I OSK 1694/20

Dnia 24 marca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie Sędzia NSA Mariola Kowalska Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I SAB/Wa 376/19 w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia od M. K. na rzecz Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. (sygn. akt I SAB/Wa 376/19), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M.K. na bezczynność Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania: 1. stwierdził, że bezczynność Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 26 listopada 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]; 3. orzekł o wymierzeniu Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich grzywny w wysokości [...] ([...]) złotych; 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądził od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz skarżącej M. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z ustaleń zawartych w/w wyroku wynikało, że Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich, po rozpoznaniu wniosku M. K. z dnia [...] listopada 2018 r., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], odmówiła wznowienia postępowania zakończonego, decyzją z [...] sierpnia 2018 r., co skutkowało uznaniem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego bezprzedmiotowym. Tym niemniej, ponieważ – jak wywodził Sąd Wojewódzki - wydanie przez organ decyzji (postanowienia) po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego nie powoduje, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, Sąd Wojewódzki ocenił tę ostatnia kwestię, przyjmując, że w niniejszej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak wyjaśnił bowiem w tym miejscu Sąd I instancji, (cyt.): "O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1181/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sytuacja taka zaszła w niniejszej sprawie, bowiem z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby od dnia otrzymania wniosku skarżącej z 26 listopada 2018 r., tj. 3 grudnia 2018 r. (data prezentaty organu), do dnia jego rozpatrzenia, tj. [...] sierpnia 2019 r., organ podejmował jakiekolwiek czynności. Komisja nie informowała również skarżącej o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie jego załatwienia. Takie działanie wskazuje, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Brak podejmowania przez znaczny okres działań ukierunkowanych na załatwienie wniosku skarżącej pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą szybkości postępowania, co w dalszej kolejności prowadzić musi nieuchronnie do podważenia zaufania uczestników tego postępowania do organów władzy publicznej, a tym samym w sposób rażący narusza normy zawarte w przepisach art. 8 i art. 12 K.p.a. Jednocześnie Sąd uznał, że w przedstawionych okolicznościach zasadne jest ukaranie organu grzywną w kwocie [...] zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a." W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w pkt 1,3 i 5, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: I. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu sprawy w sposób ogólny i bez odniesienia się do przesłanek związanych z przyczyną uznania przez Sąd, że organ wykazał się bezczynnością w sprawie, podczas gdy skarżąca bezczynność Komisji kierowała wnioski oznaczane jako kolejne uzupełnienie poprzedniego wniosku o wznowienie postępowania z dnia 4 października 2018 r., organ odpowiedział na te wnioski pismami odpowiednio z dnia 14 grudnia 2018 r. i 18 stycznia 2019 r., a skarżąca bezczynność organu M. K. w ogóle nie była uprawniona do składania wniosku o wznowienie postępowania, w świetl art. 39 a ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2267), a tym samym Komisja nie była zobowiązana do wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, a więc nie mogła pozostawać w bezczynności, co powinno być przedmiotem omówienia przez Sąd w uzasadnieniu, 2. art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art 149 § 2 p.p.s.a - poprzez uznanie, że należy na organ nałożyć grzywnę w wysokości [...] zł i poprzestanie - w ramach uzasadnienia - wyłącznie na stwierdzeniu, że taka wysokość grzywny mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a, bez wyjaśnienia przesłanek miarkowania tej grzywny, podczas gdy skarżąca się na bezczynność organu nie doznała żadnego uszczerbku uprawnienia administracyjnoprawnego, ani szkody cywilnoprawnej, w związku z brakiem wznowienia postępowania, a brak reakcji organu wynikał z okoliczności opisanych w ramach zarzutu przedstawionego w pkt III niniejszej skargi, 3. art. 133 § 1 p.p.s.a - poprzez przeprowadzenie kontroli działań organu z pominięciem zawartych w aktach administracyjnych pism Komisji do M. K. z dnia 14 grudnia 2018 r. i 18 stycznia 2019 r. stanowiących odpowiedź na wnioski M.K. z dnia 26 listopada 2018 r. i 20 grudnia 2018 r., podczas gdy już sam fakt przesłania tych odpowiedzi stronie świadczył o braku bezczynności organu; II. prawa materialnego to jest: 4. art. 149 § 1 p.p.s.a. - poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie bezczynności organu, w stosunku do stanu faktycznego, w którym: a) Komisja wniosek skarżącej z dnia 26 listopada 2018 r. potraktowała jako nawiązanie do wniosku z dnia 4 października 2018 r. co wynikało z błędnego zatytułowania wniosku i z treści wniosku nawiązującej do tego wniosku, który już został rozstrzygnięty przez Komisję postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. a strona została poinformowana o negatywnym rozstrzygnięciu, pismami odpowiednio z dnia z dnia 14 grudnia 2018 r. i 18 stycznia 2019 r., które stanowiły odpowiedź na pisma strony; b) strona nie miała uprawnienia do skutecznego zainicjowania wznowienia postępowania w związku z art. 39a ust. 1 ustawy o Komisji, a w związku z tym organ nie miał obowiązku wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, co oznacza, że organ nie mógł pozostać w bezczynności - tym samym, organ nie pozostawał w bezczynności, a więc Sąd powinien na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalić skargę; 5. art. 149 § 1a p.p.s.a - poprzez jego zastosowanie i stwierdzenie, że bezczynność organu, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w stanie faktycznym, w którym: a) Komisja wniosek skarżącej z dnia 26 listopada 2018 r. potraktowała jako nawiązanie do wniosku z dnia 4 października 2018 r. co wynikało z błędnego zatytułowania wniosku i z treści wniosku nawiązującej do tego wniosku, który już został rozstrzygnięty przez Komisję postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. a strona została poinformowana o negatywnym rozstrzygnięciu, pismami odpowiednio z dnia z dnia 14 grudnia 2018 r. i 18 stycznia 2019 r., które stanowiły odpowiedź na pisma strony; b) strona nie miała uprawnienia do skutecznego zainicjowania wznowienia postępowania w związku z art. 39 a ust. 1 ustawy o Komisji, a w związku z tym organ nie miał obowiązku wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania, co oznacza, że organ nie mógł pozostać w bezczynności; c) okres pomiędzy momentem doręczenia Komisji pisma doprecyzowującego, że pismo z dnia 26 listopada 2018 r. należy traktować jako odrębny wniosek tj. pisma z dnia 18 kwietnia 2019 r. doręczonego Komisji w dniu 25 kwietnia 2019 r., a momentem wydania postanowienia Komisji o odmowie wznowienia postępowania tj. [...] sierpnia 2019 r. wyniósł niecałe 4 miesiące - a tym samym, nawet jeśli uznać, że organ pozostawał w bezczynności to nie była ona zawiniona przez organ i nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa, co oznacza, że Sąd powinien na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalić skargę w tym zakresie. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący organ wnosił o zmianę pkt 1, 3 i 5 zaskarżonego wyroku poprzez oddalenia skargi ewentualnie o jego uchylenie w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania – wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto skarżący organ wnosił o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. K. wnosiła o jej oddalenie. W pismach z dnia 26 listopada 2020 r. oraz z dnia 10 grudnia 2020 r. (odpowiednio) M. K. i Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich wyraziły zgodę na rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na: obrazie prawa materialnego, w postaci błędnego zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. a także istotnym naruszeniu przepisów postępowania, takich jak: art. 141 § 4 p.p.s.a. samodzielnie i w powiązaniu z art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. i – w ocenie składu orzekającego – zarzut istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się uzasadniony. Wyjaśnić należy, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich wydała decyzję nr [...] dotyczącą nieruchomości położonej przy ul. [...]. Pismem z dnia 4 października 2018 r., M. K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją z uwagi na fakt, iż w składzie orzekającym brał udział P.J.. Jako podstawę wznowienia postepowania wnioskująca wskazała na art. 145 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Komisja odmówiła wznowienia postępowania. W piśmie z dnia 26 listopada 2018 r. (doręczonym Komisji w dniu 3 grudnia 2019 r.) a zatytułowanym: " UZUPEŁNIENIE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA w sprawie decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...].08.218 r. sygn. akt [...] z ponagleniem dotyczącym rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania oraz wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji" M.K. stwierdziła, że (cyt.): "podstawą uzupełnionego wniosku o wznowienie jest udział w wydaniu decyzji przez P. R.(...)" i, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 28 listopada 2018 r. W kolejnym piśmie natomiast z dnia 20 grudnia 2018 r. (data wpływu do organu 31 grudnia 2018 r.), zatytułowanym (cyt.): "DALSZE UZUPEŁNIENIE WNIOSKU O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA w sprawie decyzji Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...].08.218 r. sygn. akt [...] z ponagleniem dotyczącym rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania" M. K. podała, że (cyt.): "podstawą uzupełnionego wniosku o wznowienie jest udział w wydaniu decyzji przez S.K. (...)" i, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 19 grudnia 2018 r. Jak wynika przy tym z treści skargi kasacyjnej, w odpowiedzi na powyższe pisma organ pismami (odpowiednio) z dnia 14 grudnia 2018 r. i z dnia 18 stycznia 2019 r. poinformował stronę o sposobie załatwienia jej wniosku o wznowienie postępowania. Z uwagi bowiem na treść tytułów pism z dnia 26 listopada 2018 r. i z dnia 20 grudnia 2018 r. Komisja traktowała je jako kontynuację pierwotnego wniosku o wznowienie postępowania (to jest wniosku z dnia 4 października 2018 r., rozstrzygniętego postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r.). W dniu 25 kwietnia 2019 r. wpłynęło do organu kolejne pismo M. K., datowane na dzień 18 kwietnia 2019 r. a które było już odmiennie zatytułowane bo jako (cyt.): "PONAGLENIE W ZWIĄZKU Z BEZCZYNNOŚCIĄ ROZPOZNANIA WNIOSKÓW O WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA". W jego treści strona wskazała zaś wprost, że składała trzy wnioski o wznowienie postępowania to jest z dnia: 4 października 2018 r., 26 listopada 2018 r i 20 grudnia 2018 r. Pismem zaś z dnia 12 lipca 2019 r. M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich w przedmiocie rozpoznania wniosków o wznowienie postępowania z dnia 26 listopada 2018 r. i z dnia 20 grudnia 2018 r. Skarga dotycząca wniosku z dnia 26 listopada 2018 r. została zaewidencjonowana pod sygnaturą akt I SAB/WA 376/19, zaś skarga odnosząca się do wniosku z dnia 20 grudnia 2018 r. – pod sygnaturą akt I SAB/WA 377/19. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], Komisja, odmawiając wznowienia postępowania, odmownie załatwiła wniosek M. K. z dnia 26 listopada 2018 r., a co skutkowało umorzeniem przez Sąd Wojewódzki postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] (pkt 2 wyroku Sądu I instancji, który nie został objęty niniejszą skargą kasacyjną). Jak wynika z treści odpowiedzi Komisji, wniesionej w związku ze skargą M. K., organ przedstawił Sądowi Wojewódzkiemu w skrócie m. in. wyżej opisaną chronologię zdarzeń, dołączając doń akta administracyjne. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki, przyjmując, że Komisja pozostawała w rażącej bezczynności w rozpoznaniu wniosku M. K. z dnia 26 listopada 2018 r. i z tego tytułu – na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a. – celowym było w stosunku do niej orzec grzywnę, winien stanowisko swoje w tym zakresie dokładnie uzasadnić. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku (oddalającego skargę) powinno zawierać przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem, odnosząc powyższą regulację prawną do stanu analizowanej sprawy, nie można stwierdzić, że wyrok Sądu Wojewódzkiego, w zaskarżonej części, wszystkie te wymagania spełnia. Skład orzekający pragnie bowiem zwrócić w tym miejscu uwagę, że w sytuacji, w której oznaczenie (zatytułowanie) pisma M. K. z dnia 26 listopada 2018 r. niewątpliwie mogło sugerować, że dotyczyło ono jej pierwotnego wniosku z dnia 4 października 2018 r. (załatwionego postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r.), Sąd Wojewódzki miał obowiązek tę kwestię szczególnie wyjaśnić. Nawet bowiem, jeśli przyjąć, że z uwagi na dalszą treść pisma z dnia 26 listopada 2018 r., organ powinien je traktować od razu jako nowy wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], Sąd I instancji przyjmując – jak wyżej wspomniano – że postępowanie organu nosiło w tym przypadku cechy rażącej bezczynności, obowiązany był swój pogląd rzetelnie uzasadnić. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się powszechnie i jednolicie uwagę na fakt, że bezczynność organu, którą cechuje rażące naruszenie prawa, oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Nie można więc jej uzasadniać tylko prostym zestawieniem terminów, a należy brać pod uwagę wszystkie uwarunkowania występujące w danej sprawie. Tymczasem w zaskarżonym wyroku zostało jedynie nadmienione, na czym w ogólności polega bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa, po czym Sąd Wojewódzki stwierdził tylko, że (cyt.): "Sytuacja taka zaszła w niniejszej sprawie". Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, Komisja pozostawała również w rażącej bezczynności, gdyż nie informowała skarżącej o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy. W skardze kasacyjnej jednak Komisja powołuje się w tym zakresie na fakt skierowania do M. K. pism z dnia 14 grudnia 2018 r. i z dnia 18 stycznia 2019 r. Pism tych wprawdzie nie ma w aktach administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy, choć – z uwagi na ilość spraw sądowych, dotyczących decyzji Komisji z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] nie można wykluczyć, że pisma te znajdują się w innych aktach administracyjnych, które są dołączone do innych spraw sądowych – jednak treść tych pism może okazać się istotna. Nie można bowiem wykluczyć, że w niniejszej sprawie zachodziła nie tyle bezczynność organu co przewlekłe prowadzenie postępowania a ponadto, biorąc pod uwagę to, co wyżej zostało stwierdzone na temat bezczynności organu, którą cechuje rażące naruszenie prawa, treść tych pism może mieć także wpływ na kwestię oceny, czy działanie organu w tej sprawie tę cechę istotnie spełniało. Podkreślenia także wymaga, że art. 149 § 2 p.p.s.a., stanowiąc, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (...), zawiera unormowanie umożliwiające wprawdzie nałożenie przez sąd administracyjny na organ grzywny, ale jest to jedynie uprawnienie dyskrecjonalne sądu. Powyższe zatem - jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r. (sygn. akt II OSK 1727/20) a który to pogląd podziela skład orzekający w niniejszej sprawie - musi być rozumiane jako możliwość, z której sąd powinien korzystać jeżeli wymagają tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłości postepowania przed kontrolowanym organem. Po myśli więc w/w przepisu, nałożenie na organ grzywny i to niezależnie od jej wysokości, nie może być zatem dowolne. W zaskarżonym zaś pkt 3 wyroku Sąd Wojewódzki w ogóle nie podał żadnego uzasadnienia dla orzeczenia wydanego w tym przedmiocie, stwierdzając – jak na wstępie to podano - jedynie, że (cyt.): "w przedstawionych okolicznościach zasadne jest ukaranie organu grzywną w kwocie [...] zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 p.p.s.a." W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok (to jest: pkt 1, 3 i 5 wyroku Sądu Wojewódzkiego ) nie spełniał warunków, umożliwiających ocenę zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej pozostałych zarzutów, co czyniło je – na tym etapie sprawy – co najmniej przedwczesnymi. Nie przesądzając zatem o zasadności skargi M. K., skład orzekający uznał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien pozyskać i dołączyć do akt wspomniane wyżej pisma Komisji z dnia 14 grudnia 2018 r. i z dnia 18 stycznia 2019 r. kierowane do M. K. (np. poprzez zażądanie nadesłania przez organ ich poświadczonej za zgodność kserokopii) , zaanalizować ich znaczenie w tej sprawie a następnie ponownie ocenić skargę - w tej części, która odnosiła się do zaskarżonej części wyroku. Ocenę swoją Sąd Wojewódzki winien zaś rzetelnie uzasadnić. Uznając zatem skargę kasacyjną za uzasadnioną, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego oparto na art. 207 § 2 p.p.s.a. mając na uwadze, że uchylenie wyroku Sądu Wojewódzkiego w zaskarżonej części nie było w tym przypadku spowodowane wadliwością skargi wniesionej przez uczestniczkę postępowania.