I GZ 191/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. I. S.-E. S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 2837/25 w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "S." Sp. z o.o. w W. na informację T. I. S.-E. S.A. w W. z dnia 10 marca 2023 r. w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 2837/25 po rozpoznaniu wniosku "S." Sp. z o.o. w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "S." Sp. z o.o. w W. na informację T. I. S.-E. S.A. w W. (dalej: T.I.S.E.) z dnia 10 marca 2025 r. w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem postanowił przywrócić termin do wniesienia skargi. Sąd I instancji stwierdził, że zostały spełnione przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zdaniem Sądu I instancji przyczyna uchybienia terminu ustała 18 września 2025 r., gdy skarżąca otrzymała odpis postanowienia tut. Sądu z 10 września 2025 r. o sygn. akt V SO/Wa 2/25 o odrzuceniu wniosku o wymierzenie T.I.S.E. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi z 9 kwietnia 2025 r., odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony 25 września 2025 r., zatem z zachowaniem terminu do jego wniesienia. Skarżąca dopełniła też czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli złożyła skargę. W ocenie Sądu I instancji skarżąca w sposób wystarczający uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu, ponieważ w informacji T.I.S.E. z 10 marca 2025 r. nie została pouczona o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, sposobie i terminie wniesienia skargi. Ponadto wbrew argumentom T.I.S.E. skarga na informację o odmowie zawarcia umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło T. I. S. E. S.A. w W. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło ono: 1. naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że uchybienie było następstwem braku należytej staranności po jego stronie, a w konsekwencji bezpodstawne przywrócenie terminu do złożenia skargi, 2. naruszenie art. 87 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż został wniesiony po upływie ustawowego terminu, a w konsekwencji bezpodstawne przywrócenie terminu do złożenia skargi, 3. naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi, podczas gdy przedstawione przez niego, twierdzenia nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione, a w konsekwencji bezpodstawne przywrócenie terminu do złożenia skargi, 4. naruszenie art. 88 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieodrzucenie wniosku skarżącego o przywrócenie termu do złożenia skargi jako spóźnionego, a w konsekwencji bezpodstawne przywrócenie terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze powyższe zarzuty, T.I.S.E. wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienie poprzez odrzucenie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do ponownego rozpoznania Sądu I instancji. W odpowiedzi na zażalenie skarżąca Spółka wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu zajmował się wyłącznie kwestią przywrócenia terminu do wniesienia skargi na informację z dnia 10 marca 2025 r. w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Nie badał natomiast kwestii dopuszczalności złożenia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Ponadto - w myśl art. 87 p.p.s.a. - pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z ww. wnioskiem należy ponadto dokonać czynności sądowej, której nie dokonano w terminie. Zanim sąd administracyjny przystąpi do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu, zobowiązany jest uwzględnić treść przepisu art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Ocena braku winy w uchybieniu terminowi aktualizuje się dopiero po uprzednim ustaleniu, że sam wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 oraz art. 87 § 5 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji ustalił jednoznacznie okoliczności związane z dochowaniem przez stronę zakreślonego przez ustawodawcę siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Należy podzielić ustalenia Sądu pierwszej instancji, że przyczyna uchybienia terminu ustała 18 września 2025 r., gdy skarżąca otrzymała odpis postanowienia tut. Sądu z 10 września 2025 r. o sygn. akt V SO/Wa 2/25 o odrzuceniu wniosku o wymierzenie T.I.S.E. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi z 9 kwietnia 2025 r., odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy. W uzasadnieniu tym Sąd wyjaśnił, że przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie przewidują pośrednictwa organu we wniesieniu skargi, skarżący powinien wnieść skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego. Sąd ten wskazał, że: "po otrzymaniu niniejszego postanowienia, jeżeli "S." sp. z o.o. w W. w dalszym ciągu wykaże wolę wniesienia skargi na informację T.I.S.E. S.A. z 10 marca 2025 r., to powinna wnieść taką skargę w terminie 7 dni o dnia otrzyma niniejszego postanowienia (postanowienia dotyczącego grzywny na podstawie art. 55 ppsa). Skarga jak wskazano powyżej powinna zostać wniesiona wraz z kompletną dokumentacją w oryginale lub w uwierzytelnionej kopii. Niezbędne będzie, również złożenie wraz ze skargą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na informację z 10 marca 2025 r.". Nie można natomiast podzielić twierdzeń autora zażalenia, że już z pisma T.I.S.E. z dnia 22 kwietnia 2025 r. skarżąca dowiedziała się o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Należy zauważyć, że w piśmie tym T.I.S.E. wskazywało głównie na niedopuszczalność złożenia skargi oraz wyjaśniło, że nie jest instytucją uprawnioną do przekazania skargi do WSA w Warszawie, gdyż w tej sprawie T.I.S.E. nie jest organem o którym mowa w art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. Nie wyjaśniło natomiast w sposób zrozumiały i nie budzący wątpliwości strony sposobu oraz terminu wniesienia takiej skargi. Przechodząc do oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi należy zauważyć, że w postępowaniu prowadzonym przed T.I.S.E. strona działała bez profesjonalnego pełnomocnika, mogła nie mieć tym samym wiedzy o sposobie i terminie wniesienia skargi na zaskarżoną informację T.I.S.E. z dnia 10 marca 2025 r. Ponadto próbowała zaskarżyć otrzymaną informację do Sądu administracyjnego skargą z dnia 9 kwietnia 2025 r. jednak uczyniła to niewłaściwie. W tym miejscu należy podkreślić, że nie ma znaczenia, czy na organie ciążył obowiązek pouczenia skarżącej o prawie do wniesienia środka zaskarżenia, czy też takiego obowiązku organ nie miał. Strona ma prawo do obrony zarówno wtedy kiedy na organie ciąży obowiązek jej pouczenia, jak również kiedy na organie nie ciąży taki obowiązek. Brak pouczenia, niepełne pouczenie albo błędne pouczenie co do skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie. Powyższe stanowi o braku zawinienia strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Mając na uwadze powyższe zasadnym było przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi z uwagi na spełnienie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do wniosku skarżącej spółki w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw prawnych do wydania orzeczenia w tym zakresie w postanowieniu rozpoznającym zażalenie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.