I GSK 187/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C." Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 1118/20 w sprawie ze skargi "C." Sp. z o.o. w L. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia 4 sierpnia 2020 r. nr BOD-III.431.1.2.2020.SWW w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "C." Sp. z o.o. w L. na rzecz Zarządu Województwa Lubelskiego 7 500 (siedem tysięcy pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 21 października 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1118/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę "C." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z 4 sierpnia 2020 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania projektu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku pozytywnej oceny przedłożonego projektu, 30 czerwca 2014 r. Instytucja Wdrażająca - Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie - zawarła z "C." Sp. z o.o. z siedzibą w L., reprezentowaną przez Prezesa Zarządu H. R., umowę o dofinansowanie realizacji projektu nr 10.12-UDA-RPLU.01.04.02-06-050/13, którego celem było uruchomienie produkcji energii elektrycznej z energii źródeł odnawialnych oraz zwiększenie konkurencyjności spółki dzięki powstaniu farmy fotowoltaicznej w miejscowości R. Zgodnie z treścią § 2 ust. 6 umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się do wniesienia wkładu własnego w kwocie 2 353 624,36 zł, co stanowiło 50% wydatków kwalifikowalnych. Projekt "Farma fotowoltaiczna R." został przez stronę zrealizowany i w całości rozliczony bez istotnych zastrzeżeń. Następnie organ I instancji w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie IV Wydział Karny z 12 lipca 2018 r., wydany w sprawie o sygn. akt [...], utrzymany następnie w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie II Wydział Karny z dnia 25 października 2018 r. w sprawie o sygn. akt [...], stwierdzający, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. uzyskania od LAWP dofinansowania na budowę farmy fotowoltaicznej w miejscowości R., wnioskodawczyni przedłożyła do LAWP poświadczający nieprawdę dokument w postaci przedwstępnej umowy pożyczki sporządzonej w formie aktu notarialnego z 4 lutego 2013 r., ustalił brak podstaw do uzyskania dofinansowania przez spółkę. Pismem z 25 czerwca 2019 r. Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości wezwała beneficjenta do zwrotu uprzednio wypłaconych mu środków publicznych na realizację projektu pt. "Farma fotowoltaiczna R. w łącznej kwocie 2.229.927,75 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Powyższe wezwanie zostało odebrane przez spółkę 8 lipca 2019 r. W związku z niedokonaniem przez beneficjenta zwrotu objętych wezwaniem środków, pismem z 25 września 2019 r. LAWP wszczęła z urzędu postępowanie zmierzające do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, ze zm.), dalej: "u.f.p.". Decyzją z 27 stycznia 2020 r. Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w Lublinie określiła "C." Sp. z o.o. kwotę dotacji podlegającą zwrotowi w wysokości 2 229 927,75 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Organ I instancji podkreślił, że fakt przedłożenia przez stronę umowy przedwstępnej pożyczki, która poświadczała nieprawdę, co do okoliczności istotnej z punktu widzenia oceny kryterium merytorycznego "Projekt jest wykonalny pod względem finansowym" powinno skutkować negatywną jego oceną i w konsekwencji nieuzyskaniem przez projekt dofinansowania, a zatem w sprawie doszło do powstania nieprawidłowości skutkującej obowiązkiem zwrotu dofinansowania. W wyniku rozpoznania odwołania beneficjenta decyzją z 4 sierpnia 2020 r. Zarząd Województwa Lubelskiego uchylił decyzję organu I instancji i zobowiązał "C." Spółkę z o.o. do zwrotu kwoty 2.229.927,75 zł wraz z odsetkami naliczanymi jak dla zaległości podatkowych, dokonując jednocześnie korekty okresu naliczania odsetek w stosunku do okresu określonego przez organ I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji za bezzasadny uznał zarzut braku doręczenia stronie wezwania do zwrotu środków. Wskazał, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania do zwrotu środków, z którego wynika, iż przesyłka została wysłana na adres strony ujawniony Krajowym Rejestrze Sądowym. Na zwrotnym potwierdzeniu znajduje się adnotacja, że przesyłka została odebrana 8 lipca 2019 r. przez J. L. Dodatkowo powyższe potwierdza wydruk strony internetowej www.pocztex.pl, zawierający informacje dotyczące przesyłki o numerze 00659007734697227886 (numer znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), z którego wynika, że przesyłka została nadana 25 czerwca 2019 r., była dwukrotnie awizowana i ostatecznie została odebrana w placówce Poczty Polskiej. Powyższe oznacza, że zarówno tożsamość osoby odbierającej, jak i jej uprawnienie do odebrania przesyłki były weryfikowane przez pracownika Poczty Polskiej. Organ zwrócił uwagę, że J. L. odbierał całość korespondencji kierowanej do skarżącej w trakcie postępowania, tj. zawiadomienie o wszczęciu postępowania, informacje o terminie zakończenia postępowania oraz samą decyzję LAWP. Za każdym razem przysyłki były odbierane w placówce pocztowej. Organ zwrócił również uwagę, że 29 kwietnia 2019 r. wykreślono z Krajowego Rejestru Sądowego H. R. będącego jedynym członkiem zarządu spółki. Od tego czasu skarżąca pozostaje bez organu zarządczego, jedyny wspólnik – H. R. - nie powołał żadnych osób do zarządu spółki. Nie ma to jednak wpływu zarówno na ocenę skuteczności doręczenia, jak i prawidłowości prowadzonego postępowania. Organ wskazał, że jak wynika z informacji ujawnionych w rejestrze, w spółce powołano prokurenta w osobie M. J. Utrata przez spółkę zarządu nie powoduje wygaśnięcia prokury i nie skutkuje brakiem należytej reprezentacji spółki. Organ II instancji podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie IV Wydział Karny z dnia 12 lipca 2018 r. (sygn. akt IV K 130/17) H. R. został uznany za winnego tego, że w 5 lutego 2013 r. w Lublinie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. uzyskania od LAWP dotacji ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki C., składając wniosek o dofinansowanie budowy farmy fotowoltaicznej w miejscowości R. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2007 - 2013, przedłożył poświadczający nieprawdę dokument w postaci przedwstępnej umowy pożyczki w kwocie 2 400 000,00 zł zawartej 4 lutego 2013 r. pomiędzy E. Spółką z o.o. z siedzibą w L. a C. Spółką z o.o. (reprezentowaną przez H. R.), która to pożyczka miała służyć pokryciu wkładu własnego, co miało istotne znaczenie dla zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. Organ stwierdził, że bezsporna jest okoliczność, że umowa przedwstępna pożyczki została przedłożona LAWP na etapie ubiegania się o dofinansowanie, tj. 5 lutego 2013 r. Za bezsporne organ uznał również, że celem złożenia umowy było wykazanie, że skarżąca spełnia kryterium "Projekt jest wykonalny pod względem finansowym", które weryfikowane było w trakcie oceny merytorycznej. W światle powyższego wyroku nie ulega wątpliwości, że umowa przedłożona przez H. R. poświadczała nieprawdę i miała jedynie charakter pozorny, co skutkowało jej nieważnością. Organ odwoławczy uznał, że zachowanie skarżącej należało kwalifikować także jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE seria L z 2013 r. nr 347, s.320 ze zm.) dalej "rozporządzenie 1083/2006" Organ II instancji stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdzał fakt uzyskania przez skarżącą dofinansowania w sposób nielegalny, tj. na podstawie nieprawdziwych oświadczeń, w oparciu o dokumenty poświadczające nieprawdę. Organ wskazał, że w tym stanie rzeczy wydatek poniesiony przez UE nie może być uznawany za uzasadniony, co przesądza o kwalifikacji działania skarżącej jako nieprawidłowości. Nie ulega również wątpliwości, że dofinansowanie przeznaczone na realizację projektu zostało pobrane nienależnie jako, że pozytywna ocena projektu, która poprzedzała zawarcie umowy o dofinansowanie, została dokonana na podstawie poświadczającego nieprawdę dokumentu tj. umowy przedwstępnej pożyczki. Zwrot znajduje więc podstawę w treści art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. Po rozpoznaniu skargi złożonej przez spółkę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 21 października 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1118/20 skargę tę oddalił. Sąd I instancji, odnosząc się do zarzutów skargi, wskazał, że spółka nie mogła być uznana za niezdolną do działania z uwagi na brak zarządu od 25 października 2018 r., skoro w tym czasie posiadała ustanowionego wcześniej przez siebie prokurenta w osobie M. J. Utrata przez spółkę zarządu nie powoduje wygaśnięcia prokury. Prokurent jest bowiem z mocy ustawy uprawniony do reprezentowania spółki w sprawach sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, co stanowi zabezpieczenie interesów takiej spółki. WSA w Lublinie podzielił również argumentację organu co do bezzasadności zarzutu braku doręczenia skarżącej spółce wezwania do zwrotu środków. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismo Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z 25 czerwca 2019 r. w zakresie wezwania skarżącej do zwrotu kwoty dofinansowania zostało doręczone skarżącej 8 lipca 2019 r. Przesyłka została skierowana na adres spółki ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Odbiór przesyłki pokwitował J. L. Sąd I instancji podzielił także stanowisko organu, dokonane w sprawie ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną. Wskazał, że z Wytycznych dla wnioskodawców wynika, że zgodnie z zatwierdzonymi kryteriami merytorycznymi na wnioskodawcy ciążył obowiązek wykazania, że ma zapewnione wystarczające środki finansowe na realizację projektu. Wykazanie (udokumentowanie) środków finansowych możliwe było m. in. w oparciu o umowę pożyczki sporządzoną w formie aktu notarialnego (str.129 Wytycznych dla Wnioskodawców). Zgodnie z przyjętymi uchwalą Zarządu Województwa Lubelskiego nr 52/12 z dnia 2 października 2012 r. Kryteriami wyboru projektów ocena merytoryczna techniczno-ekonomiczna projektu w ramach Działania 1.4 dokonywana była m. in. w oparciu o kryterium "Projekt jest wykonalny pod względem finansowym". W ramach przedmiotowego kryterium ocenie podlegało, czy wartość planowanych kosztów ma zapewnione finansowanie w zaprezentowanych w projekcie źródłach finansowania. A zatem wykazanie posiadania środków w wysokości odpowiedniej do poziomu dofinansowania było jednym z kluczowych warunków pozytywnej oceny projektu i kolejno zawarcia umowy o dofinansowanie projektu. W ocenie sądu I instancji prawidłowo organ uznał, w oparciu o ustalenia poczynione w postępowaniu karnym, że umowa przedwstępna pożyczki z 4 lutego 2013 r. poświadczała nieprawdę. Skoro celem złożenia umowy było wykazanie, że skarżąca spełnia kryterium merytoryczne "Projekt jest wykonalny pod względem finansowym", zaś załączona do wniosku o dofinasowanie przez H. R. umowa poświadczała nieprawdę i miała jedynie charakter pozorny, to skarżąca nie mogła uzyskać dofinansowania. Przedłożenie dokumentów poświadczających nieprawdę stanowiło zatem, jak słusznie stwierdził organ, naruszenie zasad obowiązujących przy ubieganiu się o wsparcie. W ocenie WSA organ prawidłowo zakwalifikował naruszenie przez skarżącą zasad obowiązujących przy ubieganiu się o wsparcie jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006 i wydał decyzję o zwrocie całości dofinansowania w kwocie 2 229 927,75 zł wraz z odsetkami. Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty naruszenia przepisów art. 207 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, ust. 8, ust. 9 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. nie były usprawiedliwione. W skardze kasacyjnej "C." zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z regulacjami art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h., poprzez zaniechanie przez WSA w Lublinie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji pomimo występowania przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., gdyż skarżąca spółka od 25 października 2018 r. do 7 kwietnia 2021 r., pozostawała bez zarządu, a wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prokurent będący pełnomocnikiem handlowym nie może przez sam fakt swojego powołania sanować braków (w tym wypadku zupełnego braku obsadzenia) w składzie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa polskiego. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi. 2) art. 25 § 3 p.p.s.a. w zw. z regulacjami art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h., przez pominięcie okoliczności, że skarżąca spółka od 25 października 2018 r. do 7 kwietnia 2021 r., pozostawała bez zarządu, a wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prokurent będący pełnomocnikiem handlowym nie może przez sam fakt swojego powołania sanować braków (w tym wypadku zupełnego braku obsadzenia) w składzie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Powyższe skutkowało rozpoznaniem i oddaleniem skargi, w sytuacji gdy skarżąca nie miała zdolności do czynności prawnych (podobnie jak w toku procesowania przed organem II Instancji). 3) art. 145 § 1 pkt 1) lit a) p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości zaskarżonej przez stronę skarżącą decyzji Zarządu Województwa Lubelskiego z 4 sierpnia 2020 r., w sytuacji, gdy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 1) u.f.p. w zw. z art. 140 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy: - który ma charakter niepełny, - stanowi w części ustalenia dokonane przez sąd w innej sprawie karnej, że: środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie: wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., oraz pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, w sytuacji gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich nie zostały w niniejszej sprawie wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.; ani pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości; b) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 60 pkt 1) u.f.p. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie: wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., oraz pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, w sytuacji gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich nie zostały w niniejszej sprawie: wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. ani pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. 4) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie regulacji zawartych w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z regulacjami art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h., poprzez zaniechanie przez WSA w Lublinie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji pomimo występowania przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., gdyż skarżąca spółka od 25 października 2018 r. do 7 kwietnia 2021 r., pozostawała bez zarządu, a wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prokurent będący pełnomocnikiem handlowym (powołanym przez zarząd) nie może przez sam fakt swojego powołania sanować braków (w tym wypadku zupełnego braku obsadzenia) w składzie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa polskiego. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi. 5) art. 141 § 4 p.p.s.a., przez nie odniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do regulacji art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h., w kontekście art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. w sytuacji, gdy skarżąca spółka od 25 października 2018 r. do 7 kwietnia 2021 r., pozostawała bez zarządu i nie miała zdolności do czynności prawnych. Powyższe utrudnia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku WSA. II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1) art. 207 ust. 1 pkt 2) u.f.p. oraz art. 207 ust. 1 pkt 3) u.f.p. przez afirmację bezpodstawnego i niewłaściwego zastosowania powołanej regulacji (przez organy I i II Instancji) i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez organ II Instancji, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie: - wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., - pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, w sytuacji gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich nie zostały w niniejszej sprawie: - wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., - pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, 2) art. 207 ust. 1 pkt 2) u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. przez afirmację bezpodstawnego i niewłaściwego zastosowania powołanej regulacji (przez organy I i II Instancji), i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez organ II Instancji, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., w sytuacji gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie wykorzystane zostały zgodnie z procedurami określonym i w umowie międzynarodowej oraz innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, 3) art. 2 pkt 7) rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z przez afirmację bezpodstawnego i niewłaściwego zastosowania powołanej regulacji (przez organy I i II Instancji), i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez organ, że "zachowanie beneficjenta doprowadziło do powstania nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7) rozporządzenia Rady (WE) 1083/206, w sytuacji gdy zachowanie beneficjenta (skarżącego) nie doprowadziło do powstania nieprawidłowości w rozumieniu w/w przepisów, w tym nie powstała nieprawidłowość oznaczająca "jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego " 4. art. 207 ust. 8 i 9 u.f.p. przez afirmację bezpodstawnego i niewłaściwego zastosowania powołanej regulacji (przez organy I i II Instancji), i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie przez organ, że bezskutecznie upłynął termin o którym nowa w art. 207 ust. 8 u.f.p. i w konsekwencji. że zaszła przesłanka do wydania zaskarżonej decyzji o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p. w sytuacji, gdy skarżąca zaprzeczyła, że otrzymała wezwanie, o którym mowa w art. 207 ust. 8 u.f.p. oraz że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do zastosowania trybu określonego w art. 207 ust. 8 i 9 u.f.p. (powyższe - zwłaszcza zarzut podniesiony w pkt II 4) - nie stanowi uznania jakichkolwiek zarzutów podniesionych przez organy I lub II instancji w stosunku do skarżącej ani przyznania wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2) i 3) u.f.p.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W złożonym po terminie piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym wyrokiem sąd I instancji uznał za prawidłowe zobowiązanie skarżącej do zwrotu dofinansowania na realizację projektu z udziałem środków europejskich, bowiem do uzyskania przez stronę dofinansowania doszło na skutek posłużenia się przez nią nieprawdziwym dokumentem w celu potwierdzenia spełnienia kryteriów wyboru projektów do dofinansowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to nie zostało skutecznie podważone zarzutami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają sformułowane w skardze kasacyjnej skierowane przeciwko rozstrzygnięciu sądu I instancji zarzuty. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt. I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a, skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach powołanej podstawy. Uzasadnienie szczątkowe, błędne lub nie na temat podlega ocenie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Z przepisów art. 183 § 1, jak i z art. 174 oraz art. 176 p.p.s.a. wynika zatem, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu I instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów nie wskazanych w skardze kasacyjnej, nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną. Do autora skargi kasacyjnej – będącego przecież profesjonalistą – należy zatem ścisłe wskazanie określonych przepisów prawa, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało. Oceniając w pierwszej kolejności zarzuty o charakterze procesowym wskazać należy, że żaden z podniesionych przez stronę zarzutów nie okazał się zasadny w tym ten najdalej idący zarzut wskazujący na naruszenie przez sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kontrolowanej sprawie sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie doszło w niej do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a co za tym idzie nieważności postępowania administracyjnego. Dla oceny zasadności sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu kwestią zasadniczą była ocena skuteczności jej reprezentacji w toku kontrolowanego postępowania. Zgodnie z regulacjami dotyczącymi prokury, zawartymi w kodeksie cywilny, jest ona pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa – art. 1091 § 1 kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 1097 kodeksu cywilnego, prokura może być w każdym czasie odwołana (§1); wygasa wskutek wykreślenia przedsiębiorcy z rejestru, a także ogłoszenia upadłości, otwarcia likwidacji oraz przekształcenia przedsiębiorcy (§2); wygasa wskutek śmieci prokurenta (§3), a także wskutek ustanowienia kuratora na podstawie art. 42 § 1. Stosownie zaś do § 4 powołanego przepisu utrata przez przedsiębiorcę zdolności do czynności prawnych nie powoduje wygaśnięcia prokury. W kontrolowanej sprawie, jak zasadnie zauważyły organ i sąd I instancji, samoistna prokura M. J. ustanowiona 17 listopada 2017 r. nie wygasła wskutek zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 1097 kodeksu cywilnego. Była zatem przez cały okres prowadzonego postępowania administracyjnego ważna, na co wskazuje także treść pism procesowych redagowanych w imieniu spółki przez prokurenta w toku tego postępowania. W tym stanie rzeczy podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność braku organu upoważnionego do działania w imieniu spółki – braku zarządu, nie miała wpływu na prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanego dofinansowania. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 września 2016 r., sygn. akt I GSK 331/16 (LEX nr 2167230), aprobata odmiennego poglądu godziłaby w sens pozostawienia w mocy prokury, mimo braku organu działającego za osobę prawną. Tym samym nieposiadanie w toku procesu (postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego) zarządu przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, nie daje podstaw od stwierdzenia braku należytej reprezentacji. W przedmiotowej sprawie, w której skarżąca kasacyjnie, w związku z podnoszonym przez siebie brakiem w organach spółki, wywodziła nieważność postępowania prowadzonego przez organy obu instancji, brak jest podstaw do uznania, mając powyższe na uwadze, aby w istocie nieważność ta miała miejsce. Strona, co zasadnie wywiódł organ odwoławczy w decyzji i prawidłowo ocenił i zaakceptował sąd I instancji w motywach wyroku, była należycie reprezentowana – ważna prokura umożliwiała działanie prokurentowi w imieniu spółki nawet w przypadku braku w jej strukturach odpowiednich organów w toku postępowania administracyjnego. Powyższe czyni niezasadnym przedmiotowy zarzut skargi kasacyjnej. Z tych samych przyczyn niezasadnym okazał się także zarzut zawarty w punkcie I.4 petitum skargi kasacyjnej. W orzecznictwie podnosi się, że dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na art. 134 § 1 p.p.s.a. należy wykazać, że sąd I instancji powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym czasem wskazane jako naruszone przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu spółek handlowych nie znajdowały zastosowania w kontrolowanej sprawie. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 25 § 3 p.p.s.a. w zw. z regulacjami art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h., wskazać należy, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie został on uzasadniony. Autor skargi kasacyjnej wskazał jedynie, że naruszenie przywołanych przepisów "skutkowało rozpoznaniem i oddaleniem skargi, w sytuacji gdy skarżąca nie miała zdolności do czynności prawnych". Odnosząc się do powyższego wskazać jedynie wypada, że przepis art. 25 § 3 p.p.s.a. reguluje kwestię zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. A zatem przepis ten przyznaje zdolność sądową podmiotom posiadającym podmiotowość administracyjnoprawną rozumianą jako wynikającą z przepisów prawa możliwość nałożenia na wymienione wyżej jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień albo skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zdolność sądowa skarżącej będącej osobą prawną – spółką prawa handlowego, w przedmiotowym postępowaniu wynikała z art. 25 § 1 p.p.s.a. tym samym sformułowany w punkcie I. 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut uznać należy za chybiony. Z kolei zarzut zawarty w punkcie I.3 petitum skargi kasacyjnej został wadliwie sformułowany. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest normą o charakterze "wynikowym", regulującą jedynie sposób rozstrzygnięcia sądu I instancji co do skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wymaga zatem powiązania tego przepisu z normami prawa materialnego, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył sąd I instancji. Tym czasem wskazane w podpunktach a i b omawianego zarzutu jako naruszone przepis: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a i art. 140 k.p.a. mające zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu na mocy art. 67 ust. 1 u.f.p. są przepisami procesowymi nie materialnymi. Tym samym stawiając zarzut ich naruszenia należało odwołać się do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz wykazać wpływ ich ewentualnego naruszenia na wynik postępowania, co jest kluczowe dla zasadności tego typu zarzutów. Przy czym zidentyfikowany przez Naczelny Sąd Administracyjny błąd w konstrukcji zarzutu kasacyjnego nie jest jedynie konsekwencją niestaranności autora środka zaskarżenia popełnianej przy formułowaniu zarzutu kasacyjnego bowiem został on powielony także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co przesądza o jego nieskuteczności. Nie trafnym okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, takie jak: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wyłącznie wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną. Oceniając uzasadnienie wyroku sporządzone przez sąd I instancji, należy stwierdzić, że spełnia ono wszystkie nakazane prawem warunki. Nie ma żadnych wątpliwości tak co do stanu faktycznego przyjętego przez sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia sprawy jak i powodów dla których sąd oddalił skargę, przyznając rację organowi. W uzasadnieniu WSA nie odniósł się art. 38 k.c. w zw. z art. 42 § 1 k.c. oraz w zw. z art. 204 k.s.h, bowiem nie miały one zastosowania w kontrolowanej sprawie, a zarzut ich naruszenia nie został sformułowany w skierowanej do sądu skardze. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że uwzględnienie istoty problemu prawnego w nich zawartego, a dotyczącego nałożenia na stronę obowiązku zwrotu dotacji oraz komplementarny charakter postawionych zarzutów kasacyjnych, uzasadniało ich łączne rozpoznanie. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska sądu I instancji, który oddalając skargę na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z 4 sierpnia 2020 r. stwierdził, że strona uzyskała dofinansowanie z naruszeniem procedur i nienależnie (art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p.), co spowodowało zaistnienie szkody w budżecie Unii skutkując prawidłowym nałożeniem obowiązku zwrotu dofinansowania. W tym miejscu wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie ani w skardze do sądu I instancji ani w skardze kasacyjnej nie kwestionowała zasadniczego dla rozstrzygnięcia tej sprawy ustalenia, a mianowicie, że strona otrzymała przedmiotowe dofinansowanie na realizację swojego projektu w związku z posłużeniem się w toku konkursu nieprawdziwym dokumentem w postaci umowy pożyczki, za które to "oszustwo dotacyjne" ówczesny Prezes jej zarządu został prawomocnie skazany wyrokiem karnym. Argumentacja skargi zmierza do wykazania, że spółka samodzielnie pokryła wymagany wkład własny i zrealizowała projekt, a zatem nie doszło do powstania nieprawidłowości. Powyższe stanowisko skarżącej kasacyjnie jest nieuzasadnione. Na wstępie należy przede wszystkim podkreślić, że wobec nie podważenia prawidłowości powyższych ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji zaakceptowanych przez sąd I instancji za nieskuteczne należy uznać zarzuty wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego sformułowane w skardze kasacyjnej. Za nietrafny należy uznać zarzut niewłaściwego zastosowania art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. W kontrolowanym przez sąd I instancji postępowaniu, mając na uwadze jego przedmiot – zobowiązanie do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich istotne jest pojęcie "nieprawidłowości", które zostało zdefiniowanego w art. 2 pkt. 7 rozporządzenia 1083/2006. Zgodnie z tym przepisem nieprawidłowość stanowi jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Wymieniona "nieprawidłowość" ma miejsce w sytuacji, gdy wskutek naruszenia procedur doszło do powstania szkody lub mogłoby dojść do jej powstania w budżecie ogólnym UE. Szkoda polega na tym, że ze środków unijnych finansowane są wydatki dokonane niezgodnie z obowiązującym prawem prowadząc do uszczuplenia środków unijnych. Innymi słowy ze środków unijnych mogą być finansowane tylko wydatki zgodne z obowiązującymi przepisami. Natomiast wszelkie wydatki dokonane z naruszeniem prawa są wydatkami niekwalifikowalnymi i tym samym nie mogą być finansowane z budżetu ogólnego UE. Wydatki te podlegają zwrotowi jako dokonane z naruszeniem obowiązujących procedur w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.p.f. i będące "nieprawidłowością", o której mowa w art. 2 pkt. 7 rozporządzenia 1083/2006. Zaznaczyć należy, że tak Komisja Europejska, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego. W związku z czym za nieprawidłowość uznaje się zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Oznacza to, że do popełnienia nieprawidłowości, z punktu widzenia art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, dochodzi również wtedy, gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Stosownie do art. 207 ust. 1 u.f.p., którego niewłaściwe zastosowanie zarzucono w skardze kasacyjnej, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są: 1) wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystywane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10. Cytowany powyżej przepis nie używa terminu "nieprawidłowości" (zdefiniowanego w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006), lecz terminów – "wykorzystanie niegodnie z przeznaczeniem", "wykorzystanie z naruszeniem procedur", "pobranie nienależnie lub w nadmiernej wysokości". Zastosowane zwroty nie zmieniają jednak faktu, że zdarzenia określone w art. 207 ust. 1 u.f.p. są działaniami podejmowanymi na rachunek budżetu UE, w celu usuwania nieprawidłowości, skutkiem czego są to działania podejmowane w zakresie tego rozporządzenia. Są zatem częścią tej samej dyspozycji gwarantującej dobre zarządzanie funduszami UE i ochronę jej interesów finansowych, a konsekwentnie do tego, zwroty użyte w art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. powinny być interpretowane w sposób jednolity z pojęciem "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2017 r., o sygn. akt II GSK 5056/16 LEX nr 2316329, wyrok NSA z 22 maja 2024 r. sygn. akt I GSK 987/20 LEX nr 3733726). Mając powyższe na względzie, do stwierdzenia nieprawidłowości wymagane jest kumulatywne spełnienie trzech elementów. Pierwszy to naruszenie jakiegokolwiek przepisu prawa, drugi element to naruszenie prawa musi być wynikiem działania lub zaniechanie beneficjenta. Trzeci element ma miejsce wówczas, gdy naruszenie to powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE. Uwzględniając treść art. 207 u.f.p. jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, sąd I instancji zasadnie zaakceptował spełnienie powyższych przesłanek zwrotu dofinansowania. Przyznane dofinansowanie stanowi środki publiczne, którym - gdy chodzi o ich udzielanie, przekazywanie i rozliczanie - towarzyszy szczególnego rodzaju reżim prawny. Beneficjent pomocy finansowej z racji jej przyznania i zatwierdzenia nie nabywa żadnych ostatecznych praw do wypłaty kwoty pomocy, jeżeli nie przestrzega warunków, którymi to wsparcie finansowe zostało obwarowane i które może być przyznane tylko wówczas, gdy beneficjent spełnia ściśle określone warunki. Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że użyte w art. 184 ust. 1 u.f.p. sformułowanie "inne procedury" dokonywania wydatków ma szeroki zakres pojęciowy i zalicza się do nich, oprócz aktów prawa powszechnie obowiązującego, także szczegółowe reguły postępowania obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych, w tym procedury wynikające z dokumentów systemu realizacji projektu czy też określone w umowie o dofinansowanie (por. m.in. wyrok NSA z 17 maja 2017 r., o sygn. akt II GSK 2420/15 LEX nr 2345825, i z 21 maja 2025 r. r., o sygn. akt I GSK 1974/22 LEX nr 3885461). Zgodzić się należy się z oceną organów i sądu I instancji, że skarżąca dopuściła się w niniejszej sprawie naruszenia procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu UE w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.f.p., wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego - kodeksu karego który w art. 297 § 1 zabrania posługiwania się poświadczającym nieprawdę albo nierzetelny dokumentem w celu uzyskania dofinansowania projektu. Za popełnienie zaś takiego właśnie "oszustwa dotacyjnego" w związku z przedmiotowym postępowaniem konkursowym prawomocnie wyrokiem karnym Sądu Okręgowego w Lublinie z 12 lipca 2018 r. skazany został reprezentujący spółkę w tym konkursie Prezes jej Zarządu. W kontekście powyższego w ocenie NSA trafnie przyjął sąd I instancji, że w niniejszej sprawie strata finansowa polegała na finansowaniu projektu, który nie kwalifikował się do wsparcia, a zatem anulowaniu podlegał cały wkład finansowy przekazany skarżącej. Nie ma bowiem wątpliwości, że szkodą w interesach finansowych Unii Europejskiej jest finansowanie z funduszy unijnych nieuzasadnionego wydatku, zaś nieuzasadniony wydatek to taki, który poniesiony został z naruszeniem podstawowych zasad prawa unijnego lub krajowego (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt II GSK 175/15 LEX nr 2091895). Reasumując wskazać należy, że wobec nie podważenia przez skarżącą ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia zasadnymi nie mogły się okazać zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazujące na nieprawidłowość zastosowania przywołanych w nich przepisów. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości (por. np. wyroki NSA: z 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09 LEX nr 744520; z 24 kwietnia 2020 r., I OSK 1046/19 LEX nr 3220973). Na uwzględnienie nie zasługiwał także sformułowany w punkcie II.4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 207 ust. 8 i 9 u.f.p. bowiem przetoczone na jego uzasadnienie okoliczności nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).