I GSK 529/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 849/22 w sprawie ze skargi M. M. na czynność Wójta Gminy Słupsk w postaci ustalenia wysokości i wypłaty dotacji oświatowej z budżetu gminy 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Wójta Gminy Słupsk 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 17 stycznia 2023 r., sygn. I SA/Gd 849/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej WSA w Gdańsku) po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. M. (dalej zwanej skarżącą lub wnioskodawczynią) na czynność Wójta Gminy Słupsk w postaci ustalenia jej wysokości oraz wypłaty dotacji oświatowej przez Gminę Słupsk za maj 2022 r., oddalił skargę. W stanie faktycznym sprawy Wójt Gminy Słupsk ustalił skarżącej wysokość dotacji oświatowej za maj 2022 r. Skarżąca uznając, że kwota tej dotacji została ustalona w nieprawidłowy sposób wniosła do WSA w Gdańsku skargę na czynność Wójta Gminy Słupsk, wnosząc o uznanie jej uprawnienia do otrzymania dotacji za maj 2022 r. w prawidłowej wysokości, tj. przy przyjęciu stawki dotacji w wysokości 877,09 zł. W uzasadnieniu skargi podniosła, że Wójt Gminy Słupsk w sposób nieprawidłowy i niezgodny z przepisami u.f.z.o. (ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych - t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1930 z późn. zm.) ustalił jej dotację oświatową za maj 2022 r. na skutek błędnego zaniżenia stawki dotacji, która ustalana jest w oparciu o plan wydatków i dochodów przedszkola gminnego. Skarżąca stwierdziła, że do obliczenia podstawowej kwoty dotacji w 2022 r. dla przedszkoli w gminie należy uwzględnić dane wynikające z wymienionych przez nią sprawozdań, według stanu na dzień 31 marca 2022 r., oraz metryczki subwencji oświatowej gminy za 2022 r., jak również informację publiczną o strukturze wydatków bieżących na utrzymanie przedszkola gminnego. Z ww. dokumentów w ocenie skarżącej wynika, że suma planu wydatków bieżących wszystkich rozdziałów to 3 443 157 zł, do której to kwoty należy dodać kwotę 134 434,45 złotych, tj. proporcjonalną kwotę na obsługę administracyjno-ekonomiczną przedszkola. Skarżąca wskazała również, że plan dochodów budżetowych przedszkola gminnego z tytułu opłat za korzystanie z wychowania przedszkolnego oraz za wyżywienie wynosił 123 840 zł oraz 427 525 zł. Ponadto, zgodnie z udzieloną informacją publiczną i metryczką podstawę naliczenia dotacji należy pomniejszyć o kwotę 123 056,69 zł, tj. sumę iloczynów odpowiednich kwot przewidzianych na 2022 r. w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy na uczniów niepełnosprawnych w przedszkolu gminnym. Wobec tego, że statystyczna liczba uczniów objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju w przedszkolu gminnym wynosi 0, w tym zakresie brak jest według skarżącej podstaw do odjęcia jakiejkolwiek kwoty. Tym samym podstawa naliczenia dotacji wynosi zdaniem skarżącej 3 003 169,76 zł. Skarżąca stwierdziła, że statystyczna liczba uczniów przedszkola gminnego, pomniejszona o statystyczną liczbę uczniów niepełnosprawnych w przedszkolu gminnym wyniosła 214 uczniów, zatem podstawowa kwota dotacji wyniosła 14 033,50 zł (3 003 169,76 zł/ 214). Celem ustalenia dotacji dla przedszkoli niepublicznych uzyskaną kwotę 14 033,50 zł należy pomnożyć przez 75%, więc roczną kwota dotacji dla przedszkola niepublicznego w przeliczeniu na jednego ucznia to 10 525,13 zł, a miesięczna stawka to 877,09 zł (10 525,13 zł / 12 miesięcy). Organ, w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że do wyliczenia pierwszej aktualizacji kwoty dotacji dla przedszkoli niepublicznych przyjęto plan wydatków i dochodów budżetowych Przedszkola Gminnego "B." w J. z filią w S. oraz plan wydatków bieżących Centrum Usług Wspólnych (CUW) w Gminie, na 2022 r. – według stanu na dzień 31 marca 2022 r. Organ wymienił kwoty w poszczególnych rozdziałach klasyfikacji budżetowej przyjętej do wyliczeń i wskazał, że plan wydatków bieżących w CUW w gminie został przyjęty proporcjonalnie, przedstawiając przyjęte dane i obliczenia. Wójt Gminy stwierdził również, że choć w sprawozdaniu Rb-28 S Przedszkola Gminnego "B." według stanu na dzień 31 marca 2022 r. suma planowanych wydatków ze wszystkich rozdziałów klasyfikacji budżetowej wynosi 3 443 157,00 zł, jest to jednak kwota zawierająca zaplanowane wydatki w dziale 855 – Rodzina, w rozdziale 85516 – System opieki nad dziećmi do lat 3, w wysokości 495 390 zł, której nie należy uwzględniać przy wyliczaniu podstawowej kwoty dotacji dla przedszkoli. Ponadto, skarżąca błędnie wskazała, że statystyczna liczba dzieci objętych wczesnym wspomaganiem rozwoju w przedszkolu gminnym wynosi 0. Raport z systemu Informacji Oświatowej według stanu na dzień 30 września 2021 r. potwierdza, że wczesnym wspomaganiem rozwoju objęty jest 1 uczeń, stąd zasadne jest odjęcie kwoty z metryczki części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy na dziecko. Organ dodał, że uwzględnienie środków przeznaczonych na prowadzenie grup żłobkowych w kwocie dofinansowania należnego podmiotowi niepublicznemu, świadczącemu usługi w zakresie wychowania przedszkolnego byłoby fundamentalnie sprzeczne z ratio legis art. 17 ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 u.f.z.o. Ponadto wskazał, że działalność oddziałów żłobkowych funkcjonujących przy przedszkolu wyodrębniona została w rejestrze prowadzonym dla tego rodzaju działalności, a działalność polegająca na opiece nad dziećmi do lat 3 nie jest działalnością leżącą w zakresie wychowania przedszkolnego, którą prowadzi placówka skarżącej. WSA w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi wnioskodawczyni, przedmiotową skargę oddalił. Sąd stwierdził, że celem ustalenia, czy przy wyliczaniu podstawowej kwoty dotacji należało uwzględnić środki finansowe zaplanowane na prowadzenie wyodrębnionych w strukturze organizacyjnej przedszkola grup żłobkowych, konieczne jest dokonanie wykładni powołanego art. 12 ust. 1 u.f.z.o., w szczególności rozumienie zawartego w tym przepisie pojęcia ,,podstawowej kwoty dotacji’’. Z wykładni językowej art. 12 ust. 1 u.f.z.o., wynika, że podstawową kwotę dotacji dla przedszkoli stanowi kwota wydatków bieżących zaplanowanych na rok budżetowy na prowadzenie przez gminę przedszkoli. W przepisie tym mowa jest zatem o wydatkach związanych z prowadzeniem przedszkola, a nie innych jednostek, placówek, oddziałów, czy też związanych z realizowaniem innych zadań niż prowadzenie przedszkola jak np. prowadzenie grupy żłobkowej. Natomiast dokonując wykładni systemowej należy sięgnąć do pojęcia "przedszkola" zawartego w innych regulacjach. Z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r., poz. 1082 ze zm., dalej jako "P.o.") wynika, że system oświaty obejmuje przedszkola, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami specjalnymi lub integracyjnymi, a także inne formy wychowania przedszkolnego. Należy w tym miejscu również przywołać rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 28 sierpnia 2017 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz.U. z 2020 r., poz. 1520). Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia, wychowanie przedszkolne może być prowadzone w następujących, innych niż przedszkola i oddziały przedszkolne w szkołach podstawowych, formach: 1) punktach przedszkolnych, zwanych dalej "punktami", w których zajęcia są prowadzone przez cały rok szkolny, z wyjątkiem przerw ustalonych przez organ prowadzący; 2) zespołach wychowania przedszkolnego, zwanych dalej "zespołami", w których zajęcia są prowadzone przez cały rok szkolny w niektóre dni tygodnia, z wyjątkiem przerw ustalonych przez organ prowadzący. Zgodnie z art. 31 ust. 1 P.o., wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. Wychowanie przedszkolne jest realizowane w przedszkolach, oddziałach przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz w innych formach wychowania przedszkolnego. Powyższy fragment powołanego przepisu znajduje swoje odzwierciedlenie w art. 2 pkt 10 u.f.z.o., zgodnie z którym poprzez placówkę wychowania przedszkolnego należy rozumieć przedszkole, oddział przedszkolny w szkole podstawowej oraz inną formę wychowania przedszkolnego. Według art. 31 ust. 3 P.o., w szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może także zostać objęte dziecko, które ukończyło 2,5 roku. Co do zasady jednak, opieka nad dziećmi w wieku do lat 3 może być organizowana w formie żłobka lub klubu dziecięcego, a także sprawowana przez dziennego opiekuna oraz nianię, co wynika z odrębnej regulacji zawartej w ustawie z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2021 r., poz. 75). Należy zatem stwierdzić, że działalność polegająca na opiece nad dziećmi do lat 3 (z wyjątkiem szczególnych przypadków) nie jest działalnością leżącą w zakresie wychowania przedszkolnego i prowadzenia przedszkola w rozumieniu powołanych przepisów. Dokonując końcowo wykładni celowościowej omawianego przepisu art. 12 ust. 1 u.f.z.o., należy stwierdzić, że jego racją jest ustalenie dofinansowania należnego podmiotowi niepublicznemu świadczącemu usługi w zakresie wychowania przedszkolnego w rozumieniu P.o., stanowiącego procent środków, jakie przeznacza na zapewnienie wychowania przedszkolnego podmiot publiczny. Uwzględnienie w tej kwocie środków, które przeznaczone są na funkcjonowanie grup żłobkowych, byłoby sprzeczne z ratio legis tego przepisu – skoro, jak już wyjaśniono powyżej, wychowanie przedszkolne, co do zasady, nie obejmuje opieki nad dziećmi poniżej 3 roku życia. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że rezultat przeprowadzonej wykładni językowej, systemowej i celowościowej przepisu art. 12 ust. 1 u.f.z.o. prowadzi do uznania, że przy ustaleniu podstawowej kwoty dotacji dla przedszkoli, nie uwzględnia się kwot wydatków zaplanowanych w planie wydatków budżetowych przedszkola na funkcjonowanie grup żłobkowych. Nie sposób zatem uznać stanowiska strony skarżącej, by wydatki przeznaczone na funkcjonowanie grup żłobkowych, wyodrębnionych w strukturze organizacyjnej przedszkola, podlegały przepisom u.f.z.o. W przedłożonych przez skarżącą sprawozdaniach z wykonania planu wydatków budżetowych wydatki przeznaczone na utrzymanie przedszkola wymieniono jako ujęte w klasyfikacji budżetowej w dziale 801 – Oświata i wychowanie (w szczególności rozdział 80104 – Przedszkola), co w świetle wyżej przedstawianych przepisów uzasadnia ich uwzględnienie przy wyliczaniu podstawowej kwoty dotacji dla przedszkoli. Brak było natomiast podstaw do uwzględnienia w tych obliczeniach wydatków przeznaczonych na funkcjonowanie grup żłobkowych, wskazanych jako wydatki wymienione w klasyfikacji budżetowej w rozdziale 855 – Rodzina (rozdział 85516 – System opieki nad dziećmi w wieku do lat 3). Wydatków tych nie sposób bowiem uznać za związane z funkcjonowaniem przedszkola. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, w trybie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 12 ust. 1 w zw. art. 17 ust. 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w zw. z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 roku w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodowi rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że w ramach planu wydatków przedszkola nie należało uwzględniać kwoty 495 390,00 złotych (85516), podczas gdy wydatki w tym zakresie ujęte były w planie wydatków przedszkola i dotyczyły opieki nad dziećmi w wieku do lat 3, a do przedszkola publicznego mogą uczęszczać dzieci w wieku od 2,5 lat, tym samym wyodrębnienie przez Wójta Gminy Słupsk wydatków na ten cel nie jest niczym zaskakującym, a z pewnością przedszkole nie prowadzi działalności żłobkowej, tym samym wydatek z rozdziału 85516 dotyczył przedszkola, a nie jak błędnie to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku żłobka; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie, art. 12 ust. 1 w zw. art. 17 ust. 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych w zw. z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 marca 2010 roku w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i błędne uznanie, że w ramach planu wydatków przedszkola nie należało uwzględniać kwoty 495 390,00 złotych (85516), gdyż do przedszkola nie mogły uczęszczać dzieci w wieku poniżej 3 lat, podczas gdy dla oceny niniejszej sprawy nie ma znaczenia to, czy takie dzieci mogły uczęszczać do przedszkola, czy też nie, istotny jest natomiast fakt, że dany wydatek został zaplanowany i ujęty w budżecie przedszkola, a przedszkole zapewniało opiekę nad określoną grupą dzieci; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 31 ust. 3 Prawa oświatowego poprzez ich nieprawidłowe niezastosowanie i błędne przyjęcie, że do przedszkola uczęszczają dzieci w wieku od 3 lat, podczas gdy do przedszkoli mogą być przyjmowane dzieci w wieki od 2,5 lat. Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie jej skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a., poprzez stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności względem skarżącej, w części dotyczącej raty dotacji za maj 2022 r. oraz uznanie uprawnienia skarżącej do przyznania i ustalenia wysokości dotacji za miesiąc maj 2022 r. w prawidłowej wysokości tj. przy przyjęciu stawki dotacji w wysokości 877,09 złotych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Skarżąca kasacyjnie wniosła także o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że skoro przedszkole realizuje opiekę nad dziećmi w wieku poniżej 3 lat, to wydatki w tym zakres należy przyjąć do ustalenia dotacji, gdyż są one wydatkami przedszkola. Gmina Słupsk prowadzi jeden żłobek, który ma własny plan wydatków i w tym planie ujęte są wydatki dotyczące prowadzenia żłobka. Gmina Słupsk nie mogła zatem zaplanować budżecie przedszkola w rozdziale 85516 wydatków dotyczących funkcjonowania żłobka, gdyż wydatki w planie przedszkola dotyczą funkcjonowania przedszkola. Zdaniem skarżącej kasacyjnie wszystkie wydatki zaplanowane w budżecie przedszkola i ujęte w sprawozdaniu budżetowym są wydatkami przedszkola. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut winien jednoznacznie wskazać którą konkretnie postać błędu subsumpcji podnosi, tj. czy jego zdaniem wojewódzki sąd administracyjny niewłaściwie uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa czy też błędnie przyjął, że stan ten odpowiada normie wyrażonej we wskazanej przez niego regulacji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie podniosła przeciwko zaskarżonemu przez siebie wyrokowi WSA w Gdańsku trzy zarzuty, które niezależnie od ogólnie przywołanej ich podstawy prawnej, obejmującej art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a., określiła jako odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego. W pierwszym z nich zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 3 u.f.z.o. w związku z bliżej niesprecyzowanymi przepisami (jednostkami redakcyjnymi) załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów, poprzez nich nieprawidłowe zastosowanie, w związku z nieprawidłowym nieuwzględnieniem w ramach planu wydatków przedszkola gminnego wydatków poczynionych w ramach działu 85516. Twierdzenia skarżącej kasacyjnie bazuje na argumentach związanych z tym, że do przedszkola mogą w określonych przypadkach uczęszczać dzieci w wieku od 2,5 do 3 lat, a przedszkole gminne o którym mowa w niniejszym przypadku nie prowadzi działalności żłobkowej. Odnosząc się do tego rodzaju stanowiska skarżącej zauważyć należy, że utrzymuje ona, wbrew twierdzeniom organu, iż w ramach gminnej placówki nie funkcjonowały grupy żłobkowe. Niewątpliwie jest to istotna w sprawie okoliczność, jednakże kwestionowanie uczęszczania do gminnej placówki dzieci podlegających opiece żłobkowej jest elementem ustaleń faktycznych w sprawie, podważenie prawidłowości których może się odbywać wyłącznie poprzez zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które bezpośrednio dotyczą sposobu procedowania organu w tym właśnie zakresie. Takich zarzutów w ramach rozpatrywanej skargi kasacyjnej jednak nie podniesiono, w konsekwencji więc również zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 3 u.f.z.o., poprzez ich błędne zastosowanie, nie mógł zostać uznany za zasadny. Co do zasady bowiem, warunkiem uznania zasadności zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania prawa materialnego jest uprzednie podważenie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia. Z podobnych względów za nieskuteczny uznać należy również zarzut nr 2, oparty na tożsamej podstawie prawnej. W tym wypadku również zarzucono WSA w Gdańsku wadliwe zastosowanie wymienionych w nim przepisów, niemniej jednak z treści jego twierdzeń wynika, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło raczej o wadliwą wykładnię przedmiotowych regulacji, niż błąd w zakresie subsumpcji, co nominalnie podnosi. Tak bowiem należy zakwalifikować twierdzenia odnośnie tego, że z punktu widzenia art. 12 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 3 u.f.z.o., istotny jest jedynie fakt, że konkretny wydatek (w ramach działu 85516) został ujęty w budżecie przedszkola. W związku z powyższym nie sposób jest pominąć tego, że przedmiotowy zarzut jest wewnętrznie sprzeczny, jeżeli chodzi o postać podnoszonego w nim naruszenia prawa, co już prowadzi do niemożności uznania jego zasadności. Po drugie zaś dodać należy, że nawet gdyby uznać go za oparty na twierdzeniach odnoszących się do błędu wykładni, to na podstawie podnoszonych przez skarżącą kasacyjnie argumentów nie można byłoby stwierdzić, iż zaprezentowana przez WSA w Gdańsku wykładnia art. 12 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 3 u.f.z.o., oparta na gramatycznych i celowościowych metodach interpretacji jest wadliwa. Sugestie skarżącej, odnośnie tego, że w tym wypadku samo formalne ujęcie w budżecie przedszkola gminnego konkretnej pozycji wydatkowej, niezależnie od jej rzeczywistego przeznaczenia, powinno skutkować uwzględnieniem jej przy wyliczeniu dotacji, są nader ogólnikowe, enigmatyczne i gołosłowne, a przy tym odnoszą się one do okoliczności faktycznych istotnie różniących się od tych przyjętych przez organ, których próby zakwestionowania skarżąca kasacyjnie nawet nie podjęła. Tak więc również w tym wypadku stwierdzić należy, że przedmiotowy zarzut jest nieskuteczny. Jako niejasny w swej postaci, a przez to nieprecyzyjny, uznać należy zarzut nr 3, w którym podniesiono uchybienia przez WSA w Gdańsku art. 31 ust. 3 Prawa oświatowego. W tym wypadku wskazując na jego nieprawidłowe zastosowanie skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła swojego stanowiska w tym względzie. Ograniczyła się bowiem tylko do stwierdzenia, że w myśl tego przepisu do przedszkola mogą być przyjmowane dzieci które ukończyły 2,5 rok życia, co jest rezultatem wykładni tej regulacji i nie było kwestionowane ani przez organ, ani przez Sąd pierwszej instancji. Podniosła również, że w sprawie przyjęto, iż do przedszkola uczęszczają dzieci od lat 3 z czym się nie zgodziła. Te element zarzutu, bardzo nieprecyzyjny i niejasny, odnosi się do postaci poczynionych ustaleń faktycznych, których prawidłowości, jak to już wyżej stwierdzono, nie można kwestionować poprzez zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego. Wobec tego również ten zarzut nie mógł być uznany za zasadny. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niezasadną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Wójta Gminy Słupsk 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, która sporządziła odpowiedź na skargę kasacyjną.