I GZ 145/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.K. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2018 r., sygn. akt I GZ 145/18 w zakresie oddalenia zażalenia na zarządzenia Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2018 r. sygn. V SA/Wa 3841/15 w zakresie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J.K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić zażalenie

Postanowieniem objętym zażaleniem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie J.K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15 w zakresie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 lipca 2015 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie wniósł J.K. (skarżący), domagając się jego uchylenia, W ocenie skarżącego brak było podstaw do wydania przez Naczelny Sąd administracyjny postanowienia ponieważ w ocenie skarżącego było ono przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Stosownie do regulacji zawartej w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne. Zgodnie zaś z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Stanowisko, iż od postanowień Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługują środki odwoławcze jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym (por. post. NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 286/10, z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II GZ 224/10, z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 973/10, z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 2065/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.