I GSK 459/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 240/18 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 28 listopada 2017 r. nr DIR-IV.7343.51.2016.ML.5 w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich 1. postanawia oddalić wniosek T. Sp. z o.o. w B. o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 240/18, oddalił skargę T. Sp. z o.o. w B. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z 28 listopada 2017 r. w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: W dniu 14 grudnia 2012 r. pomiędzy PARP a skarżącą spółką została zawarta Umowa, której przedmiotem było udzielenie Beneficjentowi dofinansowania na realizację projektu pn. "[...]". Beneficjentowi udzielono wsparcia do maksymalnej wysokości 479 858,00 zł. Termin realizacji projektu wskazano w § 6 ust. 3 Umowy, tj. od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. Podlaska Fundacja Rozwoju Regionalnego w dniach 22 maja-30 czerwca 2015 r. przeprowadziła kontrolę realizacji projektu. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy raportem pokontrolnym, dokumentacja konkursowa została zatwierdzona z wynikiem pozytywnym. Jednocześnie uznano część wydatków za niekwalifikowalne. Zdaniem RIF, nie jest możliwe zweryfikowanie funkcjonalności modułów I-III systemu Open ERP wdrożonych w ramach projektu (Moduł property management, Moduł księgowości, Moduł generowania raportów). Moduły te nie zostały bowiem wdrożone w ramach systemu informatycznego Beneficjenta. Wobec tego RIF uznała, że wydatki poniesione na zakup modułów I-III, ze względu na brak potwierdzenia ich funkcjonalności, utraciły przymiot kwalifikowalności i nie mogą być podstawą do uzyskania dofinansowania w ramach projektu. Pismem z dnia 14 września 2015 r. Beneficjent poinformował, że po analizie modułów property management, księgowości i raportów (I-III) systemu B2B, którą przeprowadził nowy wykonawca systemu, stwierdzono, iż zakres modułów wykonanych przez pierwotnego wykonawcę – firmę L. Sp. z o.o. – nie umożliwia ich adaptacji i wykorzystania na potrzeby stworzenia funkcjonalnego, kompatybilnego systemu B2B. Ponadto, zakres prac wykonanych przez pierwotnego wykonawcę został uznany za wadliwy, a w związku z tym Beneficjent wystąpi do wykonawcy z roszczeniem o zwrot zapłaty za wadliwe wykonane moduły. Jednocześnie Beneficjent przyznał, iż przyjmuje do wiadomości konieczność zwrócenia do PARP dofinansowania otrzymanego za wadliwie wykonane moduły property management, księgowości oraz raportów (I-III). Beneficjent zakończył współpracę z L. Sp. z o.o. i zawarł umowę z nowym wykonawcą – PFP Ł. M., której przedmiotem był zakup oprogramowania modułów I do V i wdrożenie nowego systemu B2B. Pismem z 23 września 2015 r. RIF poinformowała Beneficjenta o zatwierdzeniu raportu kontroli z wynikiem pozytywnym, z wyłączeniem wydatków na zakup modułów I-III, w związku z niespełnianiem przesłanki kwalifikowalności przez podniesione na ich stworzenie wydatki. Termin kwalifikowalności wydatków w projekcie upłynął z dniem 31 grudnia 2014 r. Natomiast w dniu 16 września 2015 r. Beneficjent przekazał RIF fakturę wraz z korektą, wystawione przez nowego wykonawcę systemu. Z korekty wynika, że Beneficjent ponownie przedstawił do refundacji wydatki związane z wdrożeniem modułów I-III, rozliczonych wcześniej w ramach projektu w związku z wykonaniem modułów przez pierwotnego wykonawcę (które jednak nie zostały wdrożone). Decyzją z dnia 9 listopada PARP określiła Beneficjantowi przypadającą do zwrotu kwotę 418 320,99 zł wraz z odsetkami z uwagi na naruszenie § 6 ust. 1 oraz 2 Umowy o dofinansowanie. Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia 28 listopada 2017 r. uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia kwoty do zwrotu i w tym zakresie orzekł, iż łączna kwota zobowiązania do zwrotu w projekcie wnosi 348 819,72 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia zwrotu oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest fakt poniesienia przez Beneficjenta wydatków uznanych za niekwalifikowalne, nie jest nim natomiast kwestia podważenia faktu zrealizowania projektu lub osiągnięcia jego celu. Zdaniem Ministra, w sprawie wystąpiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 listopada 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. Naruszone zostały postanowienia Umowy, które należy zakwalifikować do procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: u.f.p.). Naruszenie postanowień Umowy wypełnia przesłanki określone w art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, które pozwalają zakwalifikować te okoliczności jako nieprawidłowości w rozumieniu ww. przepisu. Jednocześnie Organ II instancji stwierdził, że należy uchylić decyzję PARP w części dotyczącej zobowiązania strony do zwrócenia niedopłaconych odsetek. Zdaniem organu, w sprawie wystąpiły przyczyny uzasadniające odstąpienie od naliczania odsetek na podstawie art. 54 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: o.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję. Zdaniem WSA, w sprawie doszło do realizacji projektu z naruszeniem procedur określonych w art. 184 u.f.p., co z kolei jest równoznaczne z naruszeniem prawa wspólnotowego. W konsekwencji działanie Beneficjenta spowodowało szkodę w budżecie UE w wyniku finansowania wydatków, które nie były niezbędne do prawidłowej realizacji projektu, a w przedmiotowym przypadku nawet ją uniemożliwiały (moduły I-III nie zostały zrealizowane w okresie realizacji projektu). Ostatecznie bowiem osiągnięcie celów projektu i realizacja modułów I-III nastąpiła po terminie wynikającym z Umowy. Zobowiązanie do ponoszenia wydatków niezbędnych do prawidłowej realizacji projektu wynika natomiast bezpośrednio z Umowy o dofinansowanie. Z uwagi na fakt, iż środki przeznaczone na realizację projektu zostały wykorzystane na sfinansowanie wydatków niekwalifikowanych (ich poniesienia nie służyło bowiem realizacji modułów I-III w terminie wynikającym z Umowy) słusznie orzeczono obowiązek ich zwrotu. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie ustaliły w sposób jednoznaczny wszystkie istotne okoliczności oraz dokonały oceny ich znaczenia na podstawie przepisów prawa, nie naruszając przy tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.). Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie jednoznacznie wykazało, że projekt nie został w całości zrealizowany w terminie wynikającym z umowy o dofinansowanie. Pierwszy z wyłonionych przez Beneficjenta wykonawców nie wykonał zamówienia prawidłowo, a drugi miał mniej czasu na wykonanie zamówienia, co doprowadziło do naruszenia terminu realizacji projektu. Ryzyko związane z wyłonieniem wykonawców spoczywa na spółce jako podmiocie zajmującym się profesjonalnie działalnością gospodarczą, nie zaś na organie. Oznacza to, że kwestionowane wydatki miały charakter niekwalifikowalny w związku z tym, że moduły nie były funkcjonalne, a zakres prac wykonanych przez L. Sp. z. o.o. był wadliwy. W tych warunkach spełniona została przesłanka żądania zwrotu, określona w art. 207 ust 1 pkt 2 u.f.p., która uzasadniała wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust 9 u.f.p.. Sąd nie zgodził się ze skarżącą, że organ miał obowiązek pouczyć ją o możliwości złożenia wniosku o zmianę umowy, bowiem w momencie zgłoszenia nowego wykonawcy było mało prawdopodobne, iż wykona on projekt w określonym terminie. Jeśli więc sama strona skarżąca miała tego świadomość, to winna była z własnej inicjatywy dążyć do zmiany umowy o dofinansowanie w części dotyczącej terminu realizacji projektu. Zgodnie z § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie, ewentualne zmiany umowy wymagały zgodnego oświadczenia woli stron w formie pisemnej pod rygorem nieważności, w formie aneksu (stosownie do § 15 ust. 3 wszelkie oświadczenia składane przez strony w związku z umową wymagały dla swojej ważności zachowania formy pisemnej). Ocena okoliczności co do ewentualnej potrzeby wystąpienia o zmianę umowy należy zatem do strony. Wydłużenie tego terminu z powodu konieczności zmiany wykonawcy winno być złożone przez stronę w przewidzianej formie celem rozpatrzenia przez PARP. Wobec tego trafnie, zdaniem WSA, organ odwoławczy nie stwierdził w toku postępowania uchybień prawa procesowego i uznał wypełnienie przesłanek materialnoprawnych z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku nieodpowiadające wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia prawidłowego wywodu dotyczącego problemu w przedmiocie obowiązku organów administracyjnych polegającego na informowaniu strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w przedmiotowej sprawie brak pouczenia skarżącej o przysługujących jej uprawnieniach, w tym o możliwości złożenia wniosku o przedłużenie terminu realizacji projektu; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w tym przede wszystkim braku podjęcia działań zmierzających do przedłużenia skarżącej terminu do realizacji ww. projektu, a tym samym zaliczenie wydatków poniesionych przez stronę na realizację projektu jako wydatków kwalifikowalnych; 3) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przejawiające się tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka wskazanego ustawie polegającego na uwzględnieniu skargi, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy, pozwalał stwierdzić, że to z winy organu doszło do nierealizowania przedmiotowego projektu w przewidzianym umową terminie, gdyby bowiem organ kierował się, do czego zresztą jest zobowiązany, naczelnymi zasadami określonymi w k.p.a., do uchybienia terminowi by nie doszło i środki wydatkowane przez stronę na realizację projektu uznany zostałby jako wydatki kwalifikowane, niepodlegające zwrotowi, zwłaszcza że organowi (PARP) wiadomym było, że skarżąca została oszukana przez pierwotnego wykonawcę i musiała powierzyć wykonanie projektu innemu podmiotowi – już w momencie zgłaszania dla PARPu nowego wykonawcy oczywistym było, że nie jest możliwe zrealizowanie projektu w terminie – w tej sytuacji organ powinien zasugerować stronie, bądź poinformować o możliwości złożenia wniosku o przedłużenie terminu zakończenia realizacji projektu; 4) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych; 5) art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. polegające na niepodjęciu wszelkich czynności celem załatwienia sprawy, w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz nienależyte I niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie och praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, polegające na niepoinformowaniu skarżącej o możliwości złożenia wniosku w przedmiocie przedłużenia terminu realizacji projektu na podstawie umowy z 14 grudnia 2012 r. i podpisanie aneksu do ww. umowy – przez co organ nie zrealizował w sposób prawidłowy nadrzędnej zasady czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody i w tym celu powinien udzielić im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, czego organ zaniechał, czym przyczynił się do poniesienia przez skarżącą szkody wskutek wydania decyzji o treści jw.. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Pismem z 18 kwietnia 2023 r. spółka wniosła o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z uwagi na złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji PARP z 9 listopada 2016 r. oraz decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z 28 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna, pomimo zawartego w niej wniosku o rozpoznanie na rozprawie, została na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) skierowana na posiedzenie niejawne. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione przez Spółkę w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione, niektóre także za nieskuteczne. Przed rozpoznaniem postawionych zarzutów skargi kasacyjnej należy odnieść się do złożonego – pismem z 18 kwietnia 2023 r. – wniosku o zawieszenie postępowania. Podstawą do zawieszenia postępowania są wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 9 listopada 2016 r. i decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 28 listopada 2017 r. Są to decyzje w przedmiocie zwrotu dofinasowania otrzymanego przez skarżącą kasacyjnie Spółkę kwestionowane przez stronę w niniejszym postępowaniu. Zauważyć zatem należy, że jest to sytuacja szczególna, zmierzająca do uniknięcia dwutorowego postępowania dotyczącego wskazanych decyzji. Ich równoczesnej oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym i postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym przed organem administracji. Prawodawca w celu uniknięcia takiej podwójnej oceny ustanowił w procedurze sądowoadministracyjnej stosowny szczególny przepis. Zgodnie z art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Dokonując wykładni przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności art. 56 p.p.s.a. NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17 stwierdził, że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał, że należy przyjąć, że skoro w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym (por. P. Daniel, Prawa i obowiązki organu administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wrocław 2014, s. 166). W świetle powyższego brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. Dlatego też złożony przez Spółkę wniosek nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku i został przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalony. W zarzutach skargi kasacyjnej Spółka wyłącznie postawiła zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. W pierwszym z zarzutów wskazała na naruszenie przepisu art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku nieodpowiadające wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia prawidłowego wywodu dotyczącego obowiązku organów informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków Spółki, brak pouczenia skarżącej kasacyjnie o przysługującej jej uprawnieniach, w tym o możliwości złożenia wniosku o przedłużenie terminu realizacji projektu. Przypomnieć należy, że w myśl art. 141 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Zauważyć zatem trzeba, że wskazany w zarzucie kasacyjnym przepis jest nieadekwatny do wskazanego sposobu jego naruszenia. W powołanym przepisie mowa jest o terminie sporządzenia uzasadnienia, zaś w sposobie jego naruszenia nie wskazano na uchybienie temu terminowi, a powołano się na obowiązek informowania strony o jej prawach i obowiązkach, w szczególności na obowiązek poinformowania strony o możliwości złożenia wniosku o przedłużenie terminu realizacji projektu. W związku z tym, że powołany w zarzucie kasacyjnym przepis art. 141 § 1 p.p.s.a. jest nieadekwatny do sposobu jego naruszenia, nie można było uznać, aby doszło do uchybienia przywołanemu przepisowi. Zarzut ten jest zatem nieusprawiedliwiony. W drugim zarzucie kasacyjnym Spółka wskazała na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. stwierdzając, że postępowanie organów dotknięte było wadami, które uniemożliwiały prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, w tym braku podjęcia działań zmierzających do przedłużenia skarżącej kasacyjnie terminu do realizacji projektu, a tym samym zaliczenie spornych wydatków do kosztów kwalifikowanych. Przepisy te mają charakter wynikowy, regulują sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd pierwszej instancji. Można je powołać w zarzucie kasacyjnym jedynie w powiązaniu z innymi przepisami procedury lub prawa materialnego, które zostały naruszone. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Wobec braku powiązania powołanych przepisów, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z przepisami procedury sądowoadministracyjnej lub administracyjnej, czy też z przepisami prawa materialnego, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. należało w okolicznościach sprawy uznać za nieskuteczny. W zarzucie czwartym skargi kasacyjnej Spółka powołała się na naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych przez Spółkę wniosków dowodowych. Odnosząc się do części drugiej tego zarzutu, a mianowicie do kwestii zaniechania prawidłowego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy poprzez nieuwzględnienie zgłoszonych przez Spółkę wniosków dowodowych, stwierdzić należy, że w złożonej skardze kasacyjnej nie wskazano, jakich wniosków dowodowych w postępowaniu organ nie uwzględnił. Tym samym w tej części zarzut ten należało uznać za nieskuteczny. Pierwszą część tego zarzutu należy rozpoznać łącznie z zarzutami: trzecim i piątym skargi kasacyjnej, gdyż zmierzają one do wykazania naruszenia wskazanych w tych zarzutach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80, poprzez – ogólnie rzecz ujmując – twierdzenie odnoszące się do winy organu w niezrealizowaniu przez Spółkę umowy w terminie. Gdyby organ zgodnie z nałożonymi na niego obowiązkami udzielił Spółce stosownych informacji i pouczeń nie doszłoby do uchybienia terminowi przewidzianemu na realizację projektu, w konsekwencji sporne wydatki byłyby wydatkami kwalifikowalnymi. Nie doszłoby wtedy do naruszenia wskazanych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady zaufania oraz powstania szkody po stronie skarżącej kasacyjnie spółki. Stwierdzić wobec tak postawionych zarzutów kasacyjnych należy, że nie są one usprawiedliwione. Skarżąca kasacyjnie Spółka nie wykazała w postawionych zarzutach, aby na etapie realizowania projektu znajdowały zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego. W stanie faktycznym sprawy projekt miał być zrealizowany zgodnie z § 3 ust. 1 umowy o dofinasowanie w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. Przeprowadzona w dniach od 22 maja do 3 czerwca 2015 r. kontrola wykazała, że moduły od I do III (Moduł property management, Moduł księgowości oraz Moduł generowania raportów) nie zostały wdrożone. To, że moduły te we wskazanym okresie nie zostały wdrożone potwierdza sama Spółka w piśmie z dnia 14 września 2015 r. Wskazać w tym miejscu należy, że zasady ogólne postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie w toku postępowania administracyjnego. W okolicznościach sprawy postępowanie w przedmiocie zwrotu dofinansowania zostało wszczęte 15 kwietnia 2016 r., a zatem po ponad 15 miesiącach od daty zakończenia realizacji projektu. Po 15 kwietnia 2016 r. skarżąca kasacyjnie Spółka mogła oczekiwać od organów realizowania w toku postępowania administracyjnego zasad ogólnych tego postępowania, w tym obowiązku informowania strony postępowania o jej prawach i obowiązkach, działania w tym czasie organów z uwzględnieniem zasady pogłębiania zaufania do organów. Wcześniej obowiązywała stronę umowa, na której postanowienia podpisując kontrakt o dofinansowanie projektu Spółka się zgodziła. Znała zatem ona prawa i obowiązki wynikające z tej umowy. Trudno zatem uznać, jak słusznie zauważył to Sąd I instancji, że to instytucja udzielająca dofinansowania zobligowana była do informowania Spółki o możliwości wystąpienia o zmianę umowy. Podkreślić przy tym należy, że § 15 ust. 2 pkt 3 umowy o dofinansowanie nie przewiduje możliwości zmiany umowy w zakresie zmiany terminu zakończenia realizacji projektu. W świetle przedstawionej argumentacji wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za zarzuty, które nie mogły odnieść oczekiwanego przez Spółkę skutku. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.