III SA/Kr 749/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2023 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 1 marca 2023 r., nr SKO-NP- 4115-545/22 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 1 marca 2023 r., nr SKO-NP-4115-545/22 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia 28 października 2022 r., znak: [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad G. R. W podstawie materialnoprawnej powołano art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2022 r. poz. 615) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte na zawarty w piśmie z dnia 19 września 2022 r. wniosek A. D., reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata M. Ż. Wójt Gminy L. decyzją z dnia 28 października 2022r, znak: [...] orzekł o odmowie przyznania A. D. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad G. R. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji ustalił, G. R. legitymuje się orzeczeniem Lekarz Orzecznika ZUS w N. z 1 października 2019 r. stwierdzającym trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji, która powstała 1 października 2019 r. (tj. w wieku 76 lat). Następnie organ I instancji wskazał, że wnioskodawczyni sprawuje osobistą opiekę nad swoją niepełnosprawną matką od około 2 lat. Opieka ta polega na pomocy we wszystkich czynnościach normalnego funkcjonowania takich jak: przygotowanie posiłków, podawanie leków, sprzątanie, pranie, zawożenie do lekarzy, pomiar ciśnienia i cukru, pomoc w kąpieli oraz ubieraniu. G. R. leczy się na tarczycę, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie stawów, chorobę niedokrwienną serca, ma problemy z poruszaniem się. Ustalono również, że A. D. nie mieszka z matką, ale niewielka odległość od miejsca zamieszkania matki nie uniemożliwia sprawowania opieki. Przy czym organ administracyjny również zaznaczył, że do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji G. R., oprócz A. D., jest jeszcze sześcioro jej dzieci. W ocenie organu, wśród tych osób, po stronie żadnej z nich nie ma przeszkód o charakterze obiektywnym, które świadczyłyby o niemożności wywiązywania się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Nadto organ stwierdził, że rozmiar i wymiar czasowy opieki sprawowanej przez wnioskodawczynię nad niepełnosprawną matką jest do pogodzenia z jedoczesnym podjęciem zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Pomimo uznania przez TK za niekonstytucyjny przepisu art. 17 ust. 1b, organ administracyjny stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek wynikających z ww. przepisu do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką i na tej podstawie odmówił jej przyznania ww. świadczenia. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, A. D. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając przytoczoną na wstępie ww. decyzję z dnia 1 marca 2023 r., w pierwszej kolejności krytycznie oceniło zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 17 ust. 1b, wskazując na błędną wykładnię w tym zakresie. Kolegium ustaliło, że A. D. (l. 36) nie pracuje zawodowo, nie jest zarejestrowana w urzędzie pracy, ubezpiecza się przy mężu. W 2019 r. odbyła staż z PUP L. na stanowisku sprzedawca przez okres dwóch miesięcy. Od dwóch lat opiekuje się matką G. R., która od 2019 r. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji. W/w jest osobą przewlekle chorą, leczy się na tarczycę, cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, zwyrodnienie stawów, chorobę niedokrwienną serca. Z uwagi na stan zdrowia wymaga pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życia codziennego takich jak: pomoc w codziennej toalecie, ubieranie, przygotowanie posiłków, robienie zakupów, podawanie leków, pomoc w prowadzeniu gospodarstwa domowego (utrzymanie czystości w mieszkaniu), dowóz do lekarzy. Wymaga mierzenia ciśnienia 3 razy dziennie a nawet częściej, mierzenia poziomu cukru rano i wieczorem. Wskazano, że G. R. ma trudności w poruszaniu się - wewnątrz budynku porusza się przy pomocy balkonika, a na zewnątrz przy pomocy kul łokciowych. W wywiadzie środowiskowym odnotowano rówież, że G. R. z uwagi na pogarszający się stan zdrowia ma chwile załamania i stany depresyjne, czuje się niepotrzebna, nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować, we wszystkich czynnościach dnia codziennego wymaga stałego nadzoru córki, która zamieszkuje oddzielnie od miejsca zamieszkania matki. Dalej Kolegium wyjaśniło, że nie kwestionuje faktu, iż G. R. ze względu na swój stan zdrowia oraz wiek wymaga pomocy i opieki, a opiekę tą zapewnia jej mieszkająca w pobliskiej miejscowości córka A. D. Jednakże, w ocenie SKO, w realiach przedmiotowej sprawy brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez odwołującą, a koniecznością opieki nad osobą wymagającą opieki, albowiem na podstawie zaprezentowanych wyżej ustaleń faktycznych nie można wnioskować, iż faktycznie zakres opieki jakiej wymaga G. R. (i jaki faktycznie wykonuje odwołująca) był tego rodzaju, że uniemożliwiałoby podjęcie odwołującej jakiejkolwiek aktywności zawodowej, choćby w ograniczonym zakresie godzinowym. Zdaniem Kolegium - czynności takie jak: pomoc w kąpieli, ubieranie, czesanie, przygotowanie posiłków, pranie, sprzątanie, zawożenie na wizyty lekarskie, robienie zakupów, wykup lekarstw - nie odbiegają od czynności, które wykonują osoby zajmujące się opieką nad starszymi rodzicami i jednocześnie pracujące zawodowo. Czynności te nie mają charakteru tego rodzaju, że należy je wykonywać przez cały dzień, a jedynie w ściśle określonych porach - z reguły rano i wieczorem - a zatem trudno uznać, że ich wykonywanie uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy, chociażby w ograniczonym zakresie. Organ odwoławczy podkreślił również, że niepełnosprawna G. R. nie jest osobą obłożnie chorą (leżącą) i niekontaktową. Wskazano też, że G. R. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i pod nieobecność odwołującej jest w stanie samodzielnie pozostać w domu. Zatem, w ocenie Kolegium - przy wskazanym zakresie czynności - odwołująca ma możliwość uzyskania pomocy w opiece nad niepełnosprawną G. R. poprzez usługi opiekuńcze. Usługi te realizowane są w ramach polityki społecznej prowadzonej przez państwo i mają na celu wspomaganie opieki nad osobą jej wymagającą po to aby opiekun takiej osoby nie musiał rezygnować z zatrudnienia lub podejmowania pracy w ograniczonym zakresie czasowym. Niezależnie od powyższego wskazano, iż z pisma odwołującej, działającej przez profesjonalnego pełnomocnika, które wpłynęło do organu w dniu 21 października 2022 r. wynika, iż ostatnie zatrudnienie odwołującej zostało zakończone w 2022r. (brak świadectwa pracy). Zdaniem organu II instancji powyższe wskazuje, iż odwołująca nie zrezygnowała z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, albowiem zgodnie z wyżej opisanym orzeczeniem G. R. jest niezdolna do samodzielnej egzystencji od 2019 r. W związku z powyższym, nie sposób przyjąć, iż A. D. zrezygnowała z pracy zawodowej lub jej nie podejmuje w związku z koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką. Dodatkowo w przedmiotowej sprawie został ustalony krąg osób zobowiązanych do alimentacji względem osoby wymagającej opieki, z którego wynika, że oprócz A. D. zobowiązanymi do alimentacji matki są również jej pozostałe dzieci, których jest sześcioro. W tym miejscu organ II instancji wskazał, że wśród wszystkich osób zobowiązanych do alimentacji w stosunku do G. R. po stronie żadnej z nich nie ma przeszkody - która świadczyłaby o niemożności wywiązania się z ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego - mającej charakter obiektywny, niezależny od woli tych osób. W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, iż obowiązek alimentacyjny nie musi polegać na osobistym staraniu, lecz może ograniczać się do łożenia środków finansowych na osobę uprawnioną. Stąd też, jeżeli pozostałe dzieci G. R. z subiektywnych względów nie mogą sprawować osobistej opieki nad matką poprzez jej współdzielenie pomimo, iż większość z nich mieszka w tej samej miejscowości co matka, to nie ma przeszkód, aby opiekę taką sprawowało jedno z nich np. odwołująca zaś koszty związane z opieką (jako ekwiwalent za rezygnację przez nią z zatrudnienia lub podjęcia zatrudnienia) pokrywane były przez pozostałe dzieci G. R. (w ramach ciążącego obowiązku alimentacyjnego), które w takim samym stopniu, co odwołująca są zobowiązane do alimentacji względem matki. Podsumowując powyższe wywody oraz odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu strony, SKO uznało, iż fakt posiadania przez matkę orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji i fakt sprawowania przez odwołującą tej opieki niejako automatycznie nie powodują powstania po jej stronie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Stan faktyczny ustalony przez organ w niniejszej sprawie daje podstawy do odmowy wnioskowanego świadczenia aczkolwiek nie z powodu powołania się na art. 17 ust. 1b jak to uczył organ I instancji. W piśmie z dnia 11 kwietnia 2023 r. A. D. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do WSA w Krakowie skargę od ww. decyzji SKO zarzucając naruszenie prawa materialnego: - poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; - rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że skarżąca zalicza się do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, będącą jednocześnie opiekunem faktycznie osoby niepełnosprawnej, z uwagi na to, iż rodzeństwo skarżącej może partycypować w opiece nad niepełnosprawną matką, podczas, gdy funkcjonalna wykładania ww. przepisów winna skutkować przyznaniem wnioskowanego świadczenia. Mając na uwadze powyższy zarzut wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżąca jako dziecko niepełnosprawnej mieści się w katalogu podmiotów, które mogą ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne. Natomiast w ocenie organów administracyjnych, skarżąca jako dziecko niepełnosprawnej, które podjęło się trudu opieki nad niepełnosprawnym rodzicem winno otrzymać wsparcie od rodzeństwa. Z utrwalonej linii orzeczniczej Wojewódzkich Sądów Administracyjnych wynika, iż nie może stanowić podstawy odmowy przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia pielęgnacyjnego argument, iż rodzeństwo wnioskodawcy winno wspierać wnioskodawcę w opiece nad osobą niepełnosprawną. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy jest kilka osób zobowiązanych alimentacyjnie w jednakowym stopniu nie przewiduje pierwszeństwa względem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla jednej z nich w możliwości wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego łącznie przez wszystkich zobowiązanych. Tym samym jeżeli jest kilka podmiotów zobowiązanych alimentacyjnie w jednakowym stopniu, to można przyznać świadczenie jednej z nich, jeżeli tylko spełnia przewidziane prawem warunki. Skarżąca ma prawo wyboru czy podejmie zatrudnienie i będzie dzieliła się obowiązkiem alimentacyjnym względem matki z pozostałym rodzeństwem czy też będzie czyniła osobiste starania poprzez osobistą opiekę. Organy administracyjne nie mogą decydować za stronę w jaki sposób będzie wywiązywała się ona z ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego (Wyrok WSA w Rzeszowie sygn. akt II SA/Rz 1781/21, wyro WSA w Gliwicach SA/Gl 737/21, II SA/Gl 504/21, WSA Poznaniu II SA7Po 999/21, II SA/Po 834/21). W ocenie skarżącej na uwagę zasługuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2006 roku, w którym to Trybunał zważył, iż w przypadku kiedy członek najbliższej rodziny wywiązuje się ze swych obowiązków - moralnych i prawnych - wobec ciężko chorego krewnego i wymaga to od opiekuna rezygnacji z zarobkowania, to winien on w tych działaniach otrzymać wsparcie państwa. Zgodnie z art 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, a tym samym mają obowiązek dokonywać wykładni ustaw i przepisów podustawowych, kierując się dyrektywą wykładni, mającej znaczenie systemowe to jest wykładni przepisu w zgodzie z Konstytucją. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2009 roku, w sygn. akt I OSK 533/08, z dnia l O lutego 2011 roku w sygn. akt. I OSK 1873/10 i z dnia 12 maja 2012 roku w spr. I OSK 2149/12 ; wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych : w Gorzowie Wlkp. z dnia 12 kwietnia 2012 roku w sygn. akt II SA/Go 202/12; w Łodzi z dnia 28 lutego 2012 roku, w sygn. akt. II SA/Łd 33/12; w Białymstoku z dnia 19 stycznia 2012 roku, w sygn. akt II SA/Bk 856/11; w Poznaniu z dnia 27 listopada 2008 roku w sygn. akt IV SA/Po 210/08 oraz z dnia 2 lutego 2012 roku w sygn akt IV SA/Po 1291/11; w Lublinie z dnia 12 października 2010 roku, w sygn. akt II SA//Lu 593/10; w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2011 roku w sygn akt II SA/Sz 196/11). Naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, stanowi niekonstytucyjną dyskryminację (wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 3 września 1996 roku w sygn. akt K 10/96; z dnia 16 grudnia 1997 roku w sygn. akt. K 8/97; z dnia 13 kwietnia 1999 roku w sygn. akt K 36/98). W ocenie skarżącej odmienna wykładnia byłaby niezgodna z konstytucyjnymi standardami ochrony rodziny (art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę SKO w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu w zaskarżonej decyzji prawidłowo zweryfikowało błędny pogląd organu I instancji przyjmujący, jako przeszkodę do przyznania skarżącemu żądanego świadczenia pielęgnacyjnego okoliczność powstania niepełnosprawności u osoby, nad którą jest sprawowana opieka, po 25 roku życia (art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych; aktualny publikator Dz. U. 2023 r., poz. 390; dalej u.ś.r.). Organ II instancji wskazując bowiem na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21.10.2014 r. (sygn. akt K 38/13) prawidłowo podniósł, że kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, co skutkować winno aktualnie tym, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organ odwoławczy trafnie przyjął także, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w zakresie istnienia bezpośredniego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki nad osobą wymagającą opieki, a niepodejmowaniu przez opiekuna zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. 2023 r. poz.390) w skrócie u.ś.r. - świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 wymaga od organów zindywidualizowanej oceny konkretnej sytuacji rodzinnej występującego o przyznanie świadczenia opiekuna osoby niepełnosprawnej. Świadczenie pielęgnacyjne nie może być bowiem traktowane jako alternatywa do uzyskiwania stałego dochodu przez członków najbliższej rodziny w sytuacji gdy obowiązujące przepisy (tu: przepisy kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) gwarantują uzyskiwanie świadczeń w postaci obowiązku alimentacyjnego. Z tych to powodów powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 sierpnia 2023 r., I OSK 1575/22 wskazał, że analiza powyższego przepisu wskazuje, że do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie jest wystarczające stwierdzenie znacznego stopnia niepełnosprawności u podopiecznego wnioskodawcy zobowiązanego do świadczeń alimentacyjnych na rzecz osoby niepełnosprawnej, ale przede wszystkim rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź niepodejmowanie takich zajęć z uwagi na konieczność podjęcia opieki nad osobą niepełnosprawną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęło się, że pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną musi istnieć taki związek, w którym to konieczność sprawowania opieki jest przyczyną, a zarazem przeszkodą w podejmowaniu pracy zarobkowej. Dopiero istnienie takiego związku powoduje, że świadczenie pielęgnacyjne staje się surogatem wynagrodzenia za pracę, której opiekun nie może podjąć bądź kontynuować (por. wyroki NSA: z 14 marca 2023 r., I OSK 1239/22; z 21 lutego 2023 r., I OSK 794/22, czy z 23 czerwca 2020 r., I OSK 237/20). Poza sporem w tej sprawie jest, że matka skarżącej - G. R. legitymuje się orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS w N. z dnia 1 października 2019 r., w którym stwierdzono, że ww. jest m trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji. Data powstania niezdolności do samodzielnej egzystencji powstała 1 października 2019 r. W piśmie z dnia 21 października 2022 r. skarżąca oświadczyła, że ostatnie zatrudnienie zakończyła w 2022 r. W wywiadzie środowiskowym (z dnia 6 października 2022 r.) oraz w oświadczeniu (złożonym w tej samej dacie) skarżąca stwierdziła, że od dwóch lat opiekuje się matką i nie może podjąć zatrudnienia ze względu na opiekę nad mamą nawet w niepełnym wymiarze godzin. Porównanie zatem powyższych dat wskazuje, że skarżąca jednocześnie pracowała i opiekowała się matką, u której stwierdzono niezdolność do samodzielnej egzystencji 1 października 2019 r. Z materiału dowodowego nie wynika żeby stan zdrowia matki skarżącej uległ pogorszeniu, na skutego którego skarżąca zmuszona byłaby zakończyć zatrudnienie w 2022 r. Wymaga w tym miejscu zaznaczenia, że profesjonalny pełnomocnik skarżącej pomimo wysłanego do niego pisma z dnia 11 października 2022 r. (na podstawie m.in. art. 10 i art. 79a k.p.a.) informującego o możliwości przedłożenia dodatkowych dowodów istotnych dla wykazania zasadności złożonego wniosku – nie przedłożył żadnych dowodów. Skarżąca w odpowiedzi na ww. pismo organu wskazała, że stan mamy się pogarsza, nie przedkładając żadnej dokumentacji medycznej, z której by to wynikało. W ocenie Sądu, należy podzielić konstatację SKO, że nie sposób przyjąć, iż A. D. zrezygnowała z pracy zawodowej lub jej nie podejmuje w związku z koniecznością sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawną matką. Pomimo - co zostało już wyżej zaakcentowane, skarżąca, pomimo iż została wezwana przez organ pismem z dnia 11 października 2022 r. do wykazania zasadności swojego wniosku z dnia 19 września 2022 r., do odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia 21 października 2022 r. nie dołączyła żadnych dowodów na uwiarygodnienie wskazanych w ww. piśmie okoliczności. Podkreślić należy w tym miejscu, mając na uwadze zasady ogólne wyrażone w dziale I rozdział 2 k.p.a., że wprawdzie co do zasady gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności, to jednak strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym. W szczególności strona ma prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc wykazać zasadność podnoszonych przez siebie wniosków i twierdzeń, a tym samym uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Strona nie jest zatem zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, tym bardziej, że w tej sprawie skarżąca zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowoadministracyjnym była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zatem skarżąca powinna była przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Jeśli organ administracji publicznej dokonał ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie wszystkich wskazanych przez wnioskodawcę dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy. Organ nie ma natomiast obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08; wyrok WSA w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 135/23, baza CBOSA). Wszystkie dołączone do sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika wniosku dokumenty i załączniki były przedmiotem analizy organu odwoławczego, której wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dalszej kolejności należy wskazać, że organ administracji ma obowiązek, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ustalić, czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia), a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Tym samym musi ustalić rozmiar faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy. Oznacza to, że organ w toku postępowania o wydanie decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne ustala, jaki jest zakres koniecznej (konkretnie w danym przypadku) opieki nad osobą niepełnoprawną, a więc w jakim zakresie osoba niepełnoprawna radzi sobie sama, bądź korzysta z pomocy innych osób bliskich. Przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, że orzeczenie stwierdzające trwałą niezdolność do samodzielnej egzystencji nie jest wystarczające do przyznania takiego świadczenia. Gdyby intencją ustawodawcy było przyznawanie świadczenia pielęgnacyjnego każdej osobie posiadającej ww. orzeczenie lub orzeczenie o znacznym stopniu niepełnoprawności, przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. wprost by tak stanowił. Ze wskazanego przepisu wynika, że posiadanie takiego orzeczenia to tylko jeden z warunków świadczenia pielęgnacyjnego, niezbędne jest ponadto wykazanie, że po pierwsze istnieje "konieczność" sprawowania stałej lub długotrwałej opieki i po drugie, że jednocześnie ta "konieczność" wywołuje inną "konieczność", to jest rezygnację z zatrudnienia lub z podjęcia zatrudnienia przez osobę bliską, a więc że istnieje bezpośredni związek pomiędzy sprawowaniem stałej opieki a rezygnacją z (podjęcia) zatrudnienia (por. wyrok NSA z 6 maja 2022 r., I OSK 1472/21 i powołane tam orzecznictwo). Poza sporem w tej sprawie jest, że w dniu 1 października 2019 r. zostało wydane orzeczenie o tym, że G. R. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji od 1 października 2019 r. Jednakże wskazać w tym miejscu należy, że legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach ww. orzeczeniem czy też orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego ze stopnia faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą (przykładowo wyrok NSA z 16 kwietnia 2021r., sygn. I OSK 2859/20, wyroki WSA: w Gliwicach z 3 listopada 2022 r. sygn. II SA/Gl 1122/22, w Łodzi z 25 października 2022 r. sygn. II SA/Łd 308/22, w Gliwicach z 13 października 2022 r. sygn. II SA/Gl 1022/22 oraz II SA/Gl 961/22, w Gdańsku z 13 października 2022 r. sygn. III SA/Gd 252/22, w Szczecinie z 29 września 2022 r. sygn. II SA/Sz 692/22, w Łodzi z 27 września 2022 r. sygn. II SA/Łd 676/22, w Bydgoszczy z 27 września 2022 r. sygn. II SA/Bd 565/22, w Łodzi z 20 września 2022 r. II SA/Łd 626/22). W konsekwencji w każdym przypadku, gdy dana osoba ubiega się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, badać należy okoliczności faktyczne sprawy oraz istnienie związku przyczynowo - skutkowego między niepodejmowaniem zatrudnienia lub rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (wyrok NSA z 7 maja 2020r., sygn. I OSK 1049/19). W realiach rozpoznawanej należy zgodzić się z Kolegium, że również wymiar i charakter opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką nie jest na tyle znaczny, aby w związku z jej sprawowaniem musiała zrezygnować z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub nie mogła podjąć zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Pojęcie opieki, o którym mowa w przepisie art. 17 ust. 1 ustawy, utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21). Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy, opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. np. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19), przy czym w każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13). Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. m.in. dołączony do wniosku zakres czynności wykonywanych przez skarżącą podczas opieki, czynności dotyczące opieki, wywiad środowiskowy oraz oświadczenie R. G. oraz A. D. – należy zgodzić się z ustaleniami poczynionymi przez SKO, które uznało, że charakter i zakres wykonywanych przez skaczącą czynności w przeważającej mierze składa się na szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego (przygotowywanie posiłków, pomoc w sprzątaniu, praniu), które przy właściwej organizacji dają możliwość pogodzenia z wykonywaniem aktywności zawodowej. Nadto skażająca codziennie pomaga matce przy czynnościach tj. kąpiel, obcinanie paznokci, strzyżenie włosów, mycie protezy, mycie zębów, moczenie nóg, przygotowywanie ubrań, ubieranie, m, sprzątanie, pranie, prasowanie. Dwa razy dziennie mierzy matce ciśniecie, raz dziennie poziom cukru, trzy razy dziennie podaje leki, w razie potrzeby zawozi matkę na wizyty lekarskie, w razie potrzeby przyjeżdża też do matki w nocy. Matka skarżącej porusza się w domu przy pomocy chodzika, a na zewnątrz przy pomocy kul. Zgodzić się należy z organem II instancji, który wskazał, że czynności takie jak: pomoc w kąpieli, ubieranie, czesanie, przygotowanie posiłków, pranie, sprzątanie, zawożenie na wizyty lekarskie, robienie zakupów, wykup lekarstw - nie odbiegają od czynności, które wykonują osoby zajmujące się opieką nad starszymi rodzicami i jednocześnie pracujące zawodowo. Czynności te nie mają charakteru tego rodzaju, że należy je wykonywać przez cały dzień, a jedynie w ściśle określonych porach - z reguły rano i wieczorem - a zatem trudno uznać, że ich wykonywanie uniemożliwia podjęcie jakiejkolwiek pracy, chociażby w ograniczonym zakresie. Słusznie również Kolegium zaakcentowało fakt, iż niepełnosprawna G. R. nie jest osobą obłożnie chorą (leżącą) i niekontaktową. W/w choć z trudem to jednak porusza się samodzielnie przy pomocy balkonika albo kuł łokciowych. G. R. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i pod nieobecność odwołującej jest w stanie samodzielnie pozostać w domu. Nadto z oświadczenia skarżące złożonego w dniu 6 października 2022 r. wynika, że skarżąca towarzyszy matce tylko podczas śniadania i kolacji. Skarżąca wskazała bowiem, że przyjeżdża do mamy ok. g. 8 rano, po drodze kupuje potrzebne rzeczy na śniadanie, rozdziela śniadanie szykuje obiad . Ok. g. 13 wraca do swojego domu żeby dopilnować dzieci z zdaniami, po czym wraca do matki na wieczór (mierzy wówczas ciśniecie oraz cukier) żeby przygotować kolację, pomóc przy kąpieli. Dwa razy w tygodniu robi pranie i w zależności od potrzeby zawozi matkę na wizyty lekarskie. W ocenie Sądu, takie czynności jak zakupy, przygotowywanie posiłków, podanie leków, pomiary ciśnienia, pomoc w czynnościach higienicznych, a tym bardziej czynności związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego trudno uznać za czynności wymagające takiej dyspozycyjności opiekuna, która by wykluczała podjęcie choćby w minimalnym zakresie zatrudnienia. Są to bowiem typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i mają pod opieką chorych członków rodziny, a które wykonują przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu, czy też w dni wolne od pracy. Pogląd ten koresponduje z utartą linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Reasumując zatem - wymienionych czynności nie można uznać za czynności wymagające stałej i trwałej dyspozycyjności skarżącej - co wynika z analizy całokształtu materiału zalegającego w aktach. Zgodnie z poglądem WSA w Krakowie zawartym w wyroku z dnia 14 kwietnia 2023 r. sygn. III SA/Kr 1846/22, wydanym w sprawie podobnej pod względem faktycznym i prawnym do rozpoznawanej, warto w tym miejscu też dodać, że "wykonanie większości z tych czynności, nawet gdy są one niezbędne, może być tak zaplanowane, że ich realizacja może nastąpić w określonych godzinach rano i wieczorem, a pomiędzy tymi okresami jest możliwe wygospodarowanie czasu na inne niż z nimi związane cele, gdyż stan zdrowia matki skarżącej, a co za tym idzie możliwość jej funkcjonowania w życiu codziennym to umożliwia. Z pewnością matka skarżącej wymaga pomocy, ale pomoc jej w niektórych czynnościach związanych z codzienną egzystencją, jest do pogodzenia z jednoczesnym podjęciem zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd zdaje sobie sprawę i rozumie trudności związane z przemieszczaniem się matki skarżącej, nie mniej jednak ani jej stan zdrowia, w konsekwencji i możliwość samodzielnego funkcjonowania w życiu codziennym, ani czynności opiekuńcze z tym związane, nie są one aż tak absorbujące czasowo, że wykluczają jakakolwiek pracę zawodową. Stąd zgodzić się należało z oceną Kolegium, że taki zakres i charakter czynności opiekuńczych nie mógł być uznany za wymagający całodobowej dyspozycyjności skarżącej. Nie może przesądzić o innej ocenie tych czynności incydentalne przypadki upadku i urazów doznanych przez matkę, które to okoliczności podniesione zostały w skardze, gdyż takowe mogą się wydarzyć zawsze. Zauważyć bowiem należy, że sytuacja zdrowotna osób legitymujących się znacznym stopniem niepełnosprawności jest różna. W grupie tej są osoby, które z uwagi na stan zdrowia wymagają stałej, czy też natychmiastowej pomocy opiekuna, który musi wykonywać pilne, niecierpiące zwłoki czynności, a są też osoby, które nie potrzebują stałej opieki, ale będąc niezdolne do całodobowej samodzielnej egzystencji są w stanie samodzielnie funkcjonować kilka godzin dziennie, umożliwiając opiekunom zarobkowanie. W przypadku tych osób czynności związane z opieką mogą być wykonywane po zakończeniu pracy przez opiekuna." Dodatkowo, poza brakiem istnienia związku przyczynowo – skutkowego, organ administracyjny słusznie zauważył, że skarżąca ma jeszcze sześcioro rodzeństwa, w równym stopniu zobowiązanego alimentacyjnie względem matki. Sześcioro rodzeństwa skarżącej (mieszkającego w pobliskich miejscowościach od wymagającej opieki matki) nie wykazało żeby istniały obiektywne okoliczności uniemożliwiające współuczestniczenie w obowiązkach opiekuńczych wobec chorej matki. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym możliwość współdziałania rodzeństwa wnioskodawcy w opiece nad niepełnosprawnym rodzicem jest postrzegana jako element stanu faktycznego mającego wpływ na ustalenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem aktywności zawodowej wnioskującego, a potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. wyrok WSA w Krakowie z 7 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1235/22, czy wyrok WSA w Krakowie z 7 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1280/22). W stosunku do pozostałych żyjących dzieci matki skarżącej nie stwierdzono obiektywnych przeszkód w możliwości wsparcia skarżącej w opiece nad matką w wybranej formie. Powołując się na trafny pogląd WSA w Krakowie, zawarty w wyroku z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 267/23, należy w tym miejscu wskazać, że "konieczność uwzględnienia innych osób zobowiązanych do alimentacji przy ocenie spełnienia pozytywnych przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika w pierwszej kolejności z obowiązku ustalenia przez organ faktu "konieczności" rezygnacji z zatrudnienia lub "niemożliwości" jego podjęcia (a nie jedynie – rezygnacji z zatrudnienia czy jego niepodejmowania), a po drugie z faktu, że są to świadczenia z zakresu pomocy społecznej (zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości). Przyznanie zatem świadczenia pielęgnacyjnego powinno uwzględniać ww. zasadę subsydiarności, w świetle której Państwo powinno pomagać tam, gdzie jednostka (rodzina) nie może poradzić sobie sama. Interpretacja przepisów u.ś.r. wymaga także odwołania do wyrażonej w Konstytucji RP zasady wspierania rodzin, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1). (...) "opieka nie musi przybrać formy jedynie osobistego świadczenia, co wiązałoby się z potrzebą przebywania w pobliżu osoby potrzebującej stałej lub długotrwałej opieki przez każde dziecko, gdyż może być to także wsparcie finansowe. Takie rozwiązanie pozwoliłoby na zapewnienie opieki także przez osobę trzecią, co również niwelowałoby potrzebę rezygnacji z zatrudnienia przez osoby ubiegające się o świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem Sądu, słuszne jest stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt. III SA/Kr 598/23 zgodnie z którym "W sytuacji więc, gdy obowiązek alimentacyjny obciąża kilka osób, każda z nich ma częściowy obowiązek opieki i powinny się one stosownie podzielić tym obowiązkiem, tak aby nie była nim obciążona tylko jednak osoba [...]". Wykonując ustawę o świadczeniach rodzinnych organ ma obowiązek zbadać, zgodnie z wymogami k.p.a., spełnienie zarówno pozytywnych, jak i negatywnych warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uwzględnienie innych osób zobowiązanych alimentacyjnie w równym stopniu co skarżąca w stosunku do niepełnosprawnej matką nie jest zatem nową przesłanką niewymaganą ww. ustawą, ale okolicznością istotną dla oceny podstawowej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, tj. przesłanki konieczności rezygnacji z zatrudnienia (na równi z jego niepodejmowaniem) z powodu konieczności opieki. Skoro bowiem opieka może być sprawowana bądź zapewniona przez dwie (bądź więcej osób) nie ma konieczności całkowitej rezygnacji z zatrudnienia przez kogokolwiek. Sąd podziela pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 24 sierpnia 2023 r. I OSK 1575/22, że "zarówno konieczność trwałej i nieprzerwanej opieki nad niepełnosprawnym łącząca się ze stałą obecnością w domu czy kontakt z innymi dziećmi, które mogą przynajmniej częściowo uczestniczyć w sprawowaniu opieki, mogą być okolicznościami pozwalającymi na prawidłową ocenę wystąpienia zależności pomiędzy sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym a możliwością podjęcia czy kontynuowania pracy zarobkowej". W sytuacji bowiem, gdy żyje rodzeństwo osoby, która podejmuje się opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny i są oni wszyscy w równym stopniu zobowiązani alimentacyjnie, to może okazać się, że nie ma konieczności rezygnacji z zatrudnienia. Zauważyć należy, że w przypadku, gdy na rodzeństwie ciąży obowiązek alimentacyjny wobec niepełnosprawnego rodzica, to mogą oni tak podzielić zakres wykonywanych czynności, że żadne z nich nie będzie zmuszone do rezygnacji z pracy zarobkowej, a w związku z tym nie zostanie spełniona jedna z podstawowych przesłanek art. 17 ust. 1 u.ś.r. (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. II SA/Kr 159/23). Należy także podkreślić, że moralnym obowiązkiem dzieci jest opieka nad zaawansowanymi wiekiem i schorowanymi rodzicami. Opiekę te można wypełniać zarówno poprzez osobiste starania, jak i poprzez finansowanie opieki świadczonej przez "osoby trzecie" na zasadach rynkowych. Jak już podkreślono, nie licząc wnioskodawczyni, G. R. ma sześcioro (!) dzieci, które również zobowiązane są do świadczeń alimentacyjnych wobec matki (tak WSA we Wrocławiu w prawomocnym wyroku z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 62/22). Podsumowując, stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności stanu faktycznego sprawy uzasadniały odmowę przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, w związku z opieką nad matką. Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności opieki, jednakże samo sprawowanie opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jak już wyżej wspomniano, w rozstrzyganej sprawie skarżąca od samego początku reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, który nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji medycznej matki skarżącej, która to dokumentacja uprawdopodobniałaby konieczność niepodejmowania przez skarżącą zatrudnienia czy jego rezygnację w 2022 r. z uwagi na charakter i zakres niezbędnych czynności opiekuńczych. Z opisu czynności wykonywanych pod czas opieki dołączonych do wniosku, szczegółowo opisanych i przytoczonych wyżej – nie wynika, aby musiały być one wykonywane wyłącznie w czasie poświęcanym typowo na zatrudnienie. Należy również podkreślić za Kolegium, które nie negowało również faktu należytego sprawowania opieki przez skarżącą, że sama konieczność sprawowania opieki nie stanowią w świetle art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Sąd wyjaśnia także, że organy nie podważały orzeczenia o niepełnosprawności matki skarżącej oraz faktu, że matka skarżącej została uznana za niezdolną do samodzielnej egzystencji. Organ II instancji odmówił przyznania świadczenia ze względu na fakt, że zakres opieki podejmowanej przez skarżącą w realiach niniejszej sprawy, nie uniemożliwia jej podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej, choćby w ograniczonym zakresie. We wniesionej skardze w żaden sposób (podobnie również na etapie postępowania administracyjnego) nie została w jakikolwiek sposób podważona ocena przesłanki braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą lub jego rezygnacją, a sprawowaną opieką nad matką. W ocenie sądu jest to wiodąca przesłanka, na podstawie której stwierdzono brak możliwości do przyznania ww. świadczenia skarżącej. Powyższe dopełniają wywody organu II instancji wynikające z faktu poosiadania przez skarżąca sześciorga rodzeństwa - zobowiązanych do alimentacji względem G. R. Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw, a także, iż Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 wyżej cytowanej ustawy.