I GZ 277/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc po rozpoznaniu w dniu 22 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2516/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 26 sierpnia 2020 r. nr DIR-II.025.19.2020.WW.3 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2516/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 26 sierpnia 2023 r. w przedmiocie dofinansowania przypadającego do zwrotu. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że spółka wnosząc skargę na w/w decyzję złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego). Wobec zakończenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy postanowieniem Sądu z 23 lutego 2022 r., sygn. akt V SPP/Wa 298/20 utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z 6 sierpnia 2021 r. odmawiające przyznanie spółce prawa pomocy, skarżąca zarządzeniem z 10 maja 2022 r. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 17 948 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Spółka pismem nadanym 1 lipca 2022 r. wniosła o przyznanie prawa pomocy – zwolnienie od kosztów sądowych. Postępowanie dotyczące przyznania prawa pomocy prawomocnie zakończono wydaniem przez WSA postanowienia z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt V SPP/Wa 275/22, utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z 14 lutego 2023 r. odmawiające przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Spółkę wezwano do wykonania prawomocnego zarządzenia z 10 maja 2022 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie doręczono skarżącej 29 maja 2023 r. Wobec nieuiszczenia wpisu w zakreślonym w wezwaniu terminie WSA w/w postanowieniem z 27 czerwca 2023 r. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę spółki. Wnosząc zażalenie na postanowienie spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem strona nie uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W zaskarżeniu stwierdzono, że spółce nie doręczono skutecznie 29 maja 2023 r. wezwania do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis. Natomiast zasady zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych w ramach procedury sądowoadministracyjnej zawarto w przepisach regulujących przyznawanie prawa pomocy (art. 239 § 1 pkt 4 oraz art. 243-262 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z udziałem w sprawie, wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Wobec zakończenia postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego prawomocnym postanowieniem Sądu z 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt V SPP/Wa 275/22, zasadnie Sąd I instancji wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, pouczając jednocześnie o skutkach prawnych niewykonania wezwania. Z adnotacji urzędowej na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki (k. 94 akt sądowych) wynika, że osoba, która odebrała przesyłkę jest pełnomocnikiem pocztowym skarżącej, o którym mowa w art. 38 ustawy z 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r., poz. 896). Upoważnienie określonej osoby jako pełnomocnika pocztowego do odbioru pism, w tym pism sądowych, wiąże nie tylko sąd, ale i tę osobę, dlatego doręczenie za pośrednictwem osoby upoważnionej do odbioru pism jest doręczeniem skutecznym dla adresata (por. post. SN z 30 stycznia 2018 r., I UZ 63/17). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy. Obalenie domniemania może nastąpić, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. W zażaleniu nie przedstawiono natomiast żadnej argumentacji, która mogłaby podważyć dane wynikające z z.p.o. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła braku fiskalnego skargi, w konsekwencji czego odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.