I GZ 144/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażaleń N. K., P. Sz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 października 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 567/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr SKO.4142.18-19.2025 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu z tytułu zwrotu dotacji postanawia: 1. oddalić zażalenie N. K.; 2. oddalić zażalenie P. Sz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 31 października 2025 r., sygn. akt I SA/Łd 567/25 odmówił N. K. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2025 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w złożonym wniosku skarżąca nie uprawdopodobniła żadnej z przesłanek ochrony tymczasowej. Skarżąca powołała się jedynie na możliwość "niepowetowanej szkody w postaci wszczęcia postępowania egzekucyjnego". Ponadto nie przedstawiła ani argumentów ani dokumentacji, które uprawdopodobniłyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Od postanowienia Sądu pierwszej instancji skarżąca wniesiono dwa zażalenia – przez skarżącą oraz uczestnika postępowania. Zarzucono w nich naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, art. 6, 7 i 7a k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu postępowania na niekorzyść strony przy istotnych wątpliwościach co do stanu faktycznego, czego przejawem było złożenie przez Wójta Gminy Z. zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa na szkodę m. in skarżącej. Nadto podniesiono zarzut braku legitymacji procesowej skarżącej do występowania w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Wójta Gminy Z. zakończonego decyzją z 9 czerwca 2025 r. w sprawie odpowiedzialności członka zarządu L. [...]"[...]", wobec skierowania przedmiotowej decyzji do osoby w żaden sposób nie związanej z tym podmiotem. Złożono również wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci postanowienia Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...] lipca 2023 r., na okoliczność prowadzenia na wniosek zarówno skarżącej oraz Wójta Gminy w Z. postępowania karnego w sprawie fałszowania dokumentów na podstawie których wydano decyzję z dnia 9 czerwca 2025 r. w sprawie odpowiedzialności członka zarządu L. [...]"[...]". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy (por. m.in. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Obowiązek przedstawienia okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne, a w razie konieczności okoliczności podnoszone w uzasadnieniu wniosku okoliczności powinny zostać poparte stosownymi dokumentami. Natomiast argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący wskazać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zarówno skarżąca jak i uczestnik postępowania wnieśli zażalenie o tożsamej treści podnosząc zarzut naruszenia przepisów k.p.a. i wskazując na naruszenie tych przepisów z uwagi na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz rozstrzygnięciu postępowania przy istotnych wątpliwościach dotyczących stanu faktycznego. Przepisy te nie będą miały zastosowania przy ocenie zasadności rozstrzygnięcia postanowienia Sądu pierwszej instancji dotyczącego udzielenia ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji decyzji organu. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji stosował przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwestia ta odnosi się tak samo do zgłoszonych zarówno przez skarżącą jak i uczestnika postępowania wniosków dowodowych, które to nie mogą być uwzględnione na etapie badania zasadności rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że na etapie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd nie bada zasadności samej skargi. W tej sytuacji wnioski te będą podlegały ewentualnemu uwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji przy badaniu zasadności skargi. Natomiast na tym etapie nie jest to możliwe. Postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Sama ewentualność wystąpienia niepowetowanej szkody poprzez wszczęcie egzekucji nie stanowi to przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Poza tym twierdzeniem nie wskazano żadnych dowodów, w oparciu o które można uznać, że przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji wystąpiły. Końcowo należy wskazać, że postanowienie w sprawie ochrony tymczasowej sąd może zmienić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (art. 61 § 4 p.p.s.a.). Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenia.