I OSK 1754/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 1810/22 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 16 maja 2022 r.nr SKO/4111/174/2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Wa 1810/22, oddalił skargę K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 16 maja 2022 r., nr SKO/4111/174/2022, w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Burmistrz Miasta i Gminy Chorzele decyzją z 8 marca 2022 r., nr OPS-ŚR.5211.3.2022, orzekł o odmowie przyznania K.P. świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na matkę W.P. Jako powód odmowy wskazano ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką oraz to, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała powyżej 25 roku życia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce decyzją z 16 maja 2022 r., nr SKO/4111/174/2022, uchyliło ww. decyzję i orzekło o przyznaniu K.P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną matką W.P. na okres od dnia 1 maja 2022 r. w miesięcznej kwocie 2.119,00 zł bezterminowo (na czas nieokreślony). Kolegium – powołując się na art. 17 ust. 1 i art. 17 b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm. – dalej "u.ś.r.") – wskazało, że orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] 2022 r., nr akt [...], W.P. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, co zgodnie z art. 3 pkt 21 lit. e) u.ś.r. jest równoznaczne z posiadaniem znacznego stopienia niepełnosprawności. W orzeczeniu wskazano także, że rzeczona niezdolność "trwa". Odnosząc się do niespełnienia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r., tj. kryterium momentu powstania niepełnosprawności Kolegium zauważyło, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, stwierdził, iż art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wobec tego, w ocenie Kolegium fakt, że niepełnosprawność/niezdolność do samodzielnej egzystencji W.P. powstała po ukończeniu odpowiednio 18-go i 25-go roku życia nie może stanowić podstawy do odmowy przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego. W odniesieniu natomiast do drugiej przesłanki stanowiącej przyczynę wydania decyzji odmownej Kolegium wskazało, że stosownie do treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Organ II instancji podniósł, że w przypadku zbiegu uprawień, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest po wcześniejszym złożeniu przez świadczeniobiorcę jednoznacznej rezygnacji z dotychczas otrzymywanego świadczenia oraz wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji przyznającej prawo do tegoż świadczenia. Dopiero wówczas może zostać wydana decyzja przyznająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. SKO wskazało, że w niniejszej sprawie pismem z dnia 26 kwietnia 2022 r. K.P. zrezygnował ze specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Chorzele z dnia 13 października 2021 r., nr OPS.ŚR.5212.9.2021. Następnie Burmistrz Miasta i Gminy Chorzele decyzją z dnia 29 kwietnia 2022r., nr OPS.ŚR.5212.9.2022, uchylił decyzję własną z dnia 13 października 2021 r., OPS.ŚR.5212.9.2021, przyznającą K.P. specjalny zasiłek opiekuńczy. Kolegium stwierdziło, że tym samym od dnia 1 maja 2022 r. odpadła przesłanka negatywna, o której mowa art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b u.ś.r. Wobec powyższego SKO uznało, że skarżący spełnia przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., uprawniające do świadczenia pielęgnacyjnego. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, co do zasady, od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Jednak, zdaniem Kolegium, w niniejszej spawie do dnia 29 kwietnia 2022 r. występowała przesłanka negatywna, o której mowa art. 17 ust 5 pkt 1 lit b u.ś.r. Kolegium zaznaczyło, że Burmistrz Miasta i Gminy Chorzele w decyzji z dnia 29 kwietnia 2022 r. uchylającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie wskazał daty, od której stronie nie przysługuje prawo do świadczenia. Zatem, w ocenie SKO, w celu ustalenia końca okresu uprawnienia K.P. do specjalnego zasiłku opiekuńczego, konieczne stało się ustalenie daty, od której zaprzestano realizacji rzeczonego świadczenia. W treści uzasadnienia ww. decyzji wskazano, iż ostatnie świadczenie wypłacono skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2022 r. (za miesiąc kwiecień 2022 r.). Zatem Kolegium uznało, że przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest dopiero od dnia 1 maja 2022 r. Na ww. decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części w jakiej nie przyznano wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2022 r., wniósł K.P. Powołanym na wstępie wyrokiem z 31 stycznia 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zdaniem Sądu, organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalił datę przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd wskazał, że do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, zasiłek ten jest świadczeniem należnym, a jego otrzymywanie wyklucza – zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. – przyznanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Podano, że w rozpoznawanej sprawie skarżący do wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dołączył jedynie oświadczenie, w którym stwierdził, że na podstawie art. 27 ust. 5 u.ś.r. z dniem przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W ocenie Sądu, nie można zatem przyjąć, że z dniem złożenia wniosku skarżący utracił uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego, przyznane mu decyzją z dnia 13 października 2021 r., a w konsekwencji, że uzyskał uprawnienie do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym złożył wniosek. Zdaniem Sądu I instancji, aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne wnioskodawca musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej mu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. Nie jest natomiast możliwa rezygnacja z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego dopiero po przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że brak jest podstaw prawnych do kompensowania przez organ świadczeń i wypłaty wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy zbiegającymi się uprawnieniami. Pozostawałoby to bowiem w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki. Wobec tego Sąd stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie uprawnienie skarżącego do specjalnego zasiłku opiekuńczego ustało z dniem 29 kwietnia 2022 r., to zasadnie organ przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia, w którym skarżący nie był już uprawniony do jego otrzymywania, a więc od dnia 1 maja 2022r. Od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości, o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji. Wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego, 2. 27 ust. 5 u.ś.r., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżący we wniosku o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wniósł o uchylenie decyzji przyznającej prawo do zasiłku w sytuacji przyznania wnioskowanego świadczenia. Tym samym skarżący dokonał wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r., zatem nie może zostać pozbawiony prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku, zgodnie z art. 24 ust. 2 u.ś.r. Podniesiono, że z utrwalonej linii orzeczniczej wynika, że istnieje możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznych z mocą wsteczną, o ile następuje to za zgodą lub na korzyść zainteresowanego. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem pełnomocnik skarżącej kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ w ustawowym terminie nie zażądał jej przeprowadzenia. Dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami wniesionej skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) i art. 27 ust. 5 u.ś.r. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w okresie od 1 lutego 2022 r., a więc od miesiąca, w którym wpłynął do organu wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, do 30 kwietnia 2022 r. skarżącemu przysługiwało świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, w sytuacji gdy skarżący miał przyznany, wcześniejszą decyzją, specjalny zasiłek opiekuńczy w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, przez co zachodził w tym okresie zbieg obu świadczeń, jako przyznanych z tego samego tytułu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce stanowiły przepisy u.ś.r., regulujące zasady przyznawania świadczeń pielęgnacyjnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r. w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: 1) świadczenia rodzicielskiego lub 2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub 3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub 4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub 5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Zatem z przepisów tych jasno wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie jedno z tych świadczeń. Wyklucza to możliwość jednoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może bowiem otrzymać wyłącznie jedno ze świadczeń. Przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania. Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, obok dokonania wyboru świadczenia, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest zatem brak posiadania przez wnioskodawcę uprawnienia do otrzymywania świadczenia konkurencyjnego. Innymi słowy, aby świadczenie pielęgnacyjne mogła uzyskać osoba, która ma już przyznany np. specjalny zasiłek opiekuńczy, osoba ta musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej jej prawo do tego zasiłku, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. W świetle przytoczonych przepisów nie jest bowiem możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego. W sytuacji, gdy strona ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, warunkiem skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, na zasadzie wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r., jest więc rezygnacja z przysługującego świadczenia i to poprzez wyraźne, a nie tylko hipotetyczne, zrzeczenie się prawa do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, prowadzące do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej to świadczenie. Stosownie do art. 24 ust. 2 u.ś.r., prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Wskazać jednak należy, iż zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r. nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia (zob. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, opubl. LEX 2015 oraz R. Babińska-Górecka (w:) R. Babińska-Górecka, M. Lewandowicz-Machnikowska, Świadczenia rodzinne/komentarz, Wrocław 2010, s. 296 oraz literatura i orzecznictwo tam przywołane). W sytuacji zatem, gdy w momencie wydawania decyzji jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywistym jest bowiem, iż określone świadczenie rodzinne może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś - jak wyżej wskazano - nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest jednoznaczna rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy Chorzele decyzją z 31 października 2021 r., nr OPS.ŚR.5212/9/2021, przyznał skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką W.P. W dniu 26 kwietnia 2022 r. skarżący złożył oświadczenie, że rezygnuje ze specjalnego zasiłku opiekuńczego. Decyzja ta funkcjonowała w obrocie prawnym do dnia 29 kwietnia 2022 r., kiedy to Burmistrz Miasta i Gminy Chorzele decyzją z 29 kwietnia 2022 r., nr OPS. ŚR.5212.9.2022 , uchylił decyzję własną z 31 października 2021 r. Skarżący oświadczył, że decyzja ta jest zgodna z jego oczekiwaniami i zrzekł się odwołania. W tych realiach dopiero na skutek wydania decyzji z 29 kwietnia 2022 r. o uchyleniu decyzji przyznającej skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy, odpadła negatywna przesłanka przyznania wnioskowanego świadczenia określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) u.ś.r. w postaci posiadania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie skutku tego nie miało złożenie przez niego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z wraz z jej oświadczeniem o warunkowej rezygnacji z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - mając na względzie ust. 2 art. 24 u.ś.r., jak i okoliczność, iż decyzja z 29 kwietnia 2022 r. została wydana za zgodą strony i nie była kwestionowana, pozostaje w obrocie prawnym, należało uznać, że brak było prawnej możliwości przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego od 1 lutego 2022 r. (zgodnie z jego żądaniem) do dnia 30 kwietnia 2022 r. Podkreślenia bowiem wymaga, że skarżący w tym okresie wciąż miał prawo do konkurencyjnego świadczenia w postaci specjalnego zasiłku opiekuńczego, co w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ) u.ś.r. stanowiło przeszkodę do równoczesnego pobierania przez niego świadczenia pielęgnacyjnego. Z powyższych przyczyn należało uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) i art. 27 ust. 5 u.ś.r., okazały się niezasadne. W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.