zatem art. 8 k.p.a. dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, to Skarżące kasacyjnie Kolegium musi wskazać chociażby konkretny paragraf, który - zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną - został naruszony przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Pogląd ten jest obecnie powszechnie akceptowalny w orzecznictwie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 96; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2034/06; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 2520/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2360/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 2362/19, źródło CBOSA). Podobne uwagi należy odnieść do art. 79a k.p.a. Z kolei podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. nie został zbudowany zgodnie z wymogami sądowej ustawy procesowej (p.p.s.a.). Art. 7 k.p.a. określa kilka zasad postępowania administracyjnego, natomiast w środku zaskarżania nie wskazano dokładnie, która z nich została naruszona przez Sąd wojewódzki i jaki miało to wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2021 r., sygn. akt. I OSK 414/21, źródło CBOSA). Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej – co wskazywano wyżej – nie jest m. in. uprawniony do formułowania czy doprecyzowywania (konkretyzowania) zarzutów kasacyjnych. W realiach rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy należy wskazać, że środek zaskarżania jest przede wszystkim polemiką z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia. Istotą sporu w rozpoznawanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie jest to, czy zasadnie Sąd I instancji orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 13 marca 2024 r. nr KOC/1186/Sr/24 oraz decyzji Prezydenta [...] z 12 stycznia 2024 r. nr UD-l-ZZ-8252-002850/12/23 oraz umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ze skargi R. L. Przyczyną uchylenia wydanych w sprawie decyzji było natomiast uznanie, że pobrane przez Skarżącego świadczenie nie spełnia kryteriów świadczenia nienależnie pobranego w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., a to ze względu na udzielone Skarżącemu pouczenie. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 30 ust. 1 stanowi, że osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Równocześnie ustawa w art. 30 ust. 2 u.ś.r. definiuje przypadki, w których świadczenia rodzinne uznaje się za nienależnie pobrane. Ponieważ ziszczenie się takiego przypadku skutkuje powstaniem obowiązku zwrotu, kwalifikowanie stanów faktycznych jako spełniających kryteria z art. 30 ust. 2 u.ś.r. powinno odbywać się z rygorystycznym uwzględnieniem wszystkich przewidzianych w przepisach warunków, zaś same przepisy określające przesłanki uznania świadczenia za nienależnie pobrane powinny być intepretowane w sposób ścisły. Tak też do kwestii wykładni i zastosowania art. 30 ust. 2 pkt 1 podszedł Sąd I instancji. Przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Sąd I instancji przyjął, że utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym dla uznania wypłaconego świadczenia za nienależnie pobrane, decydujące znaczenia ma nie tylko przesłanka obiektywna powodująca ustanie prawa do świadczenia, ale także świadomość i zamiar osoby pobierającej świadczenie. Obowiązek zwrotu pobranego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc że mu się ono nie należy. Ocena świadomości osoby pobierającej świadczenia musi być dokonywana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, w tym czy zachowanie strony było ukierunkowane na niezgodne z prawem korzystanie ze środków publicznych. Nie doszło do naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Wykładnia dokonana przez Sąd I instancji jest adekwatna do brzmienia przepisu. Istotnie, ustawodawca przewidział dwa elementy składające się na nienależnie pobrane świadczenie Z jednej strony jest to obiektywna sytuacja wypłacenia świadczeń mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do świadczeń rodzinnych, z drugiej zaś warunek, aby do pobrania tak wypłaconych świadczeń doszło przez osobę, która została pouczona o braku prawa do pobierania określonego świadczenia. W odniesieniu do warunku związanego z uprzednim pouczeniem strony, Sąd I instancji zajął stanowisko, że dokonana przez organy ocena prawidłowości i skuteczności pouczeń udzielonych Skarżącemu jest wadliwa. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że prawidłowe pouczenie wpływa bezpośrednio na ocenę, czy wypłacone świadczenie miało charakter nienależnego. Powołując się na orzecznictwo uznał, że skuteczne pouczenie, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. to takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że - zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego - można przyjąć, iż ów adresat miał świadomość pobierania nienależnego świadczenia; osoba pobierająca świadczenie rodzinne musi zostać prawidłowo, w sposób czytelny i zrozumiały pouczona o sytuacjach, w których następuje brak prawa do ich pobierania oraz o skutkach pobierania świadczenia w takich sytuacjach. W odniesieniu do udzielonego Skarżącemu pouczenia Sąd I instancji uznał, że Skarżący nie został prawidłowo pouczony. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie Skarżący zarówno w decyzji z 18 grudnia 2020 r. przyznającej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką sprawowaną nad synem, jak i w kolejnych decyzjach zmieniających został poinformowany o treści przepisów prawa, w tym także o treści art. 25 ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 , ust. 7 i ust. 8 u.ś.r. Jednakże, organy nie dostrzegły, że żaden z zacytowanych przepisów nie zawierał informacji o stanie faktycznym, który nasuwałby skojarzenie z okolicznością zaistniałą w sprawie tj. umieszczeniem Skarżącego w Zakładzie Karnym i co oczywiste, nie pouczono go tym samym o konsekwencjach niepoinformowania organu o powyższym. Fakt aresztowania był oceniany przez Skarżącego jako pozostający bez istotnego znaczenia, a przynajmniej nie rzutujący na prawo do świadczenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że fakt pobytu w zakładzie karnym ujawnił sam Skarżący. Może to świadczyć, że nie miał świadomości konsekwencji prawnych swojego zaniechania gdyż w przeciwnym wypadku nie działałby wbrew własnemu interesowi. Zdaniem Sądu I instancji, skoro więc w decyzji z 18 grudnia 2020 r., ani także w decyzjach zmieniających, nie pouczono Skarżącego wprost, że niepoinformowanie o zaistnieniu okoliczności faktycznych, chociażby nasuwających skojarzenie z umieszczeniem w Zakładzie Karnym, może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji koniecznością jego zwrotu wraz z odsetkami, to organy obu instancji nieprawidłowo przyjęły, że Skarżący został pouczony w sposób poprawny. Naczelny Sąd Administracyjny to stanowisko Sądu I instancji podzielił. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że ocena Sądu I instancji dotycząca braku zaistnienia przesłanki z art. 30 ust. 1 u.ś.r. jest prawidłowa, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału zebranego przez organy i zasadnie stwierdził, że doszło do wadliwej jego oceny w zakresie przesłanek z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w z. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 79a k.p.a. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy Kolegium nie dokonało właściwej subsumcji przepisów relewantnych z punktu widzenia załatwienia tej sprawy. Nie dokonało prawidłowej oceny materiału dowodowego a w szczególności elementu subiektywnego warunkującego uznanie wypłaconego, w okresie ujętym w kwestionowanej decyzji, świadczenia pielęgnacyjnego za nienależnie pobrane, w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Orzekając w sprawie organy naruszyły, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1 u.ś.r. poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym, który do tego nie uprawniał, co trafnie dostrzegł Sąd I instancji. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.