I OSK 1218/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Słonecka po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa – Prezydenta m.st. Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 31/21 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta m.st. Warszawy na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 29 października 2020 r. nr PR3.6400.183.2019.6.GXKQ w przedmiocie umorzenia postępowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz Ministra Finansów kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy (dalej: skarżący, skarżący kasacyjnie) na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: organ) z 29 października 2020 r., nr PR3.6400.183.2019.6.GXKQ, w przedmiocie umorzenia postępowania, wyrokiem z 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 31/21, oddalił skargę. Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. nr 12, poz. 65; dalej: ustawa z 1968 r.) w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż w sytuacji, gdy organ stwierdzi, iż nieruchomość nie spełnia warunków określonych w postanowieniach układu indemnizacyjnego, należy wydać decyzję umarzającą postępowanie, w sytuacji, gdy prawidłowym rozstrzygnięciem powinna być decyzja odmawiająca stwierdzenia przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowych układów o uregulowaniu roszczeń finansowych, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez błędne zakwalifikowanie sprawy jako bezprzedmiotowej, podczas gdy na podstawie całokształtu materiału dowodowego w sprawie możliwe jest wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania poprzez wydawanie przez Ministra Finansów różnych rozstrzygnięć w podobnych stanach faktycznych i prawnych. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarbu Państwa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ zastępowany przez radcę prawnego wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako "p.p.s.a."), a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony skarżącej kasacyjnie do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Kluczową kwestią – osią sporu jurydycznego – w rozpoznawanej sprawie jest to, czy Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 29 października 2020 r. nr PR3.6400.183.2019.6.GXKQ w przedmiocie umorzenia postępowania. Strona skarżąca kasacyjnie przyjmuje, że organ winien wydać w przedmiotowej sprawie decyzję merytoryczną, tj. odmawiającą dokonania wpisu w księgach wieczystych na rzecz Skarbu Państwa. Nie ma zatem podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Wskazać należy, że wnioskiem z 23 czerwca 2016 r. Prezydent m. st. Warszawy zwrócił się do Ministra Finansów o wszczęcie postępowania administracyjnego celem wydania decyzji na podstawie ustawy z 9 kwietnia 1968 r. w stosunku do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. nr [...], działki ewidencyjne [...]1, [...]2, [...]3, [...]4, [...]5 z obrębu [...]. Zgodnie z wnioskiem Prezydenta m.st. Warszawy przedmiotowa nieruchomość mogła być objęta przepisami Układu między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Kanady dotyczącym uregulowania spraw finansowych podpisanego w dniu 15 października 1971 r. Organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość (pusty grunt) stanowiła przed wojną własność D.P.. Osoba ta uzyskała obywatelstwo kanadyjskie w drodze naturalizacji dnia 10 lipca 1946 r. i zmarła dnia 25 maja 1952 r., pozostawiwszy testament. G.Z., L.P. oraz L.P. jako spadkobierca matki - R.P., następcy prawni D.P., wystąpili do Komisji ds. Roszczeń Zagranicznych z wnioskami o przyznanie odszkodowania za utratę własności przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z ustaleniami Komisji G.Z. nabył obywatelstwo kanadyjskie poprzez naturalizację 22 maja 1954 r., a L.P. nabył obywatelstwo kanadyjskie poprzez naturalizację 4 czerwca 1952 r. Komisja stwierdziła, że obaj wnioskodawcy nabyli prawo do roszczenia w dniu śmierci D.P. dnia 25 maja 1952 r., czyli po terminie, w którym to roszczenie powstało. Nie posiadali oni w tym terminie obywatelstwa kanadyjskiego. Komisja uznała zatem, że nie przysługuje im prawo do odszkodowania. Z kolei R.P. nabyła obywatelstwo kanadyjskie przez naturalizację 25 października 1946 r. i zmarła 22 lipca 1968 r. Jej spadkobiercą został L.P., który nabył obywatelstwo kanadyjskie poprzez naturalizację 4 czerwca 1952 r. Wobec powyższego, również w zakresie tego roszczenia Komisja stwierdziła, że przedmiotowa nieruchomość nie została znacjonalizowana lub w inny sposób przejęta w czasie gdy właściciel był obywatelem kanadyjskim. Z tego powodu Komisja odrzuciła roszczenie w tym zakresie i nie przyznała odszkodowania za utratę własności ww. nieruchomości. W tym stanie rzeczy Minister stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość, której dotychczasowymi współwłaścicielami byli R.P., L.P. i G.Z., nie została objęta skutkami układu. W konsekwencji Minister umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Sąd I instancji podzielił ocenę Ministra, że ustalone w niniejszej sprawie okoliczności powinny prowadzić do wydania decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., a nie jak twierdzi skarżący, do odmowy stwierdzenia przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa z powodu braku merytorycznych podstaw do stwierdzenia tej okoliczności. Strona skarżąca kasacyjnie uważa to stanowisko za błędne i twierdzi, że w sprawie możliwe jest wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. W odniesieniu do kwestii wyboru sposobu zakończenia postępowania administracyjnego w formie decyzji odmownej czy decyzji umarzającej postępowanie, zauważyć trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych można zaobserwować pewną chwiejność poglądów co do przypadków umorzenia postępowania. Tym niemniej można wskazać kierunek zmierzający do przyjęcia, że decyzję odmawiającą żądaniu strony należy wydać wtedy, gdy domaga się ona uprawnienia jej nienależnego, natomiast gdy strona domaga się uprawnienia w ogóle nie przewidzianego w przepisach prawa, należy postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Wskazać też trzeba na powszechnie akceptowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym: "Brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku wszczynającym postępowanie administracyjne nie czyni tego postępowania bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony wyrok." (wyrok NSA z 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 79/10). Przywołać jeszcze trzeba poglądy, zgodnie z którymi przepis art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (por. wyrok SN z 20 stycznia 2011 r. sygn. akt III SK 20/10, w którym stwierdzono, że: "Ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, inaczej niż postępowanie cywilne, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się zbędne."). Jedną z fundamentalnych zasad państwa prawa jest bowiem zasada, że kompetencji organu administracji publicznej do działań władczych nie można domniemywać. Organ władny jest zatem orzekać w sprawie prawnie uregulowanej, a gdy uprawnienie istnieje tylko w przekonaniu strony, to postępowanie będzie dotknięte bezprzedmiotowością. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy, niespornym jest, że nie zaistniały okoliczności niezbędne do zastosowania ustawy z 1968 r., tj. brak jest podstaw do stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości na podstawie właściwej międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych. Według Sądu I instancji, skoro sporna nieruchomość nie mogła zostać objęta układem między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i Rządem Kanady dotyczącym uregulowania spraw finansowych podpisanym w dniu 15 października 1971 r., to nie było podstaw do stosowania ustawy z 1968 r. i wydania decyzji merytorycznej w zakresie załatwianej sprawy z wniosku Prezydenta Miasta st. Warszawy. Należy również zwrócić uwagę, że na mocy art. 2 ustawy z dnia 7 października 2022 r. o zmianie niektórych ustaw w celu uproszczenia procedur administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2022 r. poz. 2185; dalej: ustawa nowelizująca z 2022 r.) w ustawie z dnia 9 kwietnia 1968 r. o dokonywaniu w księgach wieczystych wpisów na rzecz Skarbu Państwa w oparciu o międzynarodowe umowy o uregulowaniu roszczeń finansowych (Dz. U. poz. 65) po art. 2 dodano art. 2a w brzmieniu: "Art. 2a. 1. Minister Finansów prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych na wniosek organu reprezentującego Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami właściwego ze względu na położenie nieruchomości albo z urzędu. 2. Stroną postępowania administracyjnego, o którym mowa w ust. 1, jest organ reprezentujący Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami właściwy ze względu na położenie nieruchomości. 3. Postępowanie administracyjne, o którym mowa w ust. 1, umarza się, jeżeli brak jest podstaw do stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych." W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z 2022 r. stwierdzono, że w zakresie postępowań prowadzonych na podstawie ww. ustawy przedmiotem postępowania jest ustalenie wystąpienia takiego stanu prawnego, w którym określone prawa przeszły na Skarb Państwa, a roszczenia wynikające z tego przejścia, przysługujące uprzednim właścicielom, wygasły wskutek zawarcia układów indemnizacyjnych (art. 2 ust. 1 ww. ustawy). Ustalenie to prowadzi do stwierdzenia, w formie decyzji deklaratoryjnej, przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa w związku z zawarciem określonego układu indemnizacyjnego. Ustalenie, że nie nastąpiło przejście nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa oraz wygaśnięcie roszczeń na podstawie układów indemnizacyjnych wskazuje, że nie zaistniał stan przejścia na rzecz Skarbu Państwa na podstawie umowy międzynarodowej o uregulowaniu roszczeń finansowych w odniesieniu do udziału w przedmiotowej nieruchomości. Oznacza to oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy, a zatem, że nie istnieje przedmiot postępowania. W tej sytuacji postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji deklaratoryjnej w oparciu o przepisy ww. ustawy staje się bezprzedmiotowe. Organ nie ma żadnych podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia, skoro ww. ustawa nie przewiduje wydania przez ministra decyzji odmawiającej stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości. Wobec braku podstawy prawnej do wydania decyzji merytorycznej postępowanie jako bezprzedmiotowe powinno zostać umorzone. Ten przypadek reguluje dodawany art. 2a ust. 3 ww. ustawy. Jakkolwiek od dnia wejścia w życie ustawy nowelizacyjnej z 2022 r., to jest od 10 listopada 2022 r., nie może być kwestionowana kompetencja Ministra Finansów do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w sytuacji stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, to również i przed tą datą był wypowiadany pogląd o dopuszczalności umorzenia postępowania w tego rodzaju sytuacjach (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2024 r., I OSK 1787/21; z 19 maja 2022 r., I OSK 1453/21). Analizując przepisy ustawy z 1968 r. należy stwierdzić, że stylistyka art. 2 tej ustawy może nasuwać wątpliwości co do dopuszczalności wydania przez Ministra Finansów decyzji o odmowie stwierdzenia przejścia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości lub prawa. Skoro w przepisie tym jest mowa jedynie o decyzji pozytywnej, to można wywodzić, że przepis ten nie daje podstawy do wydania decyzji negatywnej. Warto również odnotować w tym miejscu wyrażony w piśmiennictwie pogląd, w myśl którego w razie braku przepisu ustawy upoważniającego organ administracyjny do wydania decyzji odmownej, nie jest możliwe zastosowanie jakiejkolwiek normy prawa materialnego, która faktycznie konstytuuje sprawę administracyjną (T. Kiełkowski, "Podstawa prawna odmowne decyzji administracyjnej", "Przegląd Prawa Publicznego" 2013, nr 1, s. 67-68). W orzecznictwie jest również wypowiadany odmienny pogląd, że wprawdzie umorzenie postępowania w tego rodzaju sytuacjach stanowi naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., jednakże nie musi to pociągać za sobą uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny. Wskazuje się mianowicie, że zarówno decyzja pozytywna, jak i negatywna ma charakter rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, mimo że decyzja negatywna stanowi wyraz odmowy konkretyzacji uprawnień lub obowiązków strony postępowania. O bezprzedmiotowości postępowania można byłoby mówić wówczas, gdyby nie było podmiotu lub przedmiotu, w stosunku do którego można byłoby wydać decyzję. W sytuacji, gdy istnieją następcy prawni osoby, do której należała nieruchomość wymieniona w decyzji Ministra Finansów, a także istnieje Skarb Państwa, na rzecz którego miała zostać wydana decyzja, to nie zaistniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego z przyczyn podmiotowych. Nie zaistniały też przesłanki do umorzenia postępowania z przyczyn przedmiotowych, skoro istnieje nieruchomość, w odniesieniu do której miała być wydana decyzja. Nie ma wątpliwości, że istniały przepisy prawa powszechnie obowiązującego, które mogły stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia, to jest ustawa z 1968 r. W takiej sytuacji organ nie ma podstaw do tego, by umorzyć postępowanie w sprawie zastosowania ustawy z 1968 r., ale spoczywa na nim obowiązek rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę. Oznacza to, że organ wydając decyzję o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy nie było przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia, narusza art. 105 § 1 k.p.a. Wskazuje się przy tym, że naruszenie to nie może mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy i nie powoduje konieczności wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, jeżeli sąd administracyjny dokonał merytorycznej oceny legalności kwestionowanej decyzji Ministra Finansów w zakresie żądania objętego wnioskiem, a także w granicach sprawy. W takiej sytuacji uwzględnienie skargi, w oparciu o odpowiednie podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. mogłoby mieć znaczenie wówczas, gdy po wycofaniu decyzji z obrotu prawnego mogłoby to doprowadzić do innego (korzystnego dla skarżącego) wyniku sprawy. Tymczasem, mając na uwadze wynik merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, nie można wykazać, że rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne, gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Z uwagi zaś na powagę orzeczeń sądowych sąd administracyjny nie powinien wydawać wyroku stwarzającego pozory ochrony prawnej (zob. wyroki NSA z: 31 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 904/19; 9 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 2207/19, 19 września 2023r. sygn. akt I OSK 1114/20). Reasumując, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ze wskazaniem, że nie ma merytorycznych podstaw do stwierdzenia przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa na podstawie międzynarodowej umowy o uregulowaniu wzajemnych roszczeń finansowych, jest wadliwym sposobem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jednakże uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Sąd Kasacyjny podziela powyższy pogląd i uznaje go za własny. Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej została wydana w dniu 29 października 2020 r. Minister orzekł o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., jednakże w uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki wydania decyzji o stwierdzeniu przejścia nieruchomości na Skarb Państwa na podstawie międzynarodowych układów o uregulowaniu roszczeń finansowych. Sąd I instancji dokonywał kontroli decyzji wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania, a zatem przed nowelizacją ustawy i wprowadzeniem do ustawy z 1968 r. przepisu art. 2a ust. 3. Sąd dokonał merytorycznej oceny legalności kwestionowanej decyzji Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej w zakresie żądania objętego wnioskiem Prezydenta m.st. Warszawy, a także w granicach sprawy. W ocenie Sądu Kasacyjnego ocena ta jest prawidłowa. Z przedstawionych powyżej powodów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 tej ustawy.