II SA/Sz 1055/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. Z. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości oddala skargę.

Decyzją z dnia 16 maja 2023 r. nr [...] Wójt Gminy K., dalej także jako: "Wójt", "organ I instancji", po rozpatrzeniu wniosku M. i Z. Z. - właścicieli działki nr [...], położonej w obrębie S., gmina K., odmówił zatwierdzenia podziału ww. nieruchomości na działki nr: [...] i [...]. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że współwłaściciele działki wnieśli o jej podział na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm. - dalej: "u.g.n."), czyli w celu wydzielenia działek budowlanych niezbędnych do korzystania z położonego na nich budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania ustalił, iż brak jest podstaw do zatwierdzenia podziału ww. działki, bowiem nie istnieje wymagany cel podziału, gdyż obecnie możliwe jest korzystanie z położonego na niej budynku. M. i Z. Z., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", albowiem organ I instancji nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej rozstrzygnięcia, a ponadto nie dokonał wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony; - art. 50 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do złożenia wyjaśnień odnośnie niezbędności wydzielenia przedmiotowej działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego i zaniechał zebrania całego potrzebnego do załatwienia sprawy materiału dowodowego; - art. 11 w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w wyniku zignorowania zasady przekonywania polegającym na niewyjaśnieniu motywów podjętego rozstrzygnięcia; - art. 95 pkt 7 w zw. z art. 4 pkt 3a u.g.n. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zastosowaniem i odmową zatwierdzenia podziału działki nr [...], w wyniku uznania, iż przedmiotowy podział nieruchomości nie spełnia przesłanki niezbędności, pomimo że po dokonaniu podziału działka będzie spełniała przesłankę niezbędności dla budynków mieszkalnych. Decyzją z dnia 13 października 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej także jako: "Kolegium", "organ II instancji", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 95 pkt 7 u.g.n., utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał treść art. 95 i art. 97 ust. 1 u.g.n. i podał, że odwołujący we wniosku zakreślili granice postępowania, wskazując jednoznacznie, że celem podziału jest wydzielenie w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n. z działki nr [...] działek budowlanych o numerach: [...] i [...]. Do wniosku załączono projekt podziału działki w skali 1:500 sporządzony przez uprawnionego geodetę. Kolegium przytoczyło definicję działki budowlanej, o której mowa w art. 4 pkt 3a u.g.n. i wskazało, że z treści art. 95 pkt 7 u.g.n. wynika, że może on mieć zastosowanie, w przypadku gdy istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Chodzi zatem o wyodrębnienie nieruchomości gruntowej niezbędnej - w znaczeniu "koniecznej" - do obsługi budynku mieszkalnego, a nie w znaczeniu "wystarczającej", co prowadzić mogłoby do mnożenia podziałów, a tym samym zwiększenia zagęszczenia zabudowy wbrew wydanym decyzjom o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu czy ustaleniom planów miejscowych. Przepis art. 95 u.g.n. ma charakter lex specialis i określone w nim przypadki należy interpretować ściśle. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wskazał, że działka nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dla terenu położonego w obrębie geodezyjnym S. w gminie K., przyjętym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy K. z dnia 30 marca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Z. z 2009 r. Nr [...] poz.[...]), w którym oznaczona jest jako obszar elementarny 2.R., to jest tereny rolnicze, dla którego obowiązują następujące zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu: zakaz jakiejkolwiek zabudowy, minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej: 100% oraz zachowanie dotychczasowego sposobu użytkowania gruntów rolnych. Zgodnie z wpisami w ewidencji gruntów i budynków działka nr [...], oznaczona jest symbolem klasy użytku "B". Działka zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz dwoma budynkami oznaczonymi jako budynek produkcyjno-usługowy i gospodarczy dla rolnictwa. Obecny kształt i wielkość, cechy geometryczne, a także dostęp do infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe korzystanie z budynku mieszkalnego posadowionego na ww. działce. Działka ta posiada dostęp do drogi publicznej. Zdaniem Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, iż istnieje wymagany cel podziału, o którym stanowi art. 95 pkt 7 u.g.n. Brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, aby brak podziału przedmiotowej działki, uniemożliwiał wnioskodawcom, jako właścicielom nieruchomości, realizację uprawnień budowlanych związanych z posadowionym na ww. działce budynkiem mieszkalnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego Kolegium wskazało, iż granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego, jak i z prawa administracyjnego. Do istoty własności należy z jednej strony szeroko ujęta swoboda korzystania z rzeczy własnej, z drugiej zaś strony ograniczenia tej swobody, stanowiące granicę prawa własności. Prawo własności jest kształtowane, począwszy od Konstytucji RP, zarówno przez normy prawa cywilnego, jak i normy innych gałęzi prawnych, w tym przede wszystkim ustawy o charakterze administracyjnym, w tym przepisy u.g.n. dotyczące podziałów nieruchomości. Brak również podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w ten sposób, iż nie wskazuje jak proponowany podział działki nr [...] powinien wyglądać. Nie jest rolą organu oceniającego wniosek proponowanie, w jaki sposób powinien nastąpić podział nieruchomości. Organ ocenia natomiast przedstawiony przez wnioskodawcę projekt podziału, sporządzony przez uprawnionego geodetę na podstawie przepisów u.g.n. W kwestii podniesionego zarzutu nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji wskazał z kolei, iż decyzja wydawana w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n jest decyzją związaną. Ustalenie w toku postępowania, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania w sprawie konkretnego przepisu prawa i na tej podstawie wydanie rozstrzygnięcia o odmowie uwzględnienia wniosku nie może być poczytywane jako brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Kolegium podkreśliło, że prowadząc sprawę organ I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności zebrany materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organ I instancji, zgromadzony materiał dowodowy poddał prawidłowej ocenie, mieszczącej się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów, o której stanowi art. 80 k.p.a. Brak było zatem przesłanek do wzywania wnioskodawców do złożenia wyjaśnień na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. Organ jest uprawniony do wzywania osób do udziału w czynnościach wymienionych w art. 50 § 1 k.p.a. tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych, taka zaś sytuacja nie zachodziła w niniejszej sprawie. Ponadto, w ocenie Kolegium, uzasadnienie decyzji organu I instancji zostało prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym (w sposób odpowiadający wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.), a także wbrew zarzutom odwołujących nie narusza ono zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. Pismem z dnia 16 listopada 2023 r. M. i Z. Z., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia niniejszego postępowania oraz zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji, co skutkowało niezbadaniem przez organy obu instancji "niezbędności" dokonania podziału nieruchomości zgodnie z wnioskiem strony; - art. 50 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do złożenia wyjaśnień odnośnie niezbędności wydzielenia działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego, a w konsekwencji oparcie decyzji na niekompletnym materiale procesowym; - art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania oraz zasady przekonywania, wyrażające się w całkowitym pominięciu i nie odniesieniu się do argumentacji prawnej skarżących, popartej orzecznictwem i wywodami doktrynalnymi, prezentującymi odmienny pogląd prawny na możliwość zastosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. w sytuacji analogicznej do będącej przedmiotem niniejszej sprawy, co świadczy o braku wszechstronnego rozważenia wszystkich argumentów i twierdzeń oraz zignorowaniu zasady przekonywania polegającej na niewyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia; - art. 15 k.p.a. tj. zasady dwuinstancyjności postępowania polegające na nie odniesieniu się do wszystkich istotnych dla sprawy argumentów i zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, lakonicznym ustosunkowaniu się w uzasadnieniu do twierdzeń i zarzutów skarżących, bezrefleksyjnym powieleniu argumentacji organu I instancji; - art. 95 pkt 7 w zw. z art. 4 pkt 3a u.g.n. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego poprzez: ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, iż wnioskowany podział nieruchomości nie spełnia przesłanki niezbędności, mimo że jak wynika z mapy z projektem podziału nieruchomość po dokonaniu podziału będzie spełniała wymogi niezbędności dla budynków mieszkalnych, jak również poprzez dokonanie oceny już istniejącej działki jako "umożliwiającej prawidłowe korzystanie z budynku mieszkalnego", podczas gdy ocenie podlegać powinna wyłącznie działka mająca powstać w drodze podziału. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia legalności decyzji, którą odmówiono zatwierdzenia stronie skarżącej podziału jej nieruchomości. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie należy wskazać, że postępowanie o podział geodezyjny nieruchomości jest postępowaniem administracyjnym konkretyzowanym przez wydanie decyzji administracyjnej. Przy rozpatrywaniu sprawy o podział geodezyjny nieruchomości zastosowanie znajdują zatem przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 344 dalej: "u.g.n.") oraz przepisy procesowe zawarte w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2023 r., poz. 775, dalej: "k.p.a."). Postępowanie, w wyniku którego doszło do wydania objętych niniejszą skargą decyzji o odmowie podziału nieruchomości, wszczęte zostało na wniosek skarżących z dnia 16 maja 2023 r. Toczyło się ono zatem przed organami administracji na zasadzie skargowości. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Ta ogólna reguła procesowa konkretyzowana jest przez przepisy prawa materialnego, które mogą uzależniać możliwość wszczęcia postępowania od wniosku strony. Stosownie jednak do przepisu art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może, ze względu na szczególnie ważny interes strony, wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest wówczas uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania takiej zgody - postępowanie umorzyć. Przedstawione regulacje procesowe wraz z innymi przepisami normującymi wymogi formalne podania wszczynającego postępowanie (art. 61, art. 63, art. 64 k.p.a.) prowadzą do istotnych w kontekście rozpoznawanej sprawy wniosków. Po pierwsze: organ może rozstrzygać sprawę wszczętą wnioskiem strony tylko w granicach żądania zawartego we wniosku (w przeciwnym przypadku będzie prowadził postępowania z urzędu, co wymaga spełnienia szczególnych przesłanek określonych w art. 61 § 2 k.p.a.), po drugie: wnioskodawca winien sprecyzować swoje żądanie, w przeciwnym bowiem razie, wobec braku uzupełnienia wniosku, może on zostać pozostawiony bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Organ, będąc związany wnioskiem strony (zwłaszcza gdy inicjuje on postępowanie) nie może bowiem domniemywać treści żądania strony, jak też samodzielnie go modyfikować. Z tego też względu, w orzecznictwie konsekwentnie podkreśla się, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści zawartego w nim żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ działań w celu ustalenia rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Powinność organu w tej mierze stanowi refleks bardziej ogólnego obowiązku należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7 k.p.a.). Postępowaniu wyjaśniającemu w omawianym zakresie powinno towarzyszyć należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw lub obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej mają obowiązek udzielać stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, aby nie poniosła ona szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.). W przeciwnym razie może dojść do naruszenia przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co z kolei powinno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu (decyzji albo postanowienia). Tak więc dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest zawsze wyjaśnienie rzeczywistej treści żądania strony (po odpowiednim jej pouczeniu, w miarę potrzeby, zgodnie z art. 9 k.p.a.). Dopiero wówczas możliwe staje się bowiem określenie zakresu okoliczności faktycznych relewantnych w danej sprawie, wyczerpujące ich ustalenie oraz pełna analiza tak ustalonego stanu faktycznego, a w konsekwencji wydanie na tej podstawie prawidłowego rozstrzygnięcia. Jedną z zasad postępowania administracyjnego, znajdującą swój wyraz m.in. w art. 12, art. 63 i art. 128 k.p.a., jest odformalizowanie tego postępowania – właśnie m.in. po to, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z rzeczywistą wolą i słusznym interesem strony (art. 7 k.p.a.). W konsekwencji nie można też przyjąć, że jeżeli żądanie strony zostało zredagowane nie dość zrozumiale lub jednoznacznie, to organ administracji publicznej jest władny samodzielnie doprecyzować treść żądania, według własnej oceny. Jest to niedopuszczalne, gdyż może prowadzić do nieuprawnionej modyfikacji żądania wnoszącego podanie, wbrew jego intencji (por. wyroki NSA: z 01.12.2008 r., I OSK 1774/07; z 04.04.2002 r., I SA 2188/00 – dostępne CBOSA nsa.gov.pl – a także wyrok NSA z 11.06.1990 r., I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47). W niniejszej sprawie wnioskodawcy wystąpili do organu I instancji o zatwierdzenie projektu podziału w trybie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie wskazując celu podziału. Z wniosku więc wynikała jedynie wola stron co do trybu, w jakim żądają podziału nieruchomości. W niniejszej sprawie skarżący wskazali podstawę prawną, ale nie sprecyzowali celu wniosku. W realiach niniejszej sprawy spór powstał na tle oceny dopuszczalności projektowanego podziału spornej nieruchomości w oparciu o postanowienia art. 95 pkt 7 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu: wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. W istocie "niezbędność" wydzielenia działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego to coś więcej niż opłacalność, czy wygoda. Wydzielenie takiej działki musi być konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na niej budynku mieszkalnego, a nie jedynie korzystne. Zastosowanie trybu wynikającego z art. 95 pkt 7 u.g.n. może mieć miejsce, o ile istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwia właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. W związku z tym organ administracyjny w sprawie podziału nieruchomości działa wyłącznie na podstawie wniosku właściciela nieruchomości i tylko w jego granicach. W ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że działka nr [...], obręb S., jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz dwoma budynkami oznaczonymi jako "budynek produkcyjnousługowy i gospodarczy dla rolnictwa", a obecny kształt i wielkość, cechy geometryczne, a także dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe korzystanie z budynku mieszkalnego, a więc zarzut skarżących w zakresie naruszenia art. 95 pkt 7 w zw. z art. 4 pkt 3a u.g.n. jest nietrafny. Tak więc uznać należało, że nie tyle wydzielenie działek nr [...] i [...] nie było konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na nich budynku mieszkalnego (jak uznały organy), ale że tryb, o którym mowa w art. 95 pkt 7 u.g.n. nie mógł mieć zastosowania, gdyż budynek mieszkalny, z którego miały być wydzielone działki budowlane, znajduje się na jednej nieruchomości. Wreszcie, wskazany we wniosku o podział tryb wynikający z art. 95 pkt 7 u.g.n. i wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego świadczyły w istocie o zamiarze obejścia prawa zakazującego jakiejkolwiek zabudowy oraz zachowania dotychczasowego sposobu użytkowania gruntów rolnych. Działka nr [...], obręb S., stanowiąca przedmiot podziału w obecnej postaci spełnia wszelkie wymagania dla działki budowlanej wynikające z art. 4 pkt 3a u.g.n. W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy I i II instancji zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, biorąc pod uwagę treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Nie ma również podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w odniesieniu do art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. Naruszenia powołanych przepisów strona skarżąca upatruje w niezgromadzeniu pełnego materiału dowodowego, co skutkowało, zdaniem skarżących, brakiem zbadania "niezbędności" dokonania podziału. Nie bez znaczenia pozostaje również to, że przeprowadzana w danej sprawie ocena dowodów jest ściśle związana z realiami konkretnej sprawy administracyjnej. W konsekwencji wyników oceny poczynionej w danej sprawie administracyjnej nie można podnosić zarzutów naruszenia ww. norm procesowych. Zdaniem Sądu, nie podlega uwzględnieniu także zarzut naruszenia art. 50 k.p.a., bowiem wskazany przepis art. 95 pkt 7 u.g.n, który reguluje tryb i jednocześnie określa cel podziału, wbrew twierdzeniom autora skargi, wskazuje jednoznacznie cel podziału działki, który był znany organowi I instancji od dnia złożenia wniosku. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, przesłankę "niezbędności" organy badają w odniesieniu do działki, której dotyczy wniosek o podział, a nie działki, która ma zostać wydzielona, jako niezbędna do korzystania z budynku mieszkalnego. W świetle powyższego uznać należało, że zasadnie organy uznały, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej opartego na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Wniosek ten dotyczył trybu, który reguluje możliwość podziału "niezależnie od ustaleń planu". Organy ograniczone były treścią wniosku strony skarżącej i nie miały podstaw do weryfikowania, czy możliwe jest uwzględnienie żądania skarżącej na innej podstawie i w innym trybie przewidzianym przez u.g.n. Procedujące w sprawie organy wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, nie było potrzeby w rozpoznawanym przypadku pogłębionego analizowania zakresu przepisu art. 4 ust 3a u.g.n. wobec prawidłowo przyjętej wykładni przepisu art. 95 pkt 7 u.g.n. Również zarzuty dotyczące niezałatwienia sprawy w terminie nie mogły mieć w rozpoznawanym przypadku wpływu na trafność stanowiska organów w kwestii zastosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.