I OSK 2074/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1257/17 w sprawie ze skargi Ł.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 marca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 1257/17 oddalił skargę Ł.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło decyzję Starosty W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] przedłużającą Ł.M. zatrzymanie prawa jazdy kat. B nr [...], druk nr [...] do 6 miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. w całości i orzekło o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 6 miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. włącznie. Na podstawie art. 102 ust. 1c ustawy o kierującymi pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 627) decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny wskazując, że w dniu [...] grudnia 2016 r. Komenda Powiatowa Policji dla Powiatu W. w S. przesłała do Starosty W. zatrzymane w [...] 21 grudnia 2016 r. prawo jazdy kat. B nr [...] na druku nr [...] z powodu przekroczenia w terenie zabudowanym dopuszczalnej prędkości jazdy o 62 km/h. Kierujący pojazdem Ł.M. jechał z prędkością 122 km/h w miejscu obowiązywania ograniczenia do 60 km/h, nie przyjął mandatu karnego w związku z powyższym sporządzono wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w P. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. (doręczonym [...] stycznia 2017 r.) Starosta Z. poinformował kierowcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy kat. B. W dniu [...] stycznia 2017 r. Komenda Powiatowa Policji w S. przesłała kolejną notatkę urzędową z kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w miejscowości W. na drodze wojewódzkiej [...], którym kierował Ł.M. . Kierowca przekroczył prędkość o 57 km/h jadąc 107 km/h w obszarze zabudowanym. Ł.M. nie przyjął mandatu w związku z powyższym został skierowany wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego w P. Podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2017 r. kierowca poruszał się pojazdem mimo trzymiesięcznego zakazu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Starosta W. przedłużył Ł.M. zatrzymanie prawa jazdy kat. B nr [...] do 6 miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. włącznie i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , po rozpoznaniu odwołania kierującego pojazdem, decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy wydając decyzję o zatrzymaniu odwołującemu się prawa jazdy na okres 6 miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2016 r. do [...] czerwca 2017 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Kolegium wyjaśniło, że podstawą materialnoprawną wydanej decyzji był art. 102 ust. 1 punkt 4 oraz ust. 1d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Z art. 102 ust. 1c tej ustawy wynika natomiast, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. W przedmiotowej sprawie policjant zatrzymał prawo jazdy w wyniku kontroli drogowej w dniu [...] grudnia 2016 r. z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Prawo jazdy wraz ze stosowną informacją zostało przekazane Staroście W. w dniu [...] grudnia 2016 r. W dniu drugiej kontroli, czyli [...] stycznia 2017 r. odwołujący się kierował pojazdem pomimo zatrzymania mu prawa jazdy w dniu [...] grudnia 2016 r. na podstawie 135 ust. 1 punkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, wypełniając tym samym dyspozycję art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 punkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 punkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 punkt 5 ustawy o kierujących pojazdami była informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast od 1 stycznia 2017 r., w wyniku zmiany art. 7 ust. 1 pkt 2 znowelizowanego przez art. 4 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016, poz. 2001), obecnie podstawą wydania decyzji z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest już nie informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz informacja o popełnieniu naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Przepis ten jednoznacznie przesądził, że środkiem dowodowym, w oparciu o który organ wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, a po 1 stycznia 2017 r. o popełnieniu naruszenia polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W konsekwencji organy wydające decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzą własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opierają swoje rozstrzygnięcie na przekazanej im informacji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ podkreślił, że kwestia prawidłowości pomiaru i przeprowadzenia kontroli drogowej nie podlega analizie organu administracji publicznej w trakcie postępowania administracyjnego dotyczącego zatrzymania prawa jazdy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji przedłużającą Ł.M. zatrzymanie prawa jazdy kat. B do 6 miesięcy z uwagi na treść art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt la ustawy Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. W niniejszej sprawie Starosta W. nie zdążył wydać decyzji o której mowa w ust. 1c, a wiec nie zatrzymał prawa jazdy stronie na okres 3 miesięcy. W tej sytuacji niedopuszczalne było przedłużenie okresu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy z uwagi na brak wydania decyzji o której mowa w art. 102 ust. 1c cytowanej ustawy. W niniejszej sprawie należało zatrzymać prawo jazdy stronie na okres 6 miesięcy, jak wynika to wprost z ostatniego zdania art. 102 ust. 1d ustawy o kierujących pojazdami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ł.M. podniósł zarzut naruszenia: 1. art. 102 ust. 1d i 1e w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami poprzez zatrzymanie prawa jazdy w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie organ nie był uprawniony do poczynienia samodzielnych ustaleń w zakresie przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a właściwym do stwierdzenia ww. okoliczności jest sąd karny, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy; 2. art. 7 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na niezebraniu i nierozpatrzeniu przez organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 2 i 3 w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego ani istotnych wad postępowania. Wskazał, że przedmiotem kontroli była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o zatrzymaniu Ł.M. prawa jazdy kat. B na okres 6 miesięcy tj. od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. włącznie, na podstawie art. 102 ust. 1c ustawy o kierującymi pojazdami, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1d ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Stwierdzenie przez właściwy organ Policji przekroczenia prędkości na obszarze zabudowanym o 50km/h obligowało do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy stosownie do treści przywołanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Natomiast jeżeli osoba kierowała pojazdem pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 punkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Zaskarżona decyzja nie narusza ww. przepisów. Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej konieczności zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem powszechnym w sprawie popełnienia wykroczenia, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami była informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest ww. informacja. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Pierwsze ze zdarzeń stanowiących podstawę zatrzymania prawa jazdy miało miejsce w dniu 21 grudnia 2016 r. a więc przedstawiona wyżej zasada miała w pełni zastosowanie do tego przypadku. Natomiast nowelizacja art. 7 dokonana art. 4 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. określiła, że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy wymienionej w art. 4, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3. Wskazany pkt 3 przewiduje natomiast, że organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy wymienionej w art. 5, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Z przepisów tych wynika zatem, że od 1 stycznia 2017 r. podstawą wydania decyzji przez starostę na podstawie art. 102 ust. 1d jest informacja organu kontroli ruchu drogowego. Oznacza to, że kwestia prowadzonego przed sądem powszechnym postępowania w przedmiocie popełnienia wykroczenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości, nie ma znaczenia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatrzymania prawa jazdy, w związku z kierowaniem pojazdem silnikowym pomimo wcześniejszego zatrzymania prawa jazdy. Zresztą nie wynika z akt sprawy aby w przedmiocie tego wykroczenia toczyło się jakiekolwiek postępowanie karne. Za taką interpretacją przemawia również brzmienie art. 102 ust. 3 ww. ustawy. Wynika z niego, że jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi. Z tego zapisu wynika, że ustawodawca przewidział możliwość prowadzenia postępowania w przedmiocie wykroczeń wymienionych w omawianych przepisach, w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Niemniej nie związał z tym zdarzeniem konieczności zawieszenia postępowania, a jedynie konieczność zwrotu prawa jazdy po upływie określonych w tym przepisie terminów. Oznacza to, że ustawodawca nie wyłączył uznawania informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw jako podstawy rozstrzygania o zatrzymaniu prawa jazdy. Ponadto, samo zawieszenie postępowania administracyjnego, którego domagał się skarżący, nie oznacza zwrotu prawa jazdy. W takiej sytuacji pozycja skarżącego nie uległaby żadnej zmianie. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Ł.M. zwrócił się o jego uchylenie w całości, podnosząc następujące zarzuty: 1. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.)- dalej "p.p.s.a." w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ administracji nie oparł swojej oceny na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a jedynie na informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, mimo tego, że posiadał wiedzę, że popełnione wykroczenia zostały zakwestionowane przez skarżącego i sprawa została skierowana do rozstrzygnięcia sądu powszechnego, co w ocenie skarżącego kasacyjnie uniemożliwiało przyjęcie, że zostały wyczerpane znamiona art. 102 ust. 1d w zw. z art. 102 ust. 1c i art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, a w konsekwencji nie uwzględnienie skargi i nie uchylenie zaskarżonej decyzji spowodowało naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a.; 2. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 i art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez uznanie, że organ administracji nie był zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym w P. o sygn. akt [...], co spowodowało rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., co oznacza, że zaszły przyczyny określone w art. 156 K.p.a. i nie stwierdzenie nieważności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a. poprzez uznanie, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy wynikało, że organ miał wiedzę, iż skarżący nie zgodził się z oceną funkcjonariuszy Policji, że przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym i sprawy te zostały skierowane do sądu powszechnego. Mimo to, nie podjął żadnych czynności celem ustalenia jakie jest rozstrzygniecie sądu, nie ustalił, czy skarżący kasacyjnie został uniewinniony od stawianych mu zarzutów, a co za tym idzie nie doszło do spełnienia przesłanek o jakich mowa w art. 102 ust. 1d w zw. z art. 102 ust. 1c i art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, co powinno spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd pierwszej instancji; 4. Naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi w całości gdy z okoliczności sprawy wynikało, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność, ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy; 5. Naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks Karny oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) w zw. z art. 102 ust. 1d , 1c i art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, o jakiej mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a organ prowadzący postępowanie w żadnym wypadku nie powinien dokonywać własnych ustaleń stanu faktycznego dotyczącego rażącego przekroczenia prędkości, nawet w sytuacji posiadania informacji, że popełnione wykroczenia zostały zakwestionowane przez kierującego pojazdem. Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nie dostrzeżenie, że organ administracji nie oparł zaskarżonej decyzji na całokształcie prawidłowo zebranego materiału dowodowego w sprawie, przede wszystkim nie wziął pod uwagę, że skarżący zakwestionował popełnione wykroczenia, co w jego ocenie uniemożliwiało wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, gdyż jest to domena postępowania wykroczeniowego. Postępowanie wykroczeniowe choć dotyczy tego samego zdarzenia, a więc przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym, ma inny cel niż postępowanie dotyczące zatrzymania prawa jazdy, którego celem jest jak najszybsze wyeliminowanie z ruchu drogowego osoby zagrażającej bezpieczeństwu innych użytkowników dróg. Przyjęcie innego założenia, prowadziłoby do sytuacji, w której osoby zagrażające bezpieczeństwu na drodze uruchamiałyby procedurę odwlekającą w czasie wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania im prawa jazdy. W sprawach dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym Sąd daje prymat pierwszeństwa zasadzie bezpieczeństwa, co nie pozbawia strony prawa do sądu. Należy zwrócić uwagę, że z art. 102 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami wynika, iż wynik sprawy o wykroczenie polegające na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym nie jest bezpośrednio związany z możliwością wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Jeżeli sprawa o wykroczenie nie zakończy się prawomocnym rozstrzygnięciem przed upływem okresu na jaki decyzją administracyjną orzeczono o zatrzymaniu prawa jazdy, dokument prawa jazdy podlega zwrotowi. Są to więc dwa odrębne postępowania i okoliczność, że postępowanie w sprawie o wykroczenie nie zakończyło się prawomocnie, nie oznacza, że nie może być wydana decyzja w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Z tego względu także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uznanie, że organ administracji nie był zobowiązany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym w P. o sygn. akt [...], nie jest uzasadniony. Jak wskazano wyżej, wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd czy zostało popełnione wykroczenie. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach jest chybiony, ponieważ Sąd pierwszej instancji nie wydał wyroku w oparciu o ten przepis. Także nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 K.p.a., gdyż także tego przepisu Sąd nie stosował. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając, że zebrany materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na wydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. W sprawie nie doszło też do naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks Karny oraz niektórych ustaw w zw. z art. 102 ust. 1d, 1c i art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami ponieważ z przepisów tych wynika, że wyłączną okolicznością która stanowi przesłankę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy, o jakiej mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym i taką wykładnię tych przepisów przyjął Sąd w zaskarżonym wyroku. Sąd nie naruszył przepisów prawa materialnego oddalając skargę. Mając powyższe rozważania na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.