I GSK 646/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner(spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. s.c. M. i S.C. w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 648/18 w sprawie ze skargi N. s.c. M. i S. C. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 marca 2018 r., nr 2401-IOAC1.4105.398.2017.DS w przedmiocie opłaty paliwowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. s.c. M. i S. C. w M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 28 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 648/18 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę N. spółki cywilnej M. i S. C. w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 29 marca 2018 r. w przedmiocie opłaty paliwowej. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję wydaną z naruszeniem przepisów postępowania – art. 191 w związku z art. 122 i 187 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201) – zwanej dalej "o.p." w zakresie, w jakim organ uznał, że olej napędowy, który w chwili przeprowadzenia kontroli znajdował się w zbiorniku stanowił paliwo pochodzące z nieznanego źródła, od którego nie został na wcześniejszym etapie obrotu odprowadzony podatek akcyzowy, a tym samym nie została uiszczona opłata paliwowa w sytuacji, gdy organ nie przeprowadził w tym zakresie wyczerpującego postępowania dowodowego. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania i dlatego rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się nieuzasadnione, dlatego skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, a motywy wyroku, zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. ograniczono do oceny tychże zarzutów. Przede wszystkim stwierdzić należy, że zobowiązanie w opłacie paliwowej, podobnie jak zobowiązanie w podatku akcyzowym podlega samoobliczeniu w rozumieniu art. 21 § 1 o.p. Konsekwencją niewywiązania się z obowiązku samodzielnego obliczenia i uiszczenia podatku akcyzowego bądź opłaty paliwowej w prawidłowej wysokości, w tym niewykazania zobowiązania w deklaracji jest aktualizacja przewidzianej w art. 21 § 3 o.p. kompetencji organu podatkowego do określenia tego zobowiązania w drodze decyzji. Należy przy tym zauważyć, że wskazane zobowiązania noszą znamiona zależnych, bo – jak stanowi art. 37k ust. 1 i art. 37l ust. 1 ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1057 ze zm.) – obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu. Skoro byt zobowiązania w podatku akcyzowym determinuje powstanie zobowiązania w opłacie paliwowej, to skutkiem doręczenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym może być stosowne rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty paliwowej. Kwestionowanie w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczących pochodzenia paliwa, zapłaty akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu jest w tym układzie procesowym nietrafne. Zobowiązanie w podatku akcyzowym zostało podatnikowi określone decyzją ostateczną, a zarazem prawomocną, bo wyrokiem z 14 sierpnia 2018 r., III SA/Gl 647/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję wydaną w stosunku do spółki w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2016 r. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone skargą kasacyjną. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi kasacyjnej ocenić należało jako nieuzasadnione. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą co do tego, że Sąd pierwszej instancji wadliwie nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ignorując popełnione przez organy uchybienia procesowe. Wprost przeciwnie; wyrok odpowiada prawu, a formuła rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji została skonstruowana na podstawie przepisu ustawy procesowej adekwatnego do stwierdzonego wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.