II GZ 546/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska – Florek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3841/15 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 23 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15 odrzucił zażalenie J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15, odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że wyrokiem z 19 lipca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 23 lipca 2015 r. w przedmiocie uznania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadny. Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna, podpisana osobiście przez skarżącego. Postanowieniem z 29 listopada 2016 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na osobiste jej sporządzenie przez skarżącego, co związane było z nie spełnieniem wskazanych przez art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wymogów przewidzianych przez pismo procesowe. Pismem z 21 grudnia 2016 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie Sądu pierwszej instancji, który postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3841/15, odrzucił przedmiotowe zażalenie z uwagi na fakt, że nie zostało sporządzone i podpisane przez podmiot uprawniony (art. 194 § 4 p.p.s.a.). Pismem z 10 lutego 2017 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2017 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 lutego 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100,00 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona 24 lutego 2017 r. (k. 77 akt sądowych sprawy). Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął 3 marca 2017 r. Z informacji z rejestru opłat sądowych Sądu pierwszej instancji wynika, że do 9 marca 2017 r. nie zidentyfikowano wpłaty od rozpoznawanej sprawy. Do dnia wydania niniejszego postanowienia wpis od skargi nie został uiszczony. Sąd pierwszej instancji w zaistniałych w sprawie okolicznościach wyjaśnił, że w myśl art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd pierwszej instancji. Wobec nieuiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji orzekła o odrzuceniu wniesionego środka zaskarżenia. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił rażące naruszenie art. 220 § 4 p.p.s.a. oraz art. 2, art. 7, art. 30, art. 37 ust.1, art. 40, art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 1997 nr 78 poz. 483, dalej: Konstytucja RP). Skarżący wskazał, że środek zaskarżenia wymieniony w art. 220 § 3 p.p.s.a nie podlega opłacie. Ponadto stwierdził, że zażalenie jest w pełni zasadne i oprócz przywrócenia praworządności zażądał zastosowania art. 304 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego. ( Dz. U. 1997 Nr 89 poz. 555, dalej: KPK) w zw. z art. 231, art. 271 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny Dz. U. 1997 nr 88 poz. 553) ścigania karnego sędziego, który orzekał w sprawie skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające zażalenie skarżącego odpowiada prawu. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem art. 220 § 2 i art. 220 § 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z treści przytoczonych regulacji prawnych wynika, że bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia skutkuje odrzuceniem wniesionego środka zaskarżenia. Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od pisma.wnoszonego przez stronę. Wyjątki od takiego obowiązku określają przepisy p.p.s.a. i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.), czy instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnoszący zażalenie nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, czy to na podstawie przepisów p.p.s.a., czy też na podstawie orzeczenia sądu. W związku z tym, że skarżący, pomimo ponownego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, które zostało skarżącemu doręczone w 24 lutego 2017 r., wpisu tego nie uiścił, Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się na koniec do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., tj. art. 2, art. 7, art. 30, art. 37 ust. 1, art. 40 oraz art. 45 ust. 1 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia rzeczonych przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w realiach rozpoznawanej sprawy zważyć należy w szczególności na art. 45 Konstytucji RP, który w ust. 1 statuuje zasadę prawa do sądu. Ta konstytucyjna zasada nie ma charakteru absolutnego, a jej realizacja w znacznej mierze zależy od działania samej strony postępowania, tj. terminowego dokonywania czynności procesowych, uiszczania opłat sądowych itp. Skarżący był wezwany do uzupełnienia braków. Wezwanie stanowi jeden z elementów realizacji gwarancji prawa do sądu. Skarżący nie uzupełnił braku, co oznacza, że sam nie zadbał o ochronę własnych interesów. Bierność skarżącego w dokonywaniu czynności procesowych, niestosowanie się do pouczeń sądów czy organów administracji publicznej i brak należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw czyni zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP bezskutecznym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że w wyroku z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt SK 22/11 (publ. OTK-A 2014/4/37) Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, że postanowienia Konstytucji nie wykluczają ustanowienia określonych wymogów formalnych, zmierzających do przyspieszenia postępowania, a formalizm procesowy - sam w sobie - jest niezbędny w demokratycznym państwie prawnym dla zapewnienia sprawności i rzetelności postępowania, ponieważ brak rygorów formalnych niechybnie prowadziłby do arbitralności rozstrzygnięć i destrukcji wymiaru sprawiedliwości. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a argumentacja skarżącego przedstawiona w zażaleniu nie podważa tej oceny. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.