I GZ 162/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 84/25 w zakresie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 132/23 w sprawie ze skargi S. w R. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 lipca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 84/25 odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 132/23. Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 stycznia 2024 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która podpisała skargę (np. aktualny na dzień podpisania skargi wydruk z systemu KRS bądź oryginał odpisu z KRS-u lub oryginał pełnego odpisu z KRS-u). Pismem z 24 lutego 2025 r. skarżący złożył informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS z którego wynika, że "oświadczenia woli w sprawach majątkowych stowarzyszenia składają dwie osoby: prezes lub wiceprezes oraz jeden z członków zarządu, upoważniony przez zarząd". (karta nr 46 verte akt sądowych). Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę wskazał, że skarga o wznowienie postępowania z 20 stycznia 2025 r. jak również pismo przewodnie z 24 lutego 2025 r. zostały podpisane jednoosobowo przez A. P. , prezesa zarządu S. Jednak z dołączonego do ww. pisma z 24 lutego 2025 r. informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS wynika, że oświadczenia woli w sprawach majątkowych stowarzyszenia składają dwie osoby: prezes lub wiceprezes oraz jeden z członków zarządu, upoważniony przez zarząd. Z podanych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że strona skarżąca w wyznaczonym terminie uzupełniła brak formalny skargi, gdyż nie wykazała na wezwanie Sądu, że A. P. był umocowany do jednoosobowego działania w imieniu skarżącego stowarzyszenia. Następnie skarżący wniósł zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 276 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt od 1 do 3 tego przepisu, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi i wydania zaskarżonego orzeczenia, osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 p.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (zob. komentarz do art. 29 p.p.s.a. - M. Niezgódka – Medek, [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, WKP 2024). W art. 49 § 1 p.p.s.a. przewidziano zaś, że jeżeli pismo strony, w tym skarga, nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gl 132/23 została podpisana w imieniu S. z siedzibą w R. przez A. P.. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 29 stycznia 2024 r., wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która podpisała skargę (np. aktualny na dzień podpisania skargi wydruk z systemu KRS bądź oryginał odpisu z KRS-u lub oryginał pełnego odpisu z KRS-u). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że pismem z 24 lutego 2025 r. skarżący złożył informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z KRS z którego wynika, że "oświadczenia woli w sprawach majątkowych stowarzyszenia składają dwie osoby: prezes lub wiceprezes oraz jeden z członków zarządu, upoważniony przez zarząd". (karta nr 46 verte akt sądowych). Natomiast skarga o wznowienie postępowania z 20 stycznia 2025 r. jak również pismo przewodnie z 24 lutego 2025 r. zostały podpisane jednoosobowo przez A. P., prezesa zarządu S. . Z podanych względów nie można było uznać, że strona skarżąca w wyznaczonym terminie uzupełniła brak formalny skargi, gdyż nie wykazała na wezwanie Sądu, że A. P. był umocowany do jednoosobowego działania w imieniu skarżącego stowarzyszenia. Brak stosownego umocowania osoby działającej w imieniu osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prowadzi do wadliwej reprezentacji strony, a rozpoznanie sprawy w takiej sytuacji prowadziłoby do nieważności wydanego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.