I GSK 1981/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5033/21 w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 5033/21 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych w pkt 1. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz strony 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. [...]– dalej: strona - zwrócił się z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na operację typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Wniosek dotyczył operacji "Inwestycje w gospodarstwach położonych na obszarach Natura 2000". Rozstrzygnięciem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 22 września 2021 r. odmówiono stronie przyznania wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że pomimo wezwania strona nie dostarczyła załączników stanowiących integralną część uzyskanej opinii z 1 lipca 2021 r., wydanej przez organ, który koordynuje funkcjonowanie obszarów Natura 2000 na danym obszarze, tj. wniosku o wydanie opinii poświadczonego pieczęcią urzędową instytucji wydającej opinię, zestawienia rzeczowo-finansowego operacji – stanowiącego wypełnioną część V wniosku o przyznanie pomocy, oświadczenia o posiadanych działkach ewidencyjnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego przedstawionego w biznesplanie – stanowiącego wypełnioną Tab. 1 Biznesplanu, stosownych map z lokalizacją planowanych inwestycji oraz najbliżej położonych obszarów Natura 2000 w kolorze. Organ podkreślił, że ww. załączników nie złożono do 14 lipca 2021 r. (tj. w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw [Dz.U. z 2021 r., poz. 904]. Organ powołał się na treść art. 7 ust 3 ww. ustawy i wskazał, że strona nie przestawiła dowodów na spełnienie wszystkich warunków lub wymogów przyznania pomocy w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie przepisów ww. ustawy. Uzasadniając uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia WSA w Warszawie podkreślił, że organ nieprawidłowo zastosował art. 67b ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 217 z późn. zm. dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), albowiem przepis ten dotyczył wyłącznie określonej w nim sytuacji, gdy wnioskodawca nie spełnił warunków przyznania pomocy z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem. Wprowadzenie analizowanego przepisu nie wyłączało natomiast zastosowania do rozpoznawania wniosków o przyznanie pomocy przepisów postępowania zawartych w rozporządzeniu wykonawczym, w tym § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w gospodarstwach rolnych położonych na obszarach Natura 2000" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (dalej: rozporządzenie wykonawcze) regulującego tryb wzywania do uzupełnienia braków wniosku. Organ bezpodstawnie pominął procedurę określoną w rozporządzeniu wykonawczym, dokonując wyłącznie wezwania, o którym mowa w art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Tymczasem organ powinien najpierw wezwać stronę do uzupełnienia braków wniosku zgodnie z procedurą określoną w § 13 rozporządzenia wykonawczego i dopiero w sytuacji, gdy wnioskodawca nie mógłby uzupełnić braków wniosku z przyczyn określonych w art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, zaistniałyby przesłanki do zastosowania tego przepisu. Sąd I instancji wskazał, że wobec nieprawidłowego zastosowania w sprawie art. 67b ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i braku prawidłowego wezwania strony do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z § 13 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, nie zaistniały przesłanki odmowy przyznania pomocy określone w art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną i wezwie stronę do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie pomocy w trybie określonym w § 13 rozporządzenia wykonawczego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezes Agencji Restrukturyzacja o Modernizacji Rolnictwa. Zaskarżając wyrok w całości domagał się jego uchylenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: l. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez: a) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i w konsekwencji nie zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy z 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904, dalej określanej, jako ustawa zmieniająca z 15 kwietnia 2021) do stanu faktycznego sprawy, albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu, ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak, więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; b) brak wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 719 z późn. zm.) i w konsekwencji brak wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy; c) pominięcie zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, poprzez nie przyjęcie przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r., albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. II. Prawa materialnego, w szczególności naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie lub niewiaście zastosowanie do stanu faktycznego sprawy przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 904), albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego, tj. przed § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 21 sierpnia 2015 r., w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w gospodarstwach położonych na obszarach Natura 2000" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2021 r., poz. 915) dalej: rozporządzenie lub rozporządzenie wykonawcze, gdyż jest przepisem szczególnym i to rangi ustawowej w stosunku do przepisów rozporządzenia wykonawczego, tak, więc organ nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na skutek uniemożliwienia stronie przeprowadzenia czynności procesowych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z § 13 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię i zastosowanie § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia do stanu faktycznego sprawy, podczas gdy przepis ten nie powinien być zastosowany do oceny prawidłowości działania organu, gdyż do stanu faktycznego sprawy organ prawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r., albowiem jest to przepis ustawowy, który w ocenie organu ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia wykonawczego; 3. art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. w związku z § 13 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędną wykładnię i nie zastosowanie tego przepisu. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że NSA jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi kasacyjnej zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione, a także za bezskuteczne. Na wstępie należy podkreślić, że zarzuty skargi kasacyjnej powinny być powiązane z konkretnymi regulacjami zawartymi w ustawi Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem w pierwszej kolejności kwestionowane jest orzeczenie sądu administracyjnego pierwszej instancji, a ten sąd kontroluje legalność zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego, stosując procedurę sądowoadministracyjną. Jeśli orzeczenie jest błędne, to narusza regulacje tej ustawy. Mając jednak na względzie uchwałę pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, stwierdzić należy, że sam fakt niepowiązania przepisów procedury stosowanej przed organami z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie powoduje po stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego niemożliwości rozpoznania skargi kasacyjnej. Dalej wskazać należy, że brak powołania pełnych nazw aktów prawnych, brak powołania miejsca publikacji tych aktów, a także powołanie aktów prawa unijnego bez oznaczenia dat publikacji, stanowi o wadliwości tych zarzutów, jednak nie jest to, w ocenie składu rozpoznającego sprawę, wadliwość istotna, uniemożliwiająca ich rozpoznanie. Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dostępne w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania, na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie, na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił Sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może, więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy. Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej rozważania i odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, formalnie opartych na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a., stwierdzić należy, że pomimo przytoczenia w niej obu postaci zarzutów, o których mowa w art. 174 p.p.s.a. wszystkie one dotyczą w istocie jednego problemu, jaki stanowią prawne podstawy procedowania ARMiR, w przedmiocie wniosku, o którym mowa w rozporządzeniu wykonawczym, w przypadku stwierdzenia braków formalnych wniosku. Odmiennością cechuje się jedynie ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej. Mając, więc na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej cechują się komplementarnością, co uzasadnia łączne odniesienie się do nich. Za niezasadny należy uznać wadliwości (braków) uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji, w szczególności w odniesieniu do wykładni art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Sąd I instancji odniósł się, bowiem do relacji całości unormowań przepisu § 13 (w tym także do jego ust. 2) rozporządzenia wykonawczego, z uwzględnieniem aspektów mających istotne znaczenie z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Odniósł się także do normy art. 67b ust. 2 ustawy EFRROW wspieraniu rozwoju z uwzględnieniem zmian wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r., które WSA przytoczył w uzasadnieniu in extenso. W tym właśnie zakresie, właśnie z uwagi na rezultaty dokonanej wykładni wskazanych wyżej przepisów, podkreślił odmienność przesłanek zastosowania rozwiązań wynikających z § 13 rozporządzenia oraz wyżej wskazanych regulacji ustawowych. Na tej to podstawie stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że rozwiązania ustawowe mają w tym wypadku pierwszeństwo stosowania. Czynność procesowa sporządzenia pisemnego uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy oraz mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpływać na rozstrzygnięcie, jako na wynik sprawy, niemniej za trafną uznać należy tezę, iż tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego w sprawie wyroku zawiera podstawę prawną jego wydania oraz jej wyjaśnienie. Tymczasem zarzut skargi kasacyjnej, oparty generalnie na twierdzeniach odnośnie uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a., można uznać za zasadny jedynie w sytuacji, w której uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub nie poddaje się kontroli, z uwagi na brak tych elementów uzasadnienia, które stanowi wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Tymczasem Sąd I instancji wyjaśnił swoje stanowisko, z odwołaniem się do podstaw prawnych, na podstawie, których zostało ono wypracowane. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, rozpatrując kwestię relacji § 13 rozporządzenia wykonawczego WSA odnosił się głównie do art. 67b ust. 2 ustawy EFRROW, zamiast art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021, na który to przepis przede wszystkim powołał się organ w swojej decyzji, to jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Ten, bowiem determinowany był przede wszystkim przyjęciem, że rozwiązania przewidziane w § 13 rozporządzenia wykonawczego nie zostały uchylone przepisami ustaw i to na ich podstawie winien organ procedować w sprawie wniosku strony. Jeżeli zaś chodzi o relację pomiędzy przepisami rozporządzenia wykonawczego a przepisami ustawy EFFROW czy też ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r., to zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie organ podnosi przedmiotową kwestię zarówno w ramach zarzutu, który określił, jako dotyczący prawa procesowego, jak również zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Tymczasem zarówno regulacje rozporządzenia wykonawczego, jak i wskazywane w skardze kasacyjnej przepisy ustawowe, czy to art. 67b ust. 1 i ust. 2 ustawy EFRROW, jak i art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021, mają cechy właściwe przepisom proceduralnym. Jednak tego rodzaju wadliwość zarzutu nie uniemożliwiła ustosunkowania się do podnoszonej przez skarżący kasacyjnie organ problematyki, dotyczącej wzajemnych relacji rozwiązań funkcjonujących na gruncie rozporządzenia wykonawczego oraz ustaw. Dokonując oceny stanowiska WSA w omawianym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest podstaw do przypisania sądowi błędu czy to w kwestii wykładni czy też zastosowania wymienionych w zarzutach regulacji prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie zauważył, że rozwiązania przyjęte w § 13 rozporządzenia wykonawczego, zwłaszcza zaś ust. 1a i 2, nie zostały uchylone, a reguły procedowania wynikające najpierw z art. 67b ust. 2 ustawy o EFRROW, a następnie zmodyfikowane przez art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r., wprowadzające istotne zmiany w tym względzie, obejmowały jedynie sytuacje, w których niespełnienie warunków przyznania pomocy wynikało z przyczyn związanych z ogłoszeniem na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Zakres przedmiotowy tych ostatnich regulacji był, więc węższy od tego, jaki wynikał z § 13 rozporządzenia wykonawczego. Niezależnie od powyższego dodać także należy, że z uwagi na niestwierdzenie tożsamości regulacji rozporządzenia wykonawczego i przepisów ustaw, tj. ustawy EFRROW oraz ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r., nie sposób jest przyjmować, jak to sugeruje skarżący kasacyjnie organ, że te ostatnie mogły doprowadzić do wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia, w określonym zakresie. Za takim wnioskiem przemawia także regulacja art. 67b ust. 4 i 5 ustawy EFRROW. Zgodnie z ust. 4 minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić, w drodze rozporządzenia, warunki lub tryb przyznawania, wypłaty lub zwrotu pomocy w ramach poszczególnych działań, poddziałań lub typów operacji objętych programem lub pomocy technicznej, które mają zastosowanie podczas stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonych na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 lub wprowadzeniem stanu nadzwyczajnego w związku z zakażeniami tym wirusem oraz w okresie 90 dni od dnia odwołania tych stanów, odmienne w stosunku do przepisów wydanych na podstawie art. 45 albo art. 43a ust. 6, w celu przeciwdziałania skutkom tych stanów oraz mając na względzie zapewnienie sprawnego wdrażania programu w warunkach tych stanów. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może wskazać przepisy wydane na podstawie art. 45 albo art. 43a ust. 6, które nie mają zastosowania w okresie, o którym mowa w ust. 4 – ust. 5 art. 67b. Nie wydano aktu wstrzymującego zastosowanie regulacji § 13 w odniesieniu do działania objętego wnioskiem strony. Podobnie nie można pominąć tego, że intencją, jaka przyświecała ustawodawcy w zakresie wprowadzenia rozwiązań wynikających między innymi z art. 67b ust. 2 ustawy EFRROW oraz art. 7 ust. 3 ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r. było zabezpieczenie praw stron ubiegających o określone formy wsparcia, w sytuacji obowiązywania ograniczeń wynikających z walką ze skutkami epidemii. Z tego już tylko względu stwierdzić należy, rezultaty funkcjonalnej wykładni wprowadzonych w tym celu przepisów stoją na przeszkodzie do przyjęcia, że tego rodzaju rozwiązania mogły prowadzić do pogorszenia sytuacji procesowej osób ubiegających się o wsparcie. Końcowo zauważyć należy, że jeżeli intencją ustawodawcy miałoby być uchylenie rozwiązań przyjętych w § 13 rozporządzenia wykonawczego, to w ramach wprowadzanych regulacji art. 67 b ust. 4 i 5 ustawy EFRROW czy regulacji ustawy zmieniającej winien on był zamieścić jednoznaczne postanowienia w tym względzie albo wydać akt wykonawczy. Skoro zaś nie uchylił regulacji rozporządzenia wykonawczego, ani nie wprowadził odpowiednich reguł kolizyjnych w tym zakresie, to wątpliwości, co do stosowania konkretnych rozwiązań nie można rozstrzygać na niekorzyść stron, zwłaszcza, gdy pierwotne rozwiązania były dla nich względniejsze w jakimkolwiek aspekcie, obejmującym chociażby dwukrotne wzywanie do uzupełnienia braków wniosku, jak to przewiduje § 13 rozporządzenia wykonawczego. W konsekwencji zasadnie Sąd I instancji nie oceniał też kompletności wniosku Skarżącego, z punktu widzenia § 13 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Mając, więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.