I OSK 2066/22

Dnia 27 lutego 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: sędzia NSA Karol Kiczka sędzia del. WSA Anna Wesołowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 359/22 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z 26 maja 2022 r. II SA/Kr 359/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. (Kolegium) z [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną zarzucając mu : 1. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z zm.; dalej jako: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Niewłaściwość zastosowania przepisu art. 151 p.p.s.a. miała istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowała bezpodstawnym oddaleniem skargi Skarżącego na decyzję Kolegium z [...] grudnia 2021 r. w całości. 2. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jak i organ administracyjny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie. 3. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 105 § 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne zastosowanie niniejszego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, skutkujące umorzeniem postępowania zainicjowanego przez Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy G. nad D. (Wójt) z [...] lipca 2014 r., zatwierdzającej podział działki ewidencyjnej nr [...], objętej [...], położonej w obrębie T. na działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,040ha i działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 0,0041 ha (41m2). 4. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 28 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż wniosek został złożony przez osobę, której nie przysługuje przymiot strony postępowania w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu. 5. istotne błędy w ustaleniach stanu faktycznego niniejszej sprawy, polegające na całkowicie bezpodstawnym przyjęciu, iż Skarżący nie jest osobą legitymowaną do wszczęcia przedmiotowego postępowania, ponieważ nie wykazał, że przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Skarżący wniósł o : 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie Wydziałowi II, 2. ewentualnie, w razie zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 188 p.p.s.a., o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wydziału II w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie kwestionowanych orzeczeń organów obydwu instancji, 3. zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw w postępowaniu sądowo - administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego i kosztów uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa adwokackiego w kwocie 17,00 zł., według norm prawem przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej przypomnieć należy istotę sporu zaistniałego w sprawie. Decyzją z [...] lipca 2014 r. Wójt zatwierdził podział dz. ew. nr [...] obj. Kw nr [...], położonej w obrębie T. na dz. ew. nr [...] o pow. 0,1140 ha i dz. ew. nr [...] o pow. 0,0041 ha. Skarżący oraz E. B. wnioskiem z [...] lutego 2019 r. wystąpili do Kolegium z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta wskazując, że działka ew. nr [...] została wydzielona na potrzeby powiększenia nieruchomości sąsiedniej oznaczonej jako dz. ew. nr [...], której są jednymi ze współwłaścicieli. Dlatego została ona wydzielona jako działka o mniejszej powierzchni, niż wynikałoby to z m.p.z.p. Ponieważ działka ta została następnie sprzedana, czyni to decyzję podziałową niewykonalną i ze szkodą dla możliwości zapewnienia działce, której są współwłaścicielami, dostępu do drogi publicznej. Z tego względu uznali, że posiadają interes prawny w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. Poinformowali dodatkowo, że umową sprzedaży z [...] listopada 2014 r., nr rep. [....] działka ew. nr [...] została zbyta przez jej właściciela na rzecz F. W., który nie jest współwłaścicielem dz. ew. nr [...], ani żadnej innej nieruchomości położonej przy tej drodze, a zatem wbrew warunkowi z treści postanowienia z dnia [...] maja 2014 r. działka stała się przedmiotem samodzielnego obrotu cywilnoprawnego, co jest sprzeczne z m.p.z.p. Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta uznając, że Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 maja 2020 r. II SA/Kr 194/20 oddalający skargę Skarżącego na to postanowienie, jak również poprzedzające ten wyrok postanowienia organów obu instancji zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2021 r. I OSK 2805/20. Rozpoznając sprawę ponownie Kolegium decyzją z [...] października 2021 r., utrzymaną w mocy decyzją tego organu z [...] grudnia 2021 r. umorzyło postępowanie w sprawie uznając, że Skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Wójta. Kolegium wyjaśniło, że rozważenie okoliczności wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny doprowadziło do wniosku, że interes jakim legitymuje się Skarżący może być oceniony jako interes faktyczny, a nie interes prawny, gdyż z podziału nie wynikają dla niego jakiekolwiek prawa lub obowiązki, w szczególności podział nie ma najmniejszego wpływu na granice jego nieruchomości. Odnosząc się do zawartej w decyzji podziałowej informacji, że "działkę nr [...] wydzielono na potrzeby powiększenia nieruchomości sąsiedniej dz. ew. nr [...]" organ wyjaśnił że obowiązujące przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują możliwości, a zarazem obowiązku zamieszczania w decyzji warunku, od którego będzie zależała moc wiążąca decyzji. W ocenie Kolegium informacja zawarta w postanowieniu opiniującym podział oraz w decyzji zatwierdzającej podział, iż działkę nr [...] wydzielono na potrzeby powiększenia nieruchomości sąsiedniej dz. ew. nr [...] nie rodzi po stronie Skarżącego (współwłaściciela dz. ew. nr [...]) prawa do uczestnictwa w postępowaniu w charakterze strony. Wynika to z faktu, że żaden przepis prawa nie daje mu na etapie zatwierdzania podziału prawa do żądania przeniesienia własności dz. ew. nr [...], ani też prawa do korzystania z tej działki. Decyzja zatwierdzająca podział nie ingeruje w prawo Skarżącego do korzystania z działki ew. nr [...], jak również innych działek, których jest właścicielem. Organ ustalił, że z księgi wieczystej Kw nr [...] wynika, że działka ew. nr [...] nie była obciążona żadnym ograniczonym prawem rzeczowym, uprawniającym Skarżącego do korzystania z tej nieruchomości w granicach prawa. Skarżący oświadczył, że dz. ew. nr [...] nigdy nie miała bezpośredniego dostępu do drogi gminnej oraz dołączył mapę, która jego zdaniem obrazuje ten stan. Kolegium przeanalizowało dołączoną przez Skarżącego mapę z naniesionymi przez niego zjazdami do działki nr [...] i stwierdziło, że Skarżący nie wykazał, aby wskazane zjazdy zlokalizowane wg niego na dz. ew. nr [...] posiadały umocowanie prawne, np. współwłasność do dz. ew. nr [...] ( lub po podziale [...]), czy też służebność. Okoliczność, że Skarżący faktycznie korzysta ze wskazanych przez niego zjazdów nie miała wpływu na jego interes prawny, lecz do czasu uregulowania prawnego korzystania z nieruchomości objętej podziałem mogła decydować o posiadaniu przez niego interesu faktycznego, który nie rodzi uprawnień strony w postępowaniu. Osoba nie posiadająca żadnego tytułu prawnego do nieruchomości będącej przedmiotem podziału, nie ma interesu prawnego do występowania w tym postępowaniu w charakterze strony. W konsekwencji Kolegium uznało, że Skarżący nie jest również legitymowany do domagania się wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Wskazało, że wbrew zarzutom Skarżącego, to nie podział dz. ew. nr [...] spowodował "całkowite pozbawienie możliwości swobodnego dojazdu do działek położonych przy drodze [...] do drogi publicznej, gdyż obydwa istniejące wówczas zjazdy są usytuowane na działce [...], zaś odległość między murem W., a przepustem oznaczonym jako "7" wynosiła zaledwie około 3 metry", lecz brak prawnej regulacji możliwości korzystania z działki nr [...], który dawałby Skarżącemu możliwość obrony swoich uzasadnionych interesów w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Kolegium i ich ocenę prawną. Ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej poprzedzić należy uwagą ogólną dotyczącą sposobu formułowania zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Sąd administracyjny nie orzeka na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów p.p.s.a. To na podstawie tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie przepisów k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami k.p.a., jak również innymi przepisami dotyczącymi postępowania jeżeli takie przepisy w danej sprawie miały zastosowanie. W niniejszej sprawie Skarżący nie powiązał zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. z przepisami p.p.s.a., co oznacza, że zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany został wadliwie. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (por.: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy Skarżącemu przysługuje interes prawny w pozwalający na żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Wójta. Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie przepisów postępowania to jest art. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w przedmiotowej sprawie, nie wskazał jednak, jakie to okoliczności nie zostały przez Sąd wyjaśnione. W sprawie nie ma sporu co do tego, że działka nr [...] nie miała dostępu do drogi publicznej – wynika to zarówno z uzasadnienia decyzji organów obu instancji jak i z wyroku Sądu Wojewódzkiego. Skarżący nie kwestionuje również ustaleń faktycznych poczynionych przez organy z których wynika, że współwłaściciele działki [...] korzystali ze zjazdów usytuowanych na działce [...] bez tytułu prawnego. Sam Skarżący w skardze kasacyjnej podnosi, że od 1991 r. do 2008 r. wszyscy współwłaściciele działki [...] korzystali z jedynego zjazdu poprzez pas "ziemi niczyjej" i część działki [...]. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował, że w postanowieniu z [...] maja 2014 r. opiniującym podział wskazane zostało, że działka nr [...] wydzielona została na potrzeby powiększenia nieruchomości [...] a dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wziął również pod uwagę, że w decyzji podziałowej zawarty jest zapis, w świetle którego działkę nr [...] wydzielono na potrzeby powiększenia nieruchomości sąsiedniej - działki ewidencyjnej nr [...]. Sąd wziął również pod uwagę fakt zbycia działki [...] na rzecz osoby trzeciej. Zatem zarzut objęty punktem 2 petitum skargi kasacyjnej uznać należało za niezasadny. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Skarżący w przywołanych wyżej okolicznościach faktycznych to jest braku dostępu działki [...] do drogi publicznej, fakcie korzystania przez właścicieli działki [...] ze zjazdów usytuowanych na podlegającej podziałowi działce [...] oraz w zapisach zawartych w postanowieniu zatwierdzającym podział i w decyzji podziałowej, w świetle których działkę [...] wydzielono na powiększenie działki nr [...], upatruje źródeł przysługiwania mu interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. Innymi słowy, okoliczności te stanowią w ocenie Skarżącego uzasadnienie dla zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. a co za tym idzie, niezasadnego zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. to jest umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej. Przywołany przez Skarżącego jako wzorzec kontroli art. 28 k.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a wynikać musi z normy prawa materialnego. Skarżący nie powiązał zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. z żadnym przepisem prawa materialnego, z którego wywodziłby przysługiwanie mu interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Sąd kasacyjny zwraca również uwagę, że art. 28 k.p.a. pomimo zamieszczenia go w ustawie procesowej jest przepisem o charakterze materialnym. Zatem podnosząc zarzut jego naruszenia skarżący winien nie tylko powiązać go z odpowiednim przepisem prawa materialnego, z którego wywodzi istnienie interesu prawnego ale wyjaśnić, czy przepisy te naruszone zostały poprzez błędną wykładnię czy niewłaściwe zastosowanie. Warunku tego nie spełnia zarzut objęty punktem 4 petitum skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący podnosił, że właścicielom działki nr [...] przysługiwało prawo do zainicjowana postępowania o scalenie gruntów to jest działek [...] i [...], wywodząc z tego przymiot strony. Skarżący nie wskazał jednak z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi uprawnienie do zainicjowania takiego postępowania scaleniowego, a Sąd kasacyjny z uwagi na treść art. 183 § 1 nie ma ani prawa ani obowiązku poszukiwania w systemie prawnym norm, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone. Skarżący przywołał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 93 ust. 2a i 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (stan prawny na datę wydania decyzji przez organ drugiej instancji wynika z tekstu jednolitego opublikowanego w Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm., dalej "u.g.n."). podnosząc, że z przepisów tych wynika, iż działka nr [...] wydzielona została wyłącznie w celu powiększenia innej nieruchomości i przez to wyłączona jest z obrotu, co przesądza o interesie prawnym współwłaścicieli działki [...] w podejmowaniu działań mających na celu faktyczne wyłączenie jej z obrotu prawnego. Odnosząc się do tego argumentu Sąd kasacyjny wyjaśnia, że zgodnie z art. 93 ust. 2a u.g.n. podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości określa się termin na przeniesienie praw do wydzielonych działek gruntu, który nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przepisu nie stosuje się w przypadku podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 95. Stosownie natomiast do ust. 3a cytowanego artykułu warunku, o którym mowa w ust. 2a, dotyczącego wydzielenia działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, nie stosuje się do działek gruntu projektowanych do wydzielenia pod drogi wewnętrzne. Z brzemienia przywołanych przepisów wynika zatem wprost, że dotyczą one podziałów nieruchomości przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku takiego planu – wykorzystywanych na cele rolne i leśne. Jak wynika z akt sprawy, działka [...] znajdowała się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie była położona na terenie przeznaczonym na cele rolne czy leśne. Okoliczność ta wynika z decyzji podziałowej zgodnie z którą działka [...] położona była na terenie oznaczonym symbole, [...] o zapisie tereny koncentracji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz usługowej o niskiej intensywności. Działka nr [...] położona była częściowo również w terenie oznaczonym symbolem [...], a częściowo w terenie oznaczonym symbolem [...] – droga wewnętrzna. Nie ma więc do niej zastosowania norma wynikająca z cytowanego przez Skarżącego art. 93 ust. 2a i 3a u.g.n. Niezasadny jest zatem argument dotyczący wyłączenia działki [...] z obrotu i wywodzone z niego stanowisko o przysługiwaniu Skarżącemu interesu prawnego w podejmowaniu działań zmierzających do faktycznego wyłączenia tejże działki z obrotu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika również, że Skarżący źródła swojego interesu prawnego upatruje w zawartym w postanowieniu i w decyzji Wójta z [...] lipca 2014 r. zapisie, w świetle którego działka nr [...] wydzielona została wyłącznie na potrzeby powiększenia nieruchomości sąsiedniej. Sąd pierwszej instancji odnosząc się tego argumentu wyjaśnił, że decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości celem wydzielenia działki pod dopełnienie innej nieruchomości nie rodzi po stronie właścicieli nieruchomości "dopełnianej" żadnych roszczeń. Z decyzji podziałowej nie wynika w szczególności roszczenie właściciela nieruchomości dopełnianej o przeniesienie własności części nieruchomości wydzielonej pod dopełnienie. To, czy wydzielona nieruchomość ostatecznie zostanie przyłączona do nieruchomości sąsiedniej, zależy od właściciela nieruchomości dzielonej, którego prawa, wskutek dokonanego podziału, nie doznają żadnego uszczerbku, w szczególności nie doznaje on ograniczenia przysługującego mu prawa do rozporządzania nieruchomością. Ewentualne ustalenia dokonane uprzednio przez właściciela nieruchomości dzielonej z właścicielem nieruchomości sąsiedniej (dopełnianej) nie mają dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej żadnego znaczenia, a mogą wskazywać tylko na interes faktyczny Skarżącego. Stanowisko to Sąd kasacyjny w pełni podziela. Skarżący na poparcie swojego stanowiska, w świetle którego zapisy zawarte w decyzji i postanowieniu stanowią źródło przysługującego mu interesu prawnego przywołał art. 209 k.c. Sąd kasacyjny nie kwestionuje, że zgodnie z tym przepisem każdy ze współwłaściciel może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania prawa. Jednak w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, by współwłaścicielom działki [...] przysługiwało jakiekolwiek prawo czy to rzeczowe czy obligacyjne do działki [...] a w konsekwencji do powstałej w wyniku podziału działki [...]. Skarżący przywołał również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej obszerne fragmenty wydanego w sprawie wyroku NSA z 19 kwietnia 2021 r. I OSK 2805/20 Sąd kasacyjny zwraca jednak uwagę, że wbrew stanowisku Skarżącego w cytowanym wyroku nie zostało przesądzone przysługiwanie mu interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. NSA w cytowanym wyroku wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organy zobowiązane będą rozważyć istnienie interesu prawnego Skarżącego uprawniającego go do ewentualnego żądania wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej mając na uwadze kwestię dotyczącą warunków podziału nieruchomości w kontekście postanowienia Wójta z [...] maja 2014 r. oraz w kwestii dotyczącej dostępu do drogi publicznej. Stanowisko to nie może być uznane jako przesądzające o przysługiwaniu Skarżącemu interesu prawnego. W skardze kasacyjnej zacytowany został również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 lutego 2019 r. II SA/Gd 566/18. Sąd kasacyjny wyjaśnia, że wbrew stanowisku Skarżącego wyrok nie został wydany w analogicznym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Jak wynika z uzasadnienia owego wyroku, spór w sprawie dotyczył podziału nieruchomości położonej na terenach rolnych, dla których nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podsumowując podzielić należy stanowisko organów oraz Sądu pierwszej instancji, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Skarżącemu nie przysługiwał interes prawny uprawniający go do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej. Nieruchomość, której współwłaścicielem jest Skarżący nie miała dostępu do drogi publicznej jeszcze przed wydaniem decyzji podziałowej. Jej współwłaściciele korzystali ze zjazdów znajdujących się na sąsiedniej nieruchomości. Jak jednak wynika ze stanu faktycznego sprawy, korzystanie to nie zostało usankcjonowane prawnie poprzez ustanowienie np. odpowiedniej służebności. Co istotne, jak wynika ze skargi kasacyjnej, Skarżący zapewniał sobie dostęp do drogi publicznej korzystając bez tytułu prawnego nie tylko z działki [...] ale i z innej działki określanej jako "ziemia niczyja". W tej sytuacji nie można przyjąć, by decyzja podziałowa pozbawiła nieruchomość, której współwłaścicielem jest Skarżący dostępu do drogi publicznej. Jak dodatkowo wskazał Sąd Wojewódzki, a Sąd kasacyjny stanowisko to podziela, wydanie decyzji podziałowej nie skutkowało powstaniem po stronie właściciela nieruchomości podlegającej podziałowi, obowiązku sprzedaży wydzielonej działki na rzecz Skarżącego ani też nie stanowiło źródła uprawnienia dla Skarżącego do żądania odpowiedniego rozporządzenia tą działką . W konsekwencji podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. okazał się niezasadny, co oznacza, że organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 105 § 1 k.p.a. umarzając postępowanie w sprawie a Sąd Wojewódzki nie naruszył prawa uznając to rozstrzygnięcie za zgodne z prawem. Czyni to również niezasadny zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Ostatni z podniesionych zarzutów to jest zarzut "istotnych błędów w ustaleniach stanu faktycznego niniejszej sprawy, polegające na całkowicie bezpodstawnym przyjęciu, iż Skarżący nie jest osobą legitymowaną do wszczęcia przedmiotowego postępowania, ponieważ nie wykazał, że przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją" jako nieodnoszący się do żadnego przepisu prawa materialnego czy to procesowego uchylał się spod kontroli kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do wymogów określonych w art. 193 zdanie 2 p.p.s.a zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.