I GZ 94/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt I SAB/Wa 285/22 w zakresie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie w sprawie ze skargi A na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania uwierzytelnionych odpisów z akt postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 grudnia 2022 r., sygn. akt I SAB/Wa 285/22 stwierdził swoją niewłaściwość do rozpoznania skargi A (dalej: Spółka, skarżąca) na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania uwierzytelnionych odpisów z akt i przekazał sprawę właściwemu miejscowo Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Sąd I instancji wskazał na treść art. 13 § 2 oraz 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), a także stwierdził, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie, zatem właściwym miejscowo do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Na obszarze właściwości tego Sądu ma bowiem siedzibę organ administracji publicznej, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w celu ponownego sporządzenia uzasadnienia orzeczenia. W treści zażalenia wskazała, że postanowienie jest zgodne z obowiązującym prawem, natomiast zastrzeżenia Spółki budzi fragment uzasadnienia, w którym Sąd stwierdza, że Spółka "wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę", co jak uznała, "może błędnie sugerować jakoby to Spółka specjalnie i złośliwie wniosła skargę do Sądu, który okazał się niewłaściwy, by narazić Skarb Państwa na koszty związane z koniecznością przekazywania pism pomiędzy sądami." Wskazała, że skarga trafiła do WSA w Warszawie w wyniku działań ZUS, na które nie miała wpływu. W jej ocenie pierwszy akapit uzasadnienia postanowienia z 22 grudnia 2022 r. powinien zostać poprawiony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 13 § 2 p.p.s.a. do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Z kolei zgodnie z art. 122 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2023.1230 ze zm.) ilekroć przepisy określają jako organ właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub Biuro Rent Zagranicznych - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną Zakładu. W sprawie niniejszej, skarżąca domaga się stwierdzenia, że doszło do przewlekłości postępowania administracyjnego o wydanie uwierzytelnionych odpisów dokumentów z akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr 396/2021. Skarżąca nie wskazała, jaki organ wydał ww. decyzję, zaadresowała natomiast wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie. Stąd też, w myśl wyżej przywołanych przepisów, właściwy miejscowo do rozpoznania skargi na bezczynność z 1 lipca 2022 r. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zaś wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienie z 22 grudnia 2022 r. jest prawidłowe. Podniesione w uzasadnieniu zażalenia twierdzenia są bezzasadne, zaś całość argumentacji skarżącej pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanego postanowienia, w tym również na jego treść. Uchylenie zaskarżonego postanowienia tylko z tego powodu jest bezcelowe, gdyż Sąd I instancji wydałby rozstrzygnięcie tożsamej treści o tożsamym skutku, z pojedynczą i nieistotną różnicą w opisie stanu faktycznego uzasadnienia. Wytknięte przez skarżącą uchybienie po stronie Sądu I instancji nie ma zatem wpływu na poprawność rozstrzygnięcia i sporządzonego do niego uzasadnienia. Mając na uwadze powyższą argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.