I GSK 7/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. S.-R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 310/24 w sprawie ze skargi F. S.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 27 lutego 2024 r. nr SKO.409.RÓ.403.13.2024 w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu gminy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Mielca z dnia 25 stycznia 2024 r., nr PO.1711.4.2024; 3. umarza postępowanie administracyjne; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz F. S.-R. 1723 (tysiąc siedemset dwadzieścia trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 310/24 oddalił skargę F. S.-R. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: SKO, Kolegium) z dnia 27 lutego 2024 r. nr SKO.409.RÓ.403.13.2024 w przedmiocie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za 2019 rok. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Prowadzone przez skarżącą Niepubliczne "B. P." w M. było w 2019 r. beneficjentem dotacji od Gminy Miejskiej M. służącej dofinansowaniu realizacji zadań [...] w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w łącznej kwocie 732.382,98 zł. W decyzji z dnia 15 stycznia 2024 r. Prezydent Miasta M. uznał, że niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. 2023, poz. 1270, dalej: u.f.p.), wykorzystano część dotacji, z której wypłacono pracownikom [...] ekwiwalent za niewykorzystany przez nich urlop wypoczynkowy, w łącznej kwocie 4.314,79 zł. Wskazano, że dotacja, jaką wypłacono [...], w myśl art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1400, dalej: u.f.z.o.), powinna być przeznaczona na dofinansowanie realizacji zadań placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje takie mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących, w rozumieniu art. 236 ust. 2 u.f.p., placówki obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki, w tym wydatki szczegółowo wymienione w tym przepisie. Sfinansowane z dotacji mogły być tylko te wydatki, które wiązały się z realizacją zadań szkoły, a więc z realizacją zadań na rzecz uczniów. Ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy pracowników [...], o którym mowa w art. 171 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465, dalej: k.p.), nie jest wydatkiem związanym z działalnością [...] i działalnością na rzecz uczniów. Nie wykazano, aby służył on realizacji zadań placówki oświatowej. Nie jest bowiem wynagrodzeniem ani jego pochodną. Dotacja oświatowa nie służy natomiast finansowaniu wszelkiej działalności i wydatków placówki oświatowej. Opisaną na wstępie decyzją SKO utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazanym na wstępie wyrokiem, WSA w Rzeszowie oddalając skargę skarżącej nie stwierdził naruszeń proceduralnych. Istota spornego zagadnienia, z punktu widzenia przepisów prawa materialnego, odnosiła się do kwalifikacji prawnej wydatku na ekwiwalent za niewykorzystany urlop jako wydatku mieszczącego się w dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w przepisie tym określono, na jakie cele może zostać przeznaczona dotacja przyznana na prowadzenie placówki wychowania [...]. Dotacja ta ma charakter celowy. W art. 35 ust. 2 u.f.z.o. podano, że "wydatki bieżące" należy rozumieć tak, jak zostały zdefiniowane w art. 236 ust. 2 u.f.p., a więc są to wydatki budżetowe niebędące wydatkami majątkowymi. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop nie mógł być w roku 2019 sfinansowany z dotacji oświatowej. Świadczenie takie nie stanowiło wydatku bieżącego, który byłby związany z bieżącą działalnością [...] i realizacją jego celów w zakresie kształcenia, wychowania i opieki nad podopiecznymi, a więc z podstawowymi celami działalności [...]. Nie stanowił żadnej części rocznego wynagrodzenia za pracę pracownika [...]. Świadczenie to zostało zrealizowane jako wynik rozliczenia się pracodawcy z (byłym) pracownikiem, który nie wykorzystał przysługującego mu urlopu wypoczynkowego w czasie trwania stosunku pracy z powodu jego rozwiązania lub wygaśnięcia, jak wynika z art. 171 § 1 k.p. Świadczenie to nie wykazuje natomiast związku z działalnością edukacyjną [...] i pracą świadczoną przez nauczycieli na rzecz podopiecznych [...]. Sąd pierwszej instancji wskazał, że mając zaś na uwadze dyspozycję art. 282 § 1 pkt 2 k.p. (określającą znamiona wykroczenia polegającego na nieudzieleniu pracownikowi przysługującego urlopu wypoczynkowego), regulację art. 171 § 1 k.p. należy traktować jako wyjątkową, mającą chronić interesy majątkowe pracownika. Podlega wypłaceniu tylko w związku z ustaniem zatrudnienia i jako konsekwencja regulacji z art. 152 § 2 k.p., jeżeli do dnia ustania stosunku pracy nie zostanie wykorzystany przez pracownika urlop wypoczynkowy, którego prawa pracownik nie może się zrzec. Nie jest to jednak "pochodna" względem prawa do urlopu, a tym bardziej wynagrodzenia za pracę. Skarżąca nie była natomiast w stanie wykazać, że zakwestionowane wydatki miały bezpośredni związek z celem przyznanej dotacji i w jakikolwiek sposób można je powiązać z korzyścią dla dzieci. Że były związane z procesem kształcenia, wychowania i opieki, jakie realizowano w [...]. To, że wiążą się one w jakimś stopniu z działalnością prowadzonej palcówki (a faktycznie z obowiązkiem majątkowym pracodawcy) to za mało, aby uznać je za spełniające wymaganie określone w przepisach art. 35 ust. 1 u.f.z.o. Reasumując, w ocenie Sądu organy wykazały, że skarżąca wykorzystała część dotacji oświatowej niezgodnie z przeznaczeniem. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały jasno wskazane w uzasadnieniach decyzji i poddawały się weryfikacji w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dowody. Uzasadnienia tych decyzji nie naruszają art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023, poz. 775, dalej: k.p.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 77, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, co do przeznaczenia wydatków na wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy pracowników, co doprowadziło w konsekwencji do błędnej wykładni i subsumpcji przepisu art. 35 ust. 1 u.f.z.o.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 u.f.z.o. oraz art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy co do wykorzystania dotacji na wypłatę ekwiwalentu za niewykorzystany urlop pracowniczy oraz brak należytego uzasadnienia w tej sprawie, w tym wskazania wszystkich podstaw faktycznych i prawnych skutkujących uznaniem dotacji w tej części za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (dalej: p.o.) i w zw. z art. 171 § 1 k.p. poprzez dokonanie przez WSA błędnej wykładni art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 p.o. oraz w zw. z art. 171 § 1 k.p. skutkującej błędną subsumpcją przepisu art. 35 ust. 1 u.f.z.o.; 4. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 u.f.z.o. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia do wyroku, które uniemożliwia jednoznaczne określenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, w tym ocenę zgodności wyroku z przepisami prawa, w szczególności poprzez brak uzasadnienia przez Sąd podjętych rozstrzygnięć, analizy przepisów prawa materialnego, szczególnie art. 35 ust. 1 u.f.z.o.; 5. art. 151 wobec zaistnienia podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. poprzez brak uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji organu administracji w sytuacji, gdy nastąpiło naruszenie prawa dające podstawy do uchylenia decyzji, czym naruszono art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi wobec zaistnienia podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. do uwzględnienia skargi; 6. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez brak uchylenia decyzji, gdy nie zostały spełnione, przesłanki zwrotu dotacji jako wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem, określone w art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. w zw. z art. 35 ust. 1 u.f.z.o.; Naruszenie powyższych przepisów było istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, błędne ustalenie stanu prawnego, nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa i w konsekwencji oddalenie skargi. II. Naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 p.o. i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 35 ust 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 p.o. i przyjęcie, że kwota ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypłacona pracownikom [...] w związku z ustaniem stosunku pracy, nie stanowi wydatku bieżącego realizującego cel określony w art. 35 ust. 1 u.f.z.o. i tym samym nie może zostać sfinansowana z dotacji, podczas gdy przepisy art. 35 ust. 1 u.f.z.o. wyraźnie wskazują, że dotacja może być wykorzystana na dofinansowanie realizacji zadań [...] w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania [...], w czym mieszczą się także zakwestionowane wydatki; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 p.o. i w zw. z art. 171 § 1 k.p. poprzez dokonanie przez WSA błędnej wykładni art. 35 ust. 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 p.o. oraz w zw. z art. 171 § 1 k.p. i przyjęcie, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop nie stanowi wydatku bieżącego, który byłby związany z bieżąca działalnością [...] i realizacją jego celów w zakresie kształcenia, wychowania i opieki nad podopiecznymi, a więc z podstawowymi celami działalności [...], a świadczenie to stanowi wynik rozliczenia się pracodawcy z byłym pracownikiem, który nie wykorzystał przysługującego mu urlopu z powodu rozwiązania stosunku pracy; Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji SKO w Tarnobrzegu z dnia 27 lutego 2024 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa procesowego, w obu instancjach. Strona zrzekła się rozpoznania sprawy na rozprawie. Pismem z dnia 27 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie uzupełnił skargę kasacyjną poprzez wskazanie dodatkowych argumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Wstępnie nadmienić należy, że występująca w niniejszej sprawie sporna kwestia była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach o sygn. akt I GSK 357/23 oraz I GSK 1411/25, I GSK 959/24 w których zapadły wyroki w dniach 8 stycznia 2026 r. i 27 sierpnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone w powołanych wyrokach. Tym samym w rozpoznawanej obecnie sprawie, skład orzekający – podzielając ocenę prawną wyrażoną w przywołanych wyrokach – odwołuje się do oceny prawnej tam przedstawionej. Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy w pierwszej kolejności wskazać, że w gruncie rzeczy sprowadzają się one do kwestionowania stwierdzonego przez organy I i II instancji, a zaakceptowanego w zaskarżonym wyroku stanowiska, zgodnie z którym wydatki na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wypłacony pracownikom [...] w związku z ustaniem stosunku pracy nie są wydatkami które byłyby związane z bieżącą działalnością [...] poniesionymi na cele kształcenia, wychowania i opieki. Zasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 pr. ośw. w zw. z art. 171 § 1 Kodeksu pracy odnoszące się do błędnego zakwestionowania przez SKO, co podzielił Sąd pierwszej instancji, wydatków poniesionych przez skarżącą z dotacji oświatowej na ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.f.z.o. dotacja oświatowa ma na celu dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym wynagrodzenia pracowników w ramach wskazanych limitów (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.f.z.o.). Wobec powyższego nie może budzić żadnych wątpliwości, że wydatki przeznaczone na wynagrodzenia za pracę pracowników realizujących zadania przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania, jak i opieki, zaliczyć należy do kategorii wydatków bieżących. Pogląd ten nie jest kwestionowany w orzecznictwie sądowym. Dokonanie wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. w kontekście możliwości zaliczenia wydatków z tytułu ekwiwalentu za niewykorzystany przez nauczycieli urlop do wydatków mogących być sfinansowanymi dotacją oświatową wymaga wyjaśnienia charakteru przedmiotowego ekwiwalentu. Zgodnie z art. 161 Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Zgodnie natomiast z art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Prawo pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w całości lub części urlop wypoczynkowy powstaje więc w dniu rozwiązania umowy o pracę - zdarzenia uniemożliwiającego realizację prawa do urlopu wypoczynkowego w naturze. Prawo do ekwiwalentu jest więc prawem pochodnym prawa do urlopu. W sytuacji, gdy ze względu na ustanie stosunku pracy nie jest możliwe wykorzystanie przez pracownika prawa do urlopu, pracodawca jest zobowiązany do wypłaty ekwiwalentu. Obowiązek ten wynika ze stosunku pracy i jest ściśle związany z wykonywaniem przez pracownika pracy w czasie, w którym stosunek pracy istniał. Wskazać w tym zakresie należy na pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 9 października 2014 r., sygn. akt II BU 1/14 (OSNP z 2016 r., nr 4, poz. 50), który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że prawo do płatnego urlopu stanowi należność (wynagrodzenie) za świadczoną poprzednio pracę, gdy się weźmie pod uwagę, że na podstawie art. 172 k.p. za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Dotyczy to również ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wypłacanego po ustaniu zatrudnienia. Oznacza to, że ekwiwalent wypłacony pracownikowi z tytułu należnego i niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, stanowi przychód podlegający obowiązkowi składkowemu, tj. podlega składce na ubezpieczenie społeczne), a więc wpływa na przychód pracownika. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop ma charakter wynagrodzenia za pracę (zob. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 1849/22, CBOSA). Wobec powyższego, skoro przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.f.z.o. przewiduje wykorzystywanie dotacji na sfinansowanie wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego [...], w tym na wynagrodzenia pracowników, należy uznać za uprawniony pogląd skarżącej, że zakwestionowany wydatek mieści się w normie powyższego przepisu, jako związany z realizacją zadań [...] w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Trudno bowiem byłoby przyjąć, że ekwiwalent za niewykorzystany urlop, który jak już wyżej wyjaśniono stanowi w istocie wynagrodzenie za świadczoną wcześniej pracę nie może być sfinansowany z dotacji, natomiast wynagrodzenie za pracę już tak. W efekcie w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., poprzez określenie wysokości dotacji jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Zatem za zasadny należało również uznać zarzut z pkt I. 6 petitum skargi kasacyjnej – naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA dokonało błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. uznając, że wydatek na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy pracowników [...] nie może być pokryty z przyznanej dotacji oświatowej. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że koncentrowały się one głównie na wykazaniu nieprawidłowości w sporządzonym uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji co do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zastosowanej wykładni przepisów prawa materialnego. Zatem w ocenie autora skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku nie spełniło wymagań określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższy zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy zauważyć, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Jak natomiast podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przepis ten może być podstawą kwestionowania kompletności elementów uzasadnienia, ale nie może stanowić skutecznej podstawy podważania prawidłowości merytorycznej uzasadnienia, tak co do ustaleń faktycznych, jak i wykładni prawa i jego stosowania (por. wyroki NSA o sygn. akt: III OSK 135/25, III OSK 1454/24, III OSK 2775/22). Ewentualna wadliwość argumentacji sądu bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi o naruszeniu przez sąd tego przepisu. Należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy formalne wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym odniesienie się do stanu faktycznego (w sposób zgodny ze wskazaniami określonymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FPS 8/09) oraz przywołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Podsumowując, należy stwierdzić, że ocena podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszania prawa materialnego – art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. w zw. z art. 10 ust. 1 pr.ośw. w zw. z art. 171 § 1 k.p. uprawnia do zastosowania w sprawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. W świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny – przyjąć należało, że SKO dokonało błędnej wykładni art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. uznając, że wydatek na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy byłych pracowników placówki nie może być pokryty z przyznanej dotacji oświatowej. Konieczne stało się zatem uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, stosownie do art. 185 § 1 p.p.s.a. Uznając natomiast, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, stosownie do art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił rozpoznać skargę. Uwzględniając ją uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Z powodu stwierdzonej bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., przejawiającej się w braku podstaw do uznania zakwestionowanej części dotacji za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jednocześnie o umorzeniu tego postępowania. O kosztach postępowania sądowego (za obie instancje) NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). Na zasądzoną kwotę złożyły się uiszczone przez skarżącą wpisy sądowe od skargi i skargi kasacyjnej, opłata za sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika skarżącej za jej reprezentowanie przed sądami administracyjnymi obu instancji.