I GZ 298/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt III SA/Po 184/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2025 r., nr 20/23/2025 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i przejściowego wsparcia krajowego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) postanowieniem z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Po 184/25, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę R. P. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z 13 stycznia 2025 r. nr 20/23/2025 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i przejściowego wsparcia krajowego. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z 20 marca 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych wniesionej skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, przez podanie numeru PESEL. Wezwanie doręczono skarżącemu 8 kwietnia 2025 r., a termin na jego wykonanie bezskutecznie upłynął 15 kwietnia 2025 r. WSA wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi – powyższe musiało skutkować jej odrzuceniem. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego z prawem. Skarżący wskazał także w zażaleniu swój numer PESEL. Ponadto skarżący ponowił wnioski o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, zawieszenie postępowania do czasu zapewnienia skarżącemu pełnomocnika procesowego, a także wniósł o wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, które przemawiałyby za uwzględnieniem zawartej w nim argumentacji. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z tych wymogów jest wskazanie numeru PESEL skarżącego, o czym stanowi art. 46 § 2 pkt 1 lit. b i d p.p.s.a. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższy przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd jest zobowiązany do jej odrzucenia. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że skarżący odebrał wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi 8 kwietnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 15). Nie jest również kwestionowana okoliczność, że siedmiodniowy termin określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie 15 kwietnia 2025 r. Powyższe jasno wskazuje, że skarżący nie wykonał wezwania sądu i w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, dlatego w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo sąd pierwszej instancji odrzucił jego skargę. Oceny tej nie zmienia wniesione w sprawie zażalenie. Brak formalny w postaci niewskazania numeru PESEL stanowił przeszkodę do nadania prawidłowego biegu skardze, zatem sąd pierwszej instancji prawidłowo wykonał dyspozycję art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywając stronę do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego. Niewykonanie wezwania sądu musiało zaś skutkować odrzuceniem skargi, o czym strona została pouczona w skierowanym do niej wezwaniu. Wobec tego, NSA na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.