I GZ 169/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Salachna po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2026 r. sygn. akt V SA/Wa 3526/25 w zakresie odrzucenia skargi P. D. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 15 września 2025 r. nr BWI14.65560.40.2024 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) postanowieniem z 21 stycznia 2026 r., sygn. akt V SA/Wa 3526/25 odrzucił skargę P. D. (dalej: skarżący) na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 15 września 2025 r., nr BWI14.65560.40.2024 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej. Odrzucając skargę Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało uznane za doręczone w dniu [1] grudnia 2025 r. w trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.). W zakreślonym, siedmiodniowym terminie, tj. do [...] stycznia 2026 r., skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W związku z powyższym Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, w którym wskazał, iż nie miał wiedzy o takiej płatności oraz był w trakcie zmiany miejsca zamieszkania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym jednym z tego rodzaju pism jest skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast sposób doręczania pism, w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych lub innych upoważnionych osób został uregulowany w art. 73 p.p.s.a. Przepis § 1 tego artykułu stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie natomiast z art. 73 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w myśl art. 73 § 3 p.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Wreszcie, § 4 tej regulacji stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Powyższe przepisy określają warunki, które muszą zostać spełnione, aby sąd mógł przyjąć fikcję doręczenia, tj. stwierdzić, że na mocy ustawy pismo nieodebrane przez stronę traktuje się jako prawidłowo doręczone. W myśl powyższych przepisów powinny zostać spełnione ku temu następujące przesłanki: wystąpienie niemożności doręczenia pisma w inny sposób, dwukrotne awizowanie pisma w odpowiednim czasie, a także upływ 14-dniowego terminu od pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej. Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V z 2 grudnia 2025 r. wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem jej odrzucenia. Przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego była dwukrotnie awizowana (pierwsze awizo [2] grudnia 2025 r., powtórne awizo [3] grudnia 2025 r.), a następnie została zwrócona do WSA w Warszawie. Trafnie zatem Sąd I instancji wskazał, że skoro po dwukrotnym awizowaniu przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, przesyłka ta nie została odebrana z placówki pocztowej, zatem wezwanie zostało uznane za doręczone w dniu [1] grudnia 2025 r. w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, ustawowy siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął [...] stycznia 2026 r. Skarżący nie uiścił w tym terminie wpisu od skargi. W związku z powyższym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie prawidłowo orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Argumentacja podniesiona przez skarżącego w zażaleniu jest całkowicie chybiona, gdyż nie podważa prawidłowych ustaleń Sądu I instancji w zakresie odrzucenia skargi. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.