I OSK 1814/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Niczyporuk Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz (sprawozdawca) sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant: starszy asystent sędziego Artur Dral po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 1334/22 w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 9 marca 2022 r. nr KR VI R 9/20 w przedmiocie umorzenia postępowania rozpoznawczego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: skarżący) na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: organ, Komisja) z 9 marca 2022 r., nr KR VI R 9/20, w przedmiocie umorzenia postępowania rozpoznawczego, wyrokiem z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1334/22, uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w kwocie 680 zł (pkt 2). Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożyła Komisja, zastępowana przez adwokata, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) stosowanym w zw. z odesłaniem zawartym w art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2267 ze zm., dalej jako: ustawa o Komisji) oraz w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o Komisji, art. 1 pkt 1 ustawy o Komisji, art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji i art. 3 ust. 2 ustawy o Komisji w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (dalej jako: dekret warszawski) w zw. z art. 214 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako: u.g.n.), polegające na bezpodstawnym uchyleniu przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji Komisji w przedmiocie umorzenia postępowania wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, że postępowanie przed Komisją nie jest postępowaniem bezprzedmiotowym, gdyż sprawy w przedmiocie weryfikacji decyzji o przyznanie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 214 ust. 1 u.g.n. należą do właściwości Komisji, podczas gdy w rzeczywistości sprawy tego rodzaju nie należą do właściwości Komisji i z tej racji w przedmiotowej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania i konieczność umorzenia przez Komisję postępowania rozpoznawczego odnoszącego się do decyzji Prezydenta m.s.t. Warszawy z 21 lutego 2000 r., nr 47/2000, a w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem oddalenia skargi; II. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy: 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 ustawy o Komisji, art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji i art. 3 ust. 2 ustawy o Komisji w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego oraz w zw. z art. 214 ust. 1 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że określenie "o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu", występujące w art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji powinno być odnoszone wyłącznie do decyzji "w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku" (wyłącznie do drugiego członu wyrażenia z art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji, występującego po spójniku "albo"), podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów prowadzi do wniosku, że określenie "o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu", występujące w art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji powinno być odnoszone zarówno do decyzji "w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku" (do drugiego członu wyrażenia z art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji, występującego po spójniku "albo"), jak i do decyzji "w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej" (także do pierwszego członu wyrażenia z art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji, występującego przed spójnikiem "albo"), co skutkowało w konsekwencji bezpodstawnym przyjęciem, że Komisja jest właściwa do rozpatrzenia sprawy i nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania, podczas gdy w rzeczywistości postępowanie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. stosowanym w zw. z odesłaniem zawartym w 38 ust. 1 ustawy o Komisji oraz w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o Komisji, art. 1 pkt 1 ustawy o Komisji, art. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o Komisji i art. 3 ust. 2 ustawy o Komisji w zw. z art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego w zw. z art. 214 ust. 1 u.g.n. Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu. Wniesiono również o zasądzenie od skarżącej na rzecz skarżącej kasacyjnie Komisji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Organ oraz uczestnik postępowania nie złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Zasada ta nie ma jednak bezwzględnego charakteru. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego pozostają ze sobą w ścisłym związku, dlatego zostaną rozpoznane łącznie. W istocie bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania ma charakter wtórny, gdyż argumentacja przywołana w jego uzasadnieniu opiera się na założeniu o dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z 9 marca 2022 r., nr KR VI R 9/20, umarzająca w całości postępowanie rozpoznawcze w przedmiocie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 21 lutego 2000 r., nr 47/2000, o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej w W. w dzielnicy [...] przy ul. [...] nr hip. "[...]". Zdaniem Komisji decyzja Prezydenta nie stanowi decyzji reprywatyzacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 795; dalej: "ustawa o Komisji") z uwagi na brak odwołania w podstawie prawnej do art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. nr 50, poz. 279; dalej: "dekret warszawski"). Materialnoprawną podstawę decyzji Prezydenta stanowił bowiem art. 214 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. Nr 115 poz. 741; dalej jako: u.g.n.). Sąd I instancji uznał stanowisko Komisji za nieprawidłowe. W jego ocenie zawarte w art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji określenie "o którym mowa w art. 7 ust. 1 ww. dekretu", powinno być odnoszone wyłącznie do decyzji wspomnianych po spójniku "albo", a więc decyzji w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego. Nie ma ono zaś już zastosowania do tych rodzajów decyzji, które wskazane są przed spójnikiem "albo", a więc decyzji w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej. W ten sposób wszystkie decyzje wydawane w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości tzw. warszawskich, a więc tych, które na podstawie art. 1 ww. dekretu przeszły na własność gminy m. st. Warszawy, winny być zaliczane do decyzji reprywatyzacyjnych. Bez znaczenia pozostaje zaś to, czy ich podstawę prawną stanowił art. 7 ust. 1 ww. dekretu, czy też zostały wydane w trybie przewidzianym w art. 214 ust. 1, 2 i 3 u.g.n. Istota zarzutów kasacyjnych sprowadza się do zakwestionowania przyjętej przez Sąd I instancji wykładni art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji, a w konsekwencji błędnego uznania, że decyzja w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego wydana na podstawie art. 214 ust. 1 u.g.n. stanowi decyzję reprywatyzacyjną podlegającą kognicji Komisji. Kasator konsekwentnie stoi na stanowisku, że zawarte w przepisie art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji odesłanie do art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego odnosi się do obu członów definicji, co prowadzi do wniosku, iż jedynie decyzje związane z postępowaniem dekretowym mieszczą się w zakresie działania Komisji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że ograniczenie rozważań interpretacyjnych wyłącznie do znaczenia spójnika "albo" nie jest wystarczające dla prawidłowego ustalenia zakresu zastosowania wyrażenia "o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu". Sam charakter alternatywy (rozłącznej bądź nierozłącznej) odnosi się bowiem do relacji logicznej pomiędzy elementami wyliczenia, nie zaś do relacji składniowej pomiędzy tymi elementami a wyrażeniem je modyfikującym. Innymi słowy, spójnik "albo" rozstrzyga o tym, czy wskazane w przepisie kategorie rozstrzygnięć pozostają względem siebie w relacji alternatywy, natomiast nie determinuje tego, czy zwrot "o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu" odnosi się do obu tych kategorii, czy tylko do jednej z nich. Z tego względu wykładnia analizowanego przepisu wymaga uwzględnienia przede wszystkim jego struktury składniowej, w tym wzajemnego usytuowania poszczególnych elementów wypowiedzi normatywnej, a także ich funkcji gramatycznej. Dopiero taka analiza pozwala na ustalenie rzeczywistego zakresu wyrażenia modyfikującego. Nie oznacza to jednak, że Sąd I instancji doszedł do błędnego rezultatu wykładni. Pomimo bowiem nadania nadmiernego znaczenia samemu spójnikowi "albo", końcowa konkluzja przyjęta przez Sąd meriti odpowiada prawidłowej wykładni językowej przepisu. Dyspozycja art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o decyzji reprywatyzacyjnej, należy przez to rozumieć ostateczną albo nieostateczną decyzję właściwego organu w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej albo w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Pełna wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że ustawodawca posłużył się konstrukcją obejmującą dwa odrębne człony, tj. decyzje w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej oraz decyzje w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku. Odrębność tych członów wynika wprost z powtórzenia zwrotu "w przedmiocie", który wprowadza każdą z tych kategorii rozstrzygnięć jako samodzielny element definicji. W tej strukturze wyrażenie "o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu" pozostaje w bezpośrednim związku składniowym z rzeczownikiem "wniosek", występującym wyłącznie w drugim członie analizowanego przepisu. Usytuowanie tego odesłania przesądza bowiem, że odnosi się ono wyłącznie do decyzji w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, a nie do decyzji w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Nie jest natomiast możliwe – bez naruszenia reguł wykładni językowej – odniesienie tego odesłania do pierwszego członu definicji poprzez przyjęcie, że dotyczy ono również "prawa użytkowania wieczystego". Taka interpretacja wymagałaby w istocie przekształcenia brzmienia przepisu i nadania mu treści, której ustawodawca w nim nie skonstruował, tj. odczytania go tak, jakby stanowił o "prawie użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu". Podobnie nie może odnieść takiego skutku próba powiązania zwrotu "o którym" z określeniem "w przedmiocie" poprzez nadanie mu charakteru elementu wspólnego dla obu części wyliczenia, skoro zwrot "w przedmiocie" został użyty w przepisie dwukrotnie, odrębnie dla każdego z członów, co wyklucza jego traktowanie jako wspólnej podstawy odniesienia dla jednego odesłania. Nie sposób więc zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że oba człony tworzą spójną całość, a ich rozdzielenie ma charakter sztuczny. Przeciwnie, analiza językowa prowadzi do wniosku, że ustawodawca świadomie posłużył się konstrukcją dwóch odrębnych kategorii decyzji. Zabieg ten wyklucza traktowanie obu członów jako jednego, jednolicie modyfikowanego elementu. Stanowisko Komisji prowadzi natomiast do niedopuszczalnego rozszerzenia zakresu wyrażenia modyfikującego poza jego składniowe powiązanie. W konsekwencji należy uznać, że art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji obejmuje dwie kategorie decyzji reprywatyzacyjnych: po pierwsze, wszelkie decyzje w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej, niezależnie od ich podstawy prawnej, oraz po drugie, decyzje w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku, przy czym w tym drugim przypadku chodzi wyłącznie o wniosek, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Powyższy sposób rozumienia treści normatywnej tego przepisu znajduje dodatkowe potwierdzenie w systematyce ustawy o Komisji, w szczególności w art. 2 pkt 3 lit. c, w którym ustawodawca posługuje się ogólnym odniesieniem do decyzji stanowiących podstawę wypłaty lub przyznania odszkodowania w związku z nieruchomościami warszawskimi, nie ograniczając ich do decyzji wydawanych w oparciu o przepisy dekretu. Świadczy to o konsekwentnym przyjęciu przez ustawodawcę funkcjonalnego, a nie wyłącznie formalnoprawnego kryterium kwalifikacji decyzji reprywatyzacyjnych. Odwoływanie się przez skarżącą kasacyjnie do argumentów związanych z celem ustawy o Komisji nie może podważyć wyniku wykładni językowej, zwłaszcza że na jej trafność wskazuje również analiza zmian legislacyjnych art. 2 pkt 3 ustawy o Komisji. W pierwotnym brzmieniu tego przepisu (Dz.U. z 2017 r. poz. 718) ustawodawca wyraźnie rozróżniał dwie odrębne kategorie decyzji reprywatyzacyjnych, wskazując w art. 2 pkt 3 lit. a decyzje w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej, natomiast w art. 2 pkt 3 lit. b decyzje stwierdzające wydanie z naruszeniem prawa decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Już na tym etapie odesłanie do art. 7 ust. 1 dekretu było więc powiązane wyłącznie z drugim z wymienionych typów rozstrzygnięć, a nie z decyzjami dotyczącymi ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Zmiana przepisu dokonana na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 431) miała charakter przede wszystkim redakcyjny i porządkujący, polegający na ujednoliceniu struktury definicji oraz rozszerzeniu jej zakresu (m.in. poprzez objęcie nią decyzji ostatecznych i nieostatecznych oraz dodanie nowych kategorii decyzji w lit. b i c). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, celem zmiany art. 2 pkt 3 ustawy o Komisji było doprecyzowanie definicji decyzji reprywatyzacyjnej "poprzez jej rozszerzenie". Ustawodawca wskazał przy tym wprost, że w dotychczasowym stanie prawnym za decyzje reprywatyzacyjne uznawane były: 1) decyzje w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej, a także 2) decyzje stwierdzające wydanie z naruszeniem prawa decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Jednocześnie projektodawca wyraźnie podkreślił, że nowelizacja zmierza do objęcia definicją także dalszych kategorii decyzji, w szczególności wydawanych w trybach nadzwyczajnych oraz stanowiących podstawę przyznania odszkodowania, a także do doprecyzowania, iż chodzi zarówno o decyzje ostateczne, jak i nieostateczne. Z powyższego wynika jednoznacznie, że intencją ustawodawcy było rozszerzenie zakresu definicji decyzji reprywatyzacyjnej. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że celem tej nowelizacji było merytoryczne zawężenie zakresu pojęcia decyzji reprywatyzacyjnej poprzez objęcie odesłaniem do art. 7 ust. 1 dekretu również decyzji w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego. Przeciwnie, zestawienie obu wersji przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca zachował dotychczasową technikę regulacji, w której odniesienie do wniosku dekretowego pozostaje związane wyłącznie z decyzjami dotyczącymi jego odmowy. W tym stanie rzeczy przyjęcie wykładni prezentowanej przez skarżącą kasacyjnie Komisję prowadziłoby do nadania nowelizacji znaczenia przeciwnego do wyraźnie deklarowanego przez ustawodawcę, a mianowicie do nieuzasadnionego zawężenia zakresu pojęcia decyzji reprywatyzacyjnej. Tego rodzaju rezultat wykładni nie może zostać zaakceptowany. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzje wydawane na podstawie art. 214 ust. 1 u.g.n. pozostają poza zakresem pojęcia decyzji reprywatyzacyjnej. Choć w orzecznictwie podkreśla się odrębność podstaw prawnych roszczeń wynikających z art. 7 dekretu oraz z art. 214 u.g.n., to jednak nie sposób pominąć, że regulacja z art. 214 u.g.n. ma charakter subsydiarny i znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy realizacja roszczeń dekretowych nie była możliwa. Jej celem jest zatem złagodzenie skutków działania dekretu poprzez umożliwienie byłym właścicielom lub ich następcom prawnym uzyskania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem. Jak przy tym zasadnie wskazał Sąd I instancji, pomimo odmienności podstaw prawnych efekt rozstrzygnięć wydawanych na podstawie obu tych reżimów jest tożsamy – prowadzi do przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości warszawskiej. Z tego względu decyzje wydawane w trybie art. 214 ust. 1 u.g.n. wpisują się funkcjonalnie w proces restytucji mienia warszawskiego i nie mogą być traktowane jako pozostające poza jego zakresem, a tym samym ze względu na swój przedmiot oraz funkcję posiadają cechy właściwe dla decyzji reprywatyzacyjnych, o których mowa w art. 2 pkt 3 lit. a ustawy o Komisji. Z przedstawionych względów zarzuty kasacyjne, zarówno w zakresie naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, należy uznać za nieuzasadnione. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało sporządzone z uwzględnieniem przepisu art. 193 in fine p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.