I OSK 1378/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie: NSA Marek Stojanowski NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 749/23 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 1 marca 2023 r., nr SKO-NP-4115-545/22 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę kasacyjną.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W KRAKOWIE WYROKIEM Z 19 PAŹDZIERNIKA 2023 R. ODDALIŁ SKARGĘ A. D. NA DECYZJĘ SAMORZĄDOWEGO KOLEGIUM ODWOŁAWCZEGO W NOWYM SĄCZU Z 1 MARCA 2023 R. W PRZEDMIOCIE ODMOWY PRZYZNANIA PRAWA DO ŚWIADCZENIA PIELĘGNACYJNEGO Z TYTUŁU REZYGNACJI Z ZATRUDNIENIA. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Pełnomocnik zaskarżył to rozstrzygnięcie w całości, wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie skargi bądź przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik zrzekł się prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 390), dalej: u.ś.r., przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nie uniemożliwia jej podjęcia zatrudnienia oraz że między rezygnacją lub niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia nie występuje związek przyczynowy; b) art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. przez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dziecku osoby niepełnosprawnej konieczne jest wykazanie, że pozostałe dzieci niepełnosprawnej są obiektywnie niezdolne do sprawowania opieki i wywiązywania się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu nakazuje przyjąć, że możliwości realizacji obowiązku alimentacyjnego przez pozostałe osoby zobowiązane w tym samym stopniu pozostaje bez wpływu na prawo wnioskodawcy do świadczenia pielęgnacyjnego; 2) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.: a) art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a., przez niewzięcie pod uwagę całości materiału dowodowego w sprawie, czego skutkiem było niesłuszne oddalenie skargi oraz uznanie, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa; b) art. 151 p.p.s.a. przez niesłuszne oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a., gdyż organ odwoławczy orzekł jednoznacznie sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym, oceniając go dowolnie, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, wykraczając poza granice tej swobody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który nie bada całokształtu sprawy, ale ogranicza się do weryfikacji zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutu kasacyjnego należy wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu odmówiło ustalenia skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Kolegium wywiodło, że zakres czynności dokonywany przez skarżącą w ramach opieki nad rodzicem obejmuje czynności zaliczane do zwykłych czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, które mogą być podejmowane bez konieczności rezygnacji z zatrudnienia bądź podjęcia pracy zarobkowej. Kolegium wskazało także, że stwierdzenie niepełnosprawności matki skarżącej nastąpiło w 2019 r., podczas gdy skarżąca zrezygnowała z pracy zarobkowej dopiero w 2022 r. w związku z czym pomiędzy niepełnosprawnością podopiecznej skarżącej i rezygnacją z zatrudnienia nie występuje związek wymagany przez obowiązujące przepisy. Organ odwoławczy odnotował także, że obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnej matki ciąży nie tylko na skarżącej, ale też na jej rodzeństwie, co przemawia za odmową ustalenia wnioskowanego świadczenia. Przywołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Sąd podzielił stanowisko organu w zakresie braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zakresem czynności wykonywanych w ramach opieki nad niepełnosprawną. Zauważył przy tym, że skarżąca nie wykonuje czynności pomocowych przez cały czas a jedynie w godzinach porannych i wieczornych. Odnosząc się do kwestii zaprzestania wykonywania pracy zarobkowej w 2022 r., Sąd wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, że stan zdrowia matki skarżącej pogorszył się w stopniu wykluczającym możliwość pogodzenia opieki nad nią z pracą zarobkową. Dodatkowo przytoczył szeroką argumentację, która jego zdaniem powoduje, że występowanie rodzeństwa skarżącej zobowiązanego w tym samym stopniu do świadczeń alimentacyjnych i możliwość dzielenia obowiązków opiekuńczych wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz tylko jednej osoby. Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Analiza tego przepisu wskazuje, że stanowi on uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1984/21, i powołane w nim orzecznictwo). Ponadto zastosowanie tego przepisu ograniczone jest do sytuacji, w których sąd uwzględnił wniesioną skargę, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Odnotować także należy, że formułując tego rodzaju zarzut kasacyjny, autor skargi kasacyjnej powinien powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa, które jego zdaniem zostały naruszone przez organ. Stanowisko takie zawarte zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3093/23, które to stanowisko skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela i przyjmuje za własne. W rozpoznawanej sprawie powiązania takiego nie wskazano, co uniemożliwia uwzględnienie zarzutów, których podstawą prawną autor skargi kasacyjnej uczynił art. 135 p.p.s.a. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że rozpoznanie skargi kasacyjnej odbywa się w warunkach związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, które polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli sprawowanej przez ten sąd. To zatem autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone i w jaki sposób. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani też prawa domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej, w tym łączenia jej z okolicznościami sprawy bądź wywodzenia ponad to, co w skardze kasacyjnej wyraźnie wskazano. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi zatem być bardzo precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami tego środka – możliwe jest uwzględnienie tylko tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Sąd nie jest natomiast władny badać, czy wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył również innych przepisów, o ile nie dotyczy to kwestii uwzględnianych z urzędu. Sąd kasacyjny nie zastępuje więc strony i nie precyzuje przytoczonych podstaw kasacyjnych, w tym nie poszukuje przepisów analogicznych do tych, jakie strona wprost zarzuciła w skardze kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1459/23, czy z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3093/23). Zauważyć bowiem należy, że w związku ze sporządzeniem skargi kasacyjnej w ramach tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego obowiązek ten spoczywa na profesjonalnym pełnomocniku strony skarżącej kasacyjnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I OSK 1277/23, czy z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3093/23). W świetle powyższych wywodów zarzuty skargi kasacyjnej oparte na art. 135 p.p.s.a. w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogły zostać uwzględnione. Przechodząc do rozpoznania pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.śr. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym [niż wymienione w poprzedzających punktach] osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ponadto w myśl art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: (1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, (2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, (3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Analiza powyższego przepisu wskazuje, że przepis art. 17 ust. 1a u.ś.r. znajduje zastosowanie wyłącznie do osób innych niż spokrewnione w stopniu pierwszym. W tym miejscu należy wskazać, że skarżąca jest córką niepełnosprawnej, z opieką nad którą wiąże się wystąpienie przez skarżącą o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a zatem są osobami spokrewnionymi w stopniu pierwszym, co wyklucza zastosowanie tego przepisu. W konsekwencji powyższego uznać zatem należy, że zarzut naruszenia art. 17 ust. 1pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. w zakresie odnoszącym się do analizowanego przepisu nie może zostać uznany za zasadny. Ponadto brak możliwości zastosowania tego przepisu powoduje, że organy prowadzące postępowanie administracyjne nie miały obowiązku dokonywania ustaleń faktycznych warunkujących możliwość zastosowania instytucji uregulowanej w art. 17 ust. 1a u.ś.r. Z kolei analiza art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wskazuje, że do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną osobą na podstawie tego przepisu niezbędne jest łączne występowanie trzech przesłanek, tj.: (1) istnienie obowiązku alimentacyjnego, (2) rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki oraz (3) legitymowanie się przez podopiecznego wnioskodawcy orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane. Tym samym w toku postępowania wyjaśniającego organy mają obowiązek ustalenia okoliczności wpływających na spełnienie powyższych przesłanek. O ile w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że na skarżącej w stosunku do niepełnosprawnej matki ciążą obowiązki alimentacyjne, oraz że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to zasadniczą podstawą odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia w ocenie organów była okoliczność braku związku przyczynowo-skutkowego. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wprawdzie rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest warunkiem niezbędnym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ale jej spełnienie nie może być sprowadzane wyłącznie do współwystępowania rezygnacji z zatrudnienia z faktem opieki nad niepełnosprawną osobą, w stosunku do której na wnioskodawcy ciążą obowiązki alimentacyjne (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 128/23, czy z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3090/23). Zgodnie bowiem z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną musi istnieć taki związek, w którym to konieczność sprawowania opieki jest przyczyną, a zarazem przeszkodą w podejmowaniu pracy zarobkowej. Dopiero istnienie takiego związku powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne staje się surogatem wynagrodzenia za pracę, której opiekun nie może podjąć bądź kontynuować (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1575/22, z 14 marca 2023 r., sygn. akt I OSK 1239/22, z 21 lutego 2023 r., sygn. akt I OSK 794/22, z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 237/20, z 7 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 584/22, z 8 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1209/23, czy z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3090/23). Pomiędzy zaprzestaniem (bądź niepodejmowaniem) zatrudnienia a sprawowaną opieką musi zatem istnieć bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy, którego brak wyklucza możliwość przyznania świadczenia (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 1096/22, z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt I OSK 2449/22, z 28 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 2131/22, czy z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 3090/23). W sytuacji zatem, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej (ciągłej) lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 2343/22). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że sytuacja skarżącej nie cechuje się wskazanym powyżej związkiem. Opieka sprawowana przez skarżącą co do zasady sprowadza się do wykonywania czynności dnia codziennego takich jak sprzątanie i pranie, przygotowywanie posiłków, podawanie leków, pomiar ciśnienia i cukru, zawożenie do lekarzy, pomoc w czynnościach higieny osobistej oraz ubieranie się. Rację należy przyznać organowi odwoławczemu oraz Sądowi pierwszej instancji, że czynności te mogą być pogodzone z pracą zarobkową podejmowaną np. w niepełnym wymiarze godzin. Czynności te nie odbiegają zasadniczo od czynności pomocowych podejmowanych w stosunku do niepełnosprawnych członków rodziny przez osoby czynne zawodowo. Dodatkowo należy odnotować, że skarżąca nie sprawuje opieki nad matką całodobowo ani nawet przez okres całego dnia. Czynności te koncentrują się bowiem rano oraz wieczorem, podczas gdy w godziny wczesnego popołudnia skarżąca poświęca na opiekę nad dziećmi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że matka skarżącej nie znajduje się w stanie wymagającym nieprzerwanej opieki, która uzasadniałaby konieczność rezygnacji z zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej. W konsekwencji powyższego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało przyjąć, że ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była prawidłowa i prowadziła do ustalenia stanu faktycznego sprawy uzasadniającego odmowę przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Ocena ta została przeprowadzona na podstawie zgromadzonych dowodów i jest zgodna z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co wyklucza możliwość przyznania jej charakteru dowolnej. Oznacza to, że zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. okazały się niezasadne. Zauważyć przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej formułując ostatni z przywołanych zarzutów, nie wskazał w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, żadnych okoliczności, które nie zostały ustalone przez organ, ani żadnych dowodów, które nie zostały przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego, które mogłyby wykazać, że rzeczywisty stan faktyczny sprawy jest odmienny od ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Również w toku postępowania administracyjnego strona ani jej pełnomocnik, pomimo wezwania ze strony organu, nie powoływały się na takie okoliczności i dowody. Odnosząc się z kolei do argumentacji skargi kasacyjnej dotyczącej wpływu innych osób zobowiązanych w takim samym stopniu do świadczeń alimentacyjnych na rzecz niepełnosprawnej na możliwość przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Kolegium oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny w przeszłości wielokrotnie wskazywał, że przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zostały jasno określone w art. 17 ust. 1 pkt 4 i następnych ustawy o świadczeniach rodzinnych. W sytuacji takiej organy nie są uprawnione do wprowadzania dodatkowych negatywnych przesłanek ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, a sąd administracyjny nie powinien sanować takiego podejścia. Przyczyną odmowy przyznania świadczenia nie może być więc posiadanie przez wnioskodawczynię rodzeństwa, na równi obciążonego obowiązkiem alimentacyjnym wobec niepełnosprawnej matki. Aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że jeżeli jest kilka osób zobowiązanych w równym stopniu do alimentacji, można przyznać świadczenie jednej z nich, pod warunkiem że spełnia ona przewidziane prawem przesłanki (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 sierpnia 2023 r., sygn. akt I OSK 1661/22, z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt I OSK 2057/22, z 6 lutego 2024 r., sygn. akt I OSK 157/23, z 29 maja 2024 r., sygn. akt I OSK 1552/23, czy z 2 sierpnia 2024 r., sygn. akt I OSK 2541/23). Nietrafność wskazanego powyżej stanowiska Kolegium i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie powoduje jednakże, że wydany wyrok i zaskarżona decyzja są wadliwe w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W rozpoznawanej sprawie o prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego tak w decyzji Kolegium, jak i zaskarżonym wyroku przesądza brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zakresem czynności podejmowanych przez skarżącą w ramach opieki nad niepełnosprawną matką a rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem pracy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.