I SA/Wa 1810/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] maja 2022 r.nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2022 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w całości i orzekło o przyznaniu K.P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną - W.P. (matka) na okres od 1 maja 2022 r. w miesięcznej kwocie 2.119,00 (słownie: dwa tysiące sto dziewiętnaście złotych), bezterminowo (na czas nieokreślony). W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Ww. decyzją, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 lutego 2022 r. K.P. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, organ I instancji orzekł o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na matkę W.P. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że obecnie od 1 listopada 2021 r. do 30 czerwca 2022 r. skarżący ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką. Ponadto skarżący nie wyraził zgody na rezygnację z przyznanego zasiłku chociaż Ośrodek Pomocy Społecznej w [...], umożliwił to skarżącemu przesyłając do wypełnienia druk stosownego oświadczenia. Na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], W.P. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie wydano do dnia 30 czerwca 2022 r., natomiast niepełnosprawność istnieje od - "nie da się ustalić". Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się natomiast od 22 listopada 2019 r. W ocenie organu z powyższego wynika, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała w wieku 71 lat, natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby powstała nie później, niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Organ dodał, że Trybunał Konstytucyjny wprawdzie orzekł o częściowej niekonstytucyjności ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie wieku powstania niepełnosprawności, jednak ustawodawca do chwili obecnej nie wyeliminował tego kryterium z ustawy o świadczeniach rodzinnych. Na tej podstawie organ, uznał iż w sprawie zachodzi negatywna przesłanka do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tym samym brak jest podstaw do wydania decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K.P. Kolegium rozpatrując sprawę wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sprawiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W światłe art. 17 ust. 1b cytowanej ustawy świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18-go roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25-go roku życia. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w wysokości 2119,00 zł (ust. 3 cytowanego artykułu w związku z obwieszczeniem Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wysokości świadczenia pielęgnacyjnego w roku 2022 (M.P. z 2021 r., poz. 1021). Zgodnie z wypisem z treści orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr akt [...] W.P. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, co zgodnie z art. 3 pkt 21 lit. e ustawy oświadczeniach rodzinnych jest równoznaczne z posiadaniem znacznego stopienia niepełnosprawności - w orzeczeniu wskazano także, że rzeczona niezdolność "trwa". Odnosząc się do niespełnienia przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, tj. kryterium momentu powstania niepełnosprawności Kolegium zauważyło, że orzecznictwo sądów administracyjnych zdążyło już uporać się ze sporem prawnym co do tego, czy na gruncie obowiązujących przepisów opiekunowi może przysługiwać świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ustawy pomimo że niepełnosprawność dorosłej osoby niepełnosprawnej, która pozostaje pod jego opieką (stosownie do treści art. 17 ust. Ib ustawy), nie powstała przed ukończeniem 18 - go roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 (opubl. Dz.U. z 2014 r., poz. 1443) stwierdził, iż art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W ocenie Kolegium fakt, iż niepełnosprawność/niezdolność do samodzielnej egzystencji W.P. powstała po ukończeniu odpowiednio 18-go i 25-go roku życia nie może stanowić podstawy do odmowy przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego. W odniesieniu natomiast do drugiej przesłanki stanowiącej przyczynę wydania decyzji odmownej Kolegium wskazało, iż stosownie do treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy świadczeniach rodzinnych, iż świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Przepis ten bez wątpienia wyklucza możliwość pobierania dwóch świadczeń jednocześnie, jednakże nie uniemożliwia wyboru przez uprawnionego świadczenia także wówczas, gdy jedno z nich jest już przyznane wcześniejszą decyzją. Biorąc pod uwagę fakt, iż przepisy ustawy w zakresie zbiegu praw do świadczeń są jednoznaczne, tzn. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy) organ II instancji podniósł, że w przypadku zbiegu uprawień, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest po wcześniejszym złożeniu przez świadczeniobiorcę jednoznacznej rezygnacji z dotychczas otrzymywanego świadczenia oraz wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji przyznającej prawo do tegoż świadczenia. Dopiero wówczas może zostać wydana decyzja (czy to przez organ I instancji, czy też przez organ odwoławczy) przyznająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż wnioski: o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i o uchylenie decyzji przyznającej stronie specjalny zasiłek opiekuńczy nie mogą zostać objęte jednym postępowaniem administracyjnym z uwagi na ich różny przedmiot. Również kolejność ich rozpoznania determinowana jest istotą regulacji niepozwalającej na pobieranie tych świadczeń równocześnie, tym samym konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego w pierwszej kolejności decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, a następnie rozpoznanie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (vide: wyrok WSA z dnia 23.01.2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1955/18 - wyrok wydany w analogicznej sprawie prowadzonej przez tut. Kolegium, jak również wyroki WSA: z dnia 6.08.2020 r, sygn. akt I SA/Wa 494/20; z dnia 24.06.2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2306/19; z dnia 16.05.2019 r., sygn. akt III SA/Gd 137/19; z dnia 15.11.2018 r., sygn. akt II SA/Sz 748/18; z dnia 24.05.2018, sygn. akt III SA/Kr 353/18). Organem uprawnionym do uchylenia bądź zmiany decyzji przyznającej stronie skarżącej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego jest organ, który rzeczoną decyzję wydał, tj. Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Wobec powyższego Kolegium, mając na względzie zasadę wynikającą z art. 79a Kodeksu postępowania administracyjnego pismem z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr [...] poinformowało skarżącego, iż świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wskazano, iż w przypadku zbiegu uprawień, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest po wcześniejszym złożeniu przez świadczeniobiorcę jednoznacznej rezygnacji z dotychczas otrzymywanego świadczenia oraz wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji przyznającej prawo do tegoż świadczenia. Dopiero wówczas może zostać wydana decyzja przyznająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o przyznaniu skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego, to w światłe art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r nie jest możliwe przyznanie wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Pobieranie jednego z wymienionych świadczeń wyklucza bowiem przyznanie drugiego z nich (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/O1 995/19). W dniu 27 kwietnia 2022 r. do Kolegium wpłynęła kopia pisma kierowanego do Ośrodka Pomocy Społecznej dotycząca rezygnacji ze specjalnego zasiłku opiekuńczego przyznanego decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...], w wyniku rozpoznania wniosku strony, uchylił własną decyzję z dniem [...] kwietnia 2022 r., nr [...]. Tym samym od dnia 1 maja 2022 r. odpadła przesłanka negatywna, o której mowa art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że skarżący spełnia przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uprawniające do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, co do zasady, od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Jednak zdaniem Kolegium do dnia 29 kwietnia 2022 r. w sprawie występowała przesłanka negatywna, o której mowa art. 17 ust 5 pkt 1 lit b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Co prawda Burmistrz Miasta i Gminy [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] uchylającej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie wskazał daty, od której stronie prawo do świadczenia nie przysługuje. Zatem, w celu ustalenia końca okresu uprawnienia K.P. do specjalnego zasiłku opiekuńczego, konieczne stało się ustalenie daty, od której zaprzestano realizacji rzeczonego świadczenia. W treści uzasadnienia ww. decyzji wskazano, iż ostatnie świadczenie wypłacono skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2022 r. (za miesiąc kwiecień 2022 r.). Zatem przyznanie prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego możliwe jest dopiero od dnia 1 maja 2022 r. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia - w przedmiotowej sprawie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności W.P. wydano na stałe. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie części w jakiej nie przyznano wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lutego 2022 r do dnia 30 kwietnia 2022 roku wniósł K.P. zarzucając jej: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce, Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia [...] maja 2022 r. nr [...], w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie K.P. świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 1 lutego 2022 r. ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalona w zaskarżonej decyzji data, od której przyznano wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem skarżącego, świadczenie to winno być przyznane od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie świadczenia, tj. od lutego 2022 r. Organ natomiast przyznał świadczenie od dnia, w którym skarżącemu przestało przysługiwać uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego, tj. od 1 maja 2022 r. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił w zaskarżonej decyzji datę przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. Co do zasady, ustalając od kiedy wnioskodawcy przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, organ stosuje art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Dokonując wykładni tego przepisu, należy jednak uwzględnić brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy, który stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m.in. do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi więc negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca przewidział w art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych uprawnienie dla wnioskodawcy do wyboru jednego z przysługujących mu świadczeń. W myśl tego przepisu, w przypadku m.in. zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami. Skarżący wywodzi z powyższego, że w przypadku dokonania wyboru świadczenia pielęgnacyjnego zamiast specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje od miesiąca, w którym złożony został wniosek. W ocenie Sądu, taka wykładnia przytoczonych przepisów nie jest prawidłowa. Z treści art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych wynika bowiem jednoznacznie, że osobie uprawnionej przysługuje jedynie jedno z wymienionych w tym przepisie świadczeń. Aby dokonać w sposób skuteczny wyboru świadczenia, konieczne jest podjęcie przez wnioskodawcę działań wywołujących określone skutki prawne, nie zaś jedynie złożenie warunkowej deklaracji. Do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, zasiłek ten jest świadczeniem należnym, a jego otrzymywanie wyklucza, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b) ustawy, przyznanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący do wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dołączył jedynie oświadczenie, w którym stwierdził, że na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dniem przyznania mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W ocenie Sądu, nie można zatem przyjąć, że z dniem złożenia wniosku skarżący utracił uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego, przyznane mu decyzją z dnia 13 października 2021 r., a w konsekwencji, że uzyskał uprawnienie do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od miesiąca, w którym złożył wniosek. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1190/21 (wszystkie powoływane orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne wnioskodawca musi albo wstrzymać się z nowym wnioskiem do momentu wygaśnięcia decyzji (terminowej) przyznającej mu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, albo wystąpić o uchylenie tego rodzaju decyzji. Nie jest natomiast możliwa rezygnacja z dotychczas pobieranego specjalnego zasiłku opiekuńczego dopiero po przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego (podobne stanowisko zawarł NSA w wyroku z dnia [...] stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 870/21). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że brak jest podstaw prawnych do kompensowania przez organ świadczeń i wypłaty wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości różnicy pomiędzy zbiegającymi się uprawnieniami. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach dotyczących zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury, które jednak zachowują aktualność także w odniesieniu do specjalnego zasiłku opiekuńczego, podkreśla, że wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością innych świadczeń, pozostawałaby w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych, który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (por. wyroki: z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 254/20; z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2375/19; z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 764/20). Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie uprawnienie skarżącego do specjalnego zasiłku opiekuńczego ustało z dniem 29 kwietnia 2022 r., to zasadnie organ przyznał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia, w którym skarżący nie był już uprawniony do jego otrzymywania, a więc od 1 maja 2022 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 tej ustawy.