I GSK 573/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 584/22 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 20 stycznia 2022 r. nr SKO.4000-1510/2021 w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Siedleckiego z dnia 1 września 2021 r. nr KN.1712.6.2020; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach na rzecz J. M. 26 079 (dwadzieścia sześć tysięcy siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 584/22 oddalił skargę J. M. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach (daje: organ lub SKO) z 20 stycznia 2022 r. nr SKO.4000-1510/2021 w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku przeprowadzonej w dniach [...] czerwca 2021 r. kontroli w M. (dalej: M.) w zakresie prawidłowości wykorzystania udzielonej dotacji z budżetu Powiatu Siedleckiego w latach 2018 i 2019 stwierdzono, że łączna kwota przekroczenia limitu wynagrodzeń wraz z pochodnymi w roku 2018 wyniosła [1] zł, natomiast w roku 2019 wyniosła [2] zł. W trakcie kontroli dokonano weryfikacji kwot ujętych w ewidencji księgowej z kwotami wykazanymi w kartach wynagrodzeń. Decyzją z 1 września 2021 r. Starosta Siedlecki ustalił wysokość dotacji przekazanej z budżetu Powiatu Siedleckiego w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2019 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem przez skarżącego jako osobę prowadzącą M. w kwocie [3] zł oraz nakazał zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania z budżetu Powiatu Siedleckiego dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem do dnia dokonania zwrotu. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że M. otrzymał z budżetu Powiatu Siedleckiego dotację podmiotową w roku 2018 — [4] zł oraz w roku 2019 — [5] zł. W oparciu o art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 ze zm., dalej: u.f.z.o.) Starosta podniósł, że limit wynagrodzenia określony jako 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2021 r. poz. 1762, dalej: Karta Nauczyciela) powoduje, że miesięczna kwota wynagrodzenia osoby fizycznej zatrudnionej w placówce niepublicznej możliwa do sfinansowania z dotacji wynosiła odpowiednio: w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2018 r. – [6] zł, w okresie od 1 kwietnia do 31 grudnia 2018 r. – [7] zł, w okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia 2019 r. – [8] zł, w okresie od 1 września do 31 grudnia 2019 r. – [9] zł. Wynagrodzenie wyższe można co do zasady wypłacać, ale rozliczać nimi dotację można tylko do ww. progów procentowych określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o. Rozpoznając odwołanie SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Podzielił ocenę Starosty, że wynagrodzenia osób zatrudnionych w M. oraz działających w tym ośrodku S.1 i S.2, a także wynagrodzenie osoby fizycznej będącej organem prowadzącym pełniącej funkcję dyrektora szkoły i ośrodka, nie mogły łącznie przekraczać wysokości 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego. Nie zgodził się jednocześnie ze stanowiskiem skarżącego, że z uwagi na odrębność organizacyjną ośrodka oraz działających w nim szkół, wskazany wyżej limit ujmowany winien być oddzielnie dla zatrudnienia w szkołach oraz ośrodku. Zdaniem SKO zwrot użyty w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie publicznych placówek oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych ośrodków wychowawczych, młodzieżowych ośrodków socjoterapii, specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków wychowawczych, ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (Dz. U. z 2017 r., poz. 1606, dalej: rozporządzenie MEN): "w skład młodzieżowego ośrodka wychowawczego i młodzieżowego ośrodka socjoterapii wchodzi co najmniej jedna z następujących szkół: szkoła podstawowa specjalna, szkoła ponadpodstawowa specjalna" jednoznacznie wskazuje, że działające w ośrodku szkoły stanowią jeden z jego elementów. To potwierdza jednolitość organizacyjną ośrodka oraz działających w nim szkół, również w zakresie zatrudniania pracowników. Zdaniem organu zwiększoną kwotę dotacji związaną z prowadzeniem szkoły otrzymuje sam ośrodek, nie zaś działająca w tym ośrodku szkoła jako oddzielny podmiot. Na brak odrębności organizacyjnej szkół zdaniem SKO, wskazują również przedłożone przez skarżącego faktury wystawiane przez osoby świadczące usługi nauczycielskie, jako nabywcę wskazujące M., nie zaś jedną z działających przy nim szkół. Powyższe stanowisko zdaniem organu potwierdzają również wyjaśniania Ministerstwa Edukacji Narodowej zawarte w piśmie z 14 maja 2020 r. wskazujące, że w niniejszym stanie faktycznym limit wynagrodzenia powiązany jest z osobą fizyczną, a nie liczbą etatów, na których ta osoba jest zatrudniona. Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie, w której wezwał do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty oraz umorzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W replice na odpowiedź organu skarżący podtrzymał w całości skargę i wnioski w niej zawarte. Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, że z powołanych w decyzjach przepisów oraz Statutu M. niewątpliwie wynika, że działające w młodzieżowym ośrodku wychowawczym szkoły stanowią jeden z jego elementów, co przesądza o jednolitości organizacyjnej ośrodka oraz działających w nim szkół również w zakresie zatrudniania pracowników, a w konsekwencji wprowadzenia limitów, co do ich wynagrodzenia. W ocenie Sądu I instancji w świetle art. 29 ust. 1 i 3 u.f.z.o., zwiększoną kwotę dotacji związaną z prowadzeniem szkoły otrzymuje sam ośrodek, nie zaś działająca w tym ośrodku szkoła, jako oddzielny podmiot. Odrębności jednostek nie potwierdza także wpis młodzieżowego ośrodka wychowawczego i obu szkół do Rejestru Szkół i Placówek Oświatowych (RSPO). Z zaświadczeń o wpisie wynika bowiem, że M. jest "jednostką złożoną" zaś miejsce w strukturze S.1 i S.2 określono w zaświadczeniach, jako "szkoła/placówka wchodząca w skład jednostki złożonej". Sąd I instancji zwrócił uwagę, że również przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. z 2021 r., poz. 584, dalej: u.s.i.o.) nie dają podstaw do przyjęcia odrębności organizacyjnej szkół. WSA stwierdził, że organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji, z których wynika, iż dotację wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem, tzn. została wydatkowana na inne cele aniżeli te, na które została udzielona bądź nie służyła pokryciu wydatków, na które miała być wykorzystana. Wobec powyższego, stosownie do treści art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, dalej: u.f.p.), podlega zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, w której zaskarżył orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie: 1. Przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), poprzez oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mimo oparcia wydanej przez SKO decyzji administracyjnej na niedostatecznym rozważeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza z pominięciem okoliczności dotyczących odrębnej podmiotowości prawnej obu placówek, a następnie dowolne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do wydatkowania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2018-2019, w sytuacji gdy organ zobowiązany był rozważyć wszelkie okoliczności sprawy, czemu SKO nie sprostało, w tym zwłaszcza nie dokonało weryfikacji danych wpisanych do Rejestru Szkół i Placówek Oświatowych (RSPO), z treści którego jednoznacznie wynika samodzielność jednostek: M. (wpis do RSPO pod numerem: [...]), S.1 (wpis do RSPO pod numerem [...]) oraz założonego w roku 2019 S.2 (wpis do RSPO pod numerem [...]); 2. Przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że wypłacona dotacja została wykorzystana niezgodnie z jej przeznaczeniem, albowiem limit wynagrodzenia osoby zatrudnionej lub będącej organem prowadzącym niepublicznej jednostki oświatowej odnosi się do wypłacanego danej osobie wynagrodzenia łącznie z kilku placówek (tj. ma charakter łączny dla kilku placówek), podczas gdy wynagrodzenie tej samej osoby fizycznej zatrudnionej w dwóch lub więcej jednostkach systemu oświaty jest limitowane oddzielnie dla każdej jednostki, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. i ma zastosowanie wyłącznie do danej jednostki, a nie łącznie do danej osoby fizycznej, co spowodowało błędne uznanie przez organ, że skarżący w sposób niezgodny z przeznaczeniem wykorzystał dotację otrzymaną z budżetu Powiatu Siedleckiego w latach 2018-2019 w związku z funkcjonowaniem M. oraz S.1; 3. Przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 2 pkt a) i b) oraz art. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, dalej: u.p.o.), poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że S.1 oraz S.2 jako jednostki oświatowe nie posiadają odrębności od M., podczas gdy każda z tych placówek posiada swoją odrębność, przejawiającą się chociażby w fakcie posiadania odrębnego wpisu do Rejestru Szkół i Placówek Oświatowych, a także wynikającą z faktu odrębności organizacyjnej oraz odmiennych celów i zadań realizowanych przez każdą z jednostek oświatowych. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty były skuteczne. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Zasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Podstawowe znaczenie w sprawie niniejszej na wykładnia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. (w brzmieniu obowiązującym w roku 2018 i 2019), który ustanawia limity wynagrodzenia osoby fizycznej mogące być rozliczane (finansowane) otrzymaną z budżetu dotacją oświatową. Spór w istocie sprowadza się do oceny: czy w sytuacji, gdy osoba fizyczna realizuje różne obowiązki/funkcje zarówno w M., jak też wchodzącej w jego skład szkole (lub szkołach) i z każdego z tych tytułów otrzymuje wynagrodzenia to limit z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. ma charakter łączny i odnosi się do jednej osoby fizycznej, czy też ma charakter rozłączny i dotyczy odrębnie każdego z wynagrodzeń, tj. wynagrodzenia za sprawowaną funkcję/obowiązki w M. oraz wynagrodzenia za sprawowaną funkcję/obowiązki w szkole/szkołach wchodzącej w skład M. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: 1) pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na: a) wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej, w tym na podstawie umowy cywilnoprawnej, w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce oraz osoby fizycznej prowadzącej przedszkole, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub placówkę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora przedszkola, szkoły lub placówki albo prowadzi zajęcia w innej formie wychowania przedszkolnego - w wysokości nieprzekraczającej miesięcznie: – 250% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 Karty Nauczyciela - w przypadku publicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i placówek oraz niepublicznych przedszkoli, o których mowa w art. 17 ust. 1, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych, o których mowa w art. 19 ust. 1, i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, o których mowa w art. 21 ust. 1; – 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 Karty Nauczyciela - w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego, niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek. Z powołanej regulacji wynika, że ustawodawca sprecyzował przeznaczenie dotacji oświatowej jako dofinansowania na zadania w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej, które realizowane są przez placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki. Może być ono przeznaczone m.in. na wynagrodzenie osoby fizycznej określonej w ust. 1 pkt 1 lit. a) art. 35 u.f.z.o. w ustalonym limicie. Przy czym zawsze musi pozostawać w związku z zadaniami realizowanymi przez dana placówkę lub szkołę. Oznacza to, że dotacja oświatowa nie ma wyłącznie charakteru podmiotowego, ale jest dotacją podmiotowo-celową. Sąd I instancji powołując przepisy rozporządzenia MEN stwierdził, że działające w młodzieżowym ośrodku wychowawczym szkoły stanowią jeden z jego elementów, co przesądza o jednolitości organizacyjnej M. oraz działających w nim szkół również w zakresie zatrudniania pracowników. WSA wskazał, że w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. użyto sformułowania "osoba fizyczna", wobec której ustalono limit wynagrodzenia, przy czym wynagrodzenie to nie jest powiązane z liczbą funkcji, którą w danej placówce pełni osoba i której wynagrodzenie finansowane jest z dotacji. Stąd też WSA wywiódł, że nie jest możliwe, aby dotację oświatową rozliczać wypłatą wynagrodzenia przekraczającego miesięcznie 150% średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, które za dany miesiąc z wszystkich tytułów przekraczałyby ustalone przez organ I instancji graniczne kwoty wykorzystania dotacji we wskazanych okresach (v. s. 9-10 zaskarżonego kasacyjnie orzeczenia). Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego kasacyjnie wyroku wskazano, że limit wynagrodzenia powiązany jest z osobą fizyczną, a nie liczbą etatów, na których jest ona zatrudniona. A na brak odrębności organizacyjnej szkół wchodzących w skład młodzieżowego ośrodka wychowawczego wskazują także regulacje ustawy o systemie informacji oświatowej (art. 5a ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela powyżej zaprezentowanego stanowiska Sądu I instancji. Skarżący kasacyjnie słusznie wskazuje na wynikającą z przepisów zamieszczonych w art. 2, a także art. 4 u.p.o. – zawierających odpowiednio ustalenie podmiotów składających się na system oświaty oraz wyjaśnienie używanych terminów – dystynkcję pomiędzy takimi pojęciami jak szkoła lub szkoła specjalna (por. art. 4 pkt 1 i 2 u.p.o.) oraz placówka (art. 4 pkt 14 u.p.o.). Pod pojęciem placówki ustawodawca nakazuje rozumieć jednostki organizacyjne wymienione w art. 2 pkt 3-8 i 10 u.p.o., do których zalicza się także młodzieżowe ośrodki wychowawcze wskazane w art. 2 pkt 7 u.p.o. Również ustawa o finansowaniu zadań oświatowych posługuje się pojęciem placówki określonym w u.p.o. (v. art. 2 pkt 19 u.f.z.o.), a także określa pojęcia poszczególnych szkół oraz przedszkoli. I jakkolwiek z § 21 rozporządzenia MEN wynika, że w skład młodzieżowego ośrodka wychowawczego i młodzieżowego ośrodka socjoterapii wchodzi co najmniej jedna z wskazanych w ust. 1 szkół, a wychowanek młodzieżowego ośrodka wychowawczego uczęszcza do szkoły funkcjonującej w ośrodku (ust. 2), to nie może to przesądzać o braku odrębności poszczególnych kategorii zadań realizowanych przez młodzieżowy ośrodek wychowawczy, w tym zadań przypisanych szkole, a także o braku odrębności organizacyjno-funkcjonalnej szkoły lub szkół wchodzących w skład ośrodka. Powyższe znajduje odzwierciedlenie prawnofinansowe. Istotna w tym względzie jest – w kontekście wcześniejszego ustalenia, że dotacja oświatowa jest dotacją podmiotowo-celową – treść art. 29 ust. 1 i ust. 3 u.f.z.o. Zgodnie z tymi regulacjami: - niepubliczne placówki, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 u.p.o., czyli także młodzieżowe ośrodki wychowawcze, otrzymują na każdego wychowanka dotację z budżetu powiatu w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu (ust. 1); - niepubliczne młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjoterapii i specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze, posiadające w swoich strukturach szkołę, a w przypadku specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych także przedszkole lub szkołę podstawową, w której zorganizowano oddział przedszkolny, otrzymują, niezależnie od dotacji, o której mowa w ust. 1, na każdego ucznia tej szkoły, tego przedszkola lub tego oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej dotację z budżetu powiatu w wysokości, o której mowa w art. 17 ust. 5, art. 19 ust. 5 lub art. 26 ust. 1 (ust. 3 ww. regulacji). Z powyższego wynika, że M. otrzymuje dotację oświatową zarówno "na każdego wychowanka", jak też "na każdego ucznia". Nie ma przy tym znaczenia, że organ przekazuje te odrębnie wyliczane kwoty w kolejnych miesięcznych jednokwotowych transzach. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca regulując ustalanie dotacji oświatowej dla niepublicznych młodzieżowych ośrodków wychowawczych zadecydował o odrębnym wyliczaniu i nacelowaniu przeznaczenia dotacji (jej części). Wskazują na to nie tylko ww. różne sformułowania odniesienia podstawy obliczania dotacji ("każdy wychowanek, "każdy uczeń"), ale także jednoznaczne określenie w art. 29 ust. 3 u.f.z.o., że "dotacja na ucznia" obliczana zgodnie z ogólnymi zasadami przewidzianymi w przepisach u.z.o. (do których odsyła omawiana regulacja) otrzymywana jest niezależnie od "dotacji na wychowanka". Zauważyć także trzeba, że z rozporządzenia MEN jasno wynika (v. § 13-16, 19-31), że M. mają realizować zadania dalece wykraczające poza te, które przypisane są placówkom szkolnym. Zapewniają one bowiem wychowankom także m.in. warunki bytowe, przygotowanie do samodzielnego i odpowiedzialnego życia po opuszczeniu ośrodka, pomoc psychologiczno-pedagogiczną, czy specjalistyczne zajęcia (w tym: resocjalizacyjne, socjoterapeutyczne i profilaktyczno-wychowawcze, czy sportowe). Dodatkowo wskazania wymaga, że zgodnie z § 21 ust. 5 rozporządzenia MEN do szkoły funkcjonującej w młodzieżowym ośrodku wychowawczym i młodzieżowym ośrodku socjoterapii, za zgodą organu prowadzącego ośrodek, mogą również uczęszczać uczniowie niebędący wychowankami ośrodków, posiadający orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydane odpowiednio ze względu na niedostosowanie społeczne albo zagrożenie niedostosowaniem społecznym, jeżeli szkoła dysponuje wolnymi miejscami. Natomiast z § 21 ust. 3 wynika, że w określonych przypadkach wychowanek młodzieżowego ośrodka wychowawczego może uczęszczać do szkoły funkcjonującej poza ośrodkiem. Mając na uwadze powyższe ustalenia uznać trzeba, że kwota dotacji otrzymywana przez M. "na każdego ucznia" ma być przeznaczona na dofinansowanie zadań realizowanych przez szkołę/szkoły, które wchodzą w jego skład, zaś celem dofinansowania kwoty "na każdego wychowanka" są inne pozaszkolne zadania wykonywane przez ośrodek (czyli nie w ramach zadań realizowanych przez szkołę/szkoły). Odnosząc te wyjaśnienia do dyspozycji zawartej w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o. oraz uwzględniając odrębność organizacyjno-funkcjonalną szkoły/szkół funkcjonujących w ramach młodzieżowego ośrodka wychowawczego należy dojść do wniosku, że ustalony limit wynagrodzenia danej osoby fizycznej rozliczanego dotacją oświatową w przypadku, gdy osoba ta jest zatrudniona/pełni funkcje zarówno w szkole lub w szkołach wchodzących w skład M., jak i w samym ośrodku winien być odnoszony oddzielnie do tych różnych zatrudnień/pełnienia funkcji - pod warunkiem jednak, że realizowane w ramach tych różnych zatrudnieni/funkcji obowiązki tej osoby nie pokrywają się ze sobą oraz są skorelowane z zadaniami danej jednostki (oraz jej statutem). Dodatkowym argumentem przemawiającym za nietrafnością stanowiska Sądu I instancji jest także i to, że zmiana brzmienia regulacji zawartych w art. 35 u.f.z.o., w tym ograniczenie dotyczące rozliczania dotacją oświatową wynagrodzeń z różnych otrzymywanych przez daną osobę tytułów w ramach jednej placówki oświatowej wprowadzone zostały do ustawy o finansowaniu zadań oświatowych począwszy od 1 stycznia 2020 r. - na mocy art. 44 pkt 17 lit. a) tiret drugie oraz lit. b) w zw. z art. 170 pkt 4 ustawy z 22 listopada 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe, ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2245). Tymczasem niniejsza sprawa dotyczyła wykorzystania dotacji za rok 2018 i 2019. Nieskuteczny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy, w skardze kasacyjnej należy wskazać przepisy, które zdaniem jej autora zostały naruszone oraz uzasadnić na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także – co istotne – wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że gdyby do nich nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Z punktu widzenia przedstawionych uwag, według Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należało, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, aby zarzucane naruszenia przepisów k.p.a. miały wpływ na wynik sprawy w znaczeniu w jakim przedstawiono to powyżej. Organ rozpoznając sprawę uwzględni przedstawioną wykładnię art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o., mając na uwadze, że dotacja oświatowa ma charakter podmiotowo-celowy, a otrzymywana przez młodzieżowy ośrodek wychowawczy składała się z dwóch składowych, tj. dotacji na każdego wychowanka oraz dotacji na każdego ucznia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżone decyzje organów administracji obu instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej, opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku, wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w obu instancjach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).