I GZ 264/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 22 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2667/21 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 18 marca 2020 r., nr DR.WPL.703.3.2020.AK w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 2667/21, odrzucił skargę S. P. na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 18 marca 2020 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Pismem z dnia 22 marca 2021 r. skarżąca wniosła skargę wspomniane postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 2667/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 23 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2667/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na wspomniane postanowienie z dnia 25 czerwca 2021 r. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 2667/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że zaskarżone postanowienie z dnia 18 marca 2020 r. zostało uznane za skutecznie doręczone skarżącej, zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 i § 4 k.p.a. w dniu 7 kwietnia 2020 r. (koperta – k. 80 akt administracyjnych sprawy). Termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. – upływał 7 maja 2020 r. Skargę nadano za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. w dniu 23 marca 2021 r. (koperta, w której nadano skargę - k. 18 akt sądowych). Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r., wydanym w przedmiotowej sprawie, odmówiono zaś stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie wniosła skarżąca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Sądu I instancji, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca, wysyłając skargę w marcu 2021 r. na postanowienie, doręczone jej zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 i § 4 k.p.a. 7 kwietnia 2020 r., uchybiła terminowi do jej wniesienia czy też nie, a w konsekwencji, czy skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 stanowi zaś, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 433) od dnia 14 marca 2020 r. na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej obowiązywał stan zagrożenia epidemicznego. Następnie, rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 491) ogłoszono stan epidemii. Zgodnie natomiast z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z ze zm.), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Wprawdzie przepis został wprowadzony do ustawy w dniu 31 marca 2020 r., niemniej uznać należy, że skoro ustawodawca wskazał w nim wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii, lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego, skutki ww. przepisu obejmują terminy, których bieg przypada na okres od 14 marca 2020 r. do 24 maja 2020 r. Należy, zatem przyjąć, że od dnia 14 marca 2020 r. z mocy prawa nastąpiło zawieszenie biegu terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych. Wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów oznacza z kolei, że terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie biegną w okresie trwania powyższego stanu. Terminy te rozpoczynają swój bieg dopiero od dnia uchylenia powyższego stanu, co nastąpiło na mocy art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875), zgodnie z którym terminy, o których mowa w art. 15 zzs, których bieg nie rozpoczął się albo uległ zawieszeniu na podstawie tego przepisu, rozpoczynają swój bieg albo biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy (16 maja 2020 r.). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi doręczonej skarżącej w dniu 7 kwietnia 2020 r. rozpoczął swój bieg w dniu 24 maja 2020 r. (niedziela), a upłynął 23 czerwca 2020 r. (wtorek). Wprawdzie Sąd I stancji błędnie określił ostatni dzień upływu tego terminu (jako 7 maja 2020 r.), jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy, bowiem skarga została nadana dopiero 23 marca 2021 r. Zatem skarga ta prawidłowo została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Na marginesie dodać należy, że w sytuacji, w której jak zaznaczono w zażaleniu "adresatka oczekiwała na doręczenie i z pewnością doręczenie by odebrała", niezrozumiałe wydaje się czemu strona nie zaniepokoiła się brakiem korespondencji, na którą oczekiwała. Pozostałe argumenty zażalenia, dotyczące przyczyn uchybienia terminu nie mają znaczenia dla oceny kwestii zachowania czy też uchybienia terminu do wniesienia skargi. Na obecnym etapie postępowania tylko ta kwestia jest przedmiotem kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć w tym miejscu wypada, że prawomocnym postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r., wydanym w przedmiotowej sprawie, odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.