I GSK 544/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 560/22 w sprawie ze skargi P. H. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr BOD-II.431.9.2022.MWY w przedmiocie zwrotu środków europejskich przekazanych na dofinansowanie realizacji projektu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Lu 560/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Powiatu H. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 23 sierpnia 2022 r. nr BOD-II.431.9.2022.MWY w przedmiocie zwrotu środków europejskich stanowiących dofinansowanie udzielone na realizację projektu. Powiat H. w złożonej skardze kasacyjnej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Zatem Strona skarżąca, zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zastosowanie tej instytucji w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jej realizacja może nastąpić tylko w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, których wykazanie spoczywa na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, przy czym wszelkie okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny. To, że zwrot określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych dłużnika jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącemu szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji finansowej wnioskodawcy. W sprawie niniejszej możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu braku uzasadnienia wniosku i wykazania, że zwrot określonej kwoty doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia przedmiotowego wniosku. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.