I GSK 135/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej N. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2808/25 w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. w W. na informację T. S.A. w W. z dnia 11 września 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od N. Sp. z o.o. w W. na rzecz T. S.A. w W. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 19 listopada 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2808/25 oddalił skargę N. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) na informację T. S.A. w W. (dalej: T., operator lub organ) z dnia 11 września 2025 r., w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 14lza ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324; dalej: u.z.p.p.r.) w związku z § 7 ust. 1 Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP oraz kryteriami B.4 i B.6 Kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP, polegające na przyjęciu, że dopuszczalne jest oparcie oceny wniosku i utrzymanie jej negatywnego wyniku na przesłankach niewynikających z dokumentacji naboru, w szczególności na pozaregulaminowych wymaganiach, iż dywersyfikacja musi stanowić dominujący element struktury kosztów, dywersyfikacja jest tożsama z utworzeniem nowego źródła przychodu z pominięciem alternatywy rozszerzenia lub dywersyfikacji działalności, wsparcie nie służy podniesieniu efektywności lub marży mimo dopuszczenia w kryterium B.4 wdrożeń obniżających koszty lub zużycie zasobów, a także na przyjęciu, że duże inwestycje pozostają poza programem mimo uregulowania wyłącznie limitów kwalifikowalności wydatków, a także na uznaniu że możliwy przyszły użytek w ramach PKD [...] może samodzielnie uzasadniać negatywny wynik oceny. 2) prawa materialnego, tj. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie kryterium B.6 (pkt 1) Kryteriów wyboru przedsięwzięć MŚP, polegające na przyjęciu, że ocena racjonalności i uzasadnienia wydatków może być oparta na mierniku maksymalizacji wykorzystania mocy urządzenia (wyprowadzanym z jego potencjału produkcyjnego i przeliczeń teoretycznej wydajności), a następnie na wywiedzeniu z tego wniosku o nieracjonalności wydatku, zamiast na ocenie relacji wydatków do zaplanowanych działań i celów przedsięwzięcia oraz celów Inwestycji A1.2.1 KPO, zgodnie z literalnym brzmieniem kryterium B.6. 3) przepisów postępowania w art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający ustawowemu standardowi (brak jasnego i kompletnego przedstawienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia oraz motywów oddalenia zasadniczych zarzutów skargi), a w konsekwencji niedokonanie pełnej i weryfikowalnej kontroli legalności zaskarżonej oceny przedsięwzięcia. 4) przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. (w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwie odtworzonej podstawie faktycznej wynikającej z akt sprawy, tj. pominięcie oraz przeinaczenie treści dokumentów zgromadzonych w aktach, co doprowadziło do zaakceptowania oceny opartej na nieprawidłowych założeniach co do skali przedsięwzięcia, jego celu oraz charakteru planowanej działalności. W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Alternatywnie wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej czynności i rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny przedsięwzięcia. W obu przypadkach wniesiono też o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za obie instancje, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną operator wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego. W pierwszej kolejności rozpoznany został zarzut najdalej idący, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. "poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający ustawowemu standardowi (...), a w konsekwencji niedokonanie pełnej i weryfikowalnej kontroli legalności zaskarżonej oceny przedsięwzięcia". W jego uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie spółka wskazuje, że Sąd I instancji nie odniósł się w pełni do argumentów (zarzutów) zawartych w skardze, prezentując w odniesieniu do wyszczególnionych kwestii własne polemiczne względem ustaleń WSA stanowisko. Jest to zarzut nieusprawiedliwiony. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009r., sygn. akt: II FSK 568/08; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Dokonując zatem kontroli uzasadnienia zaskarżonego wyroku w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, iż zawiera ono przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji wskazał, jaki stan faktyczny i prawny przyjął jako podstawę orzekania. WSA ocenił stanowisko skarżącej, nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających, w ocenie strony, świadczyć o zasadności zarzutu (por. np. wyrok NSA z 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Natomiast za pomocą tego zarzutu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia i w ramach jego rozpatrywania Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w powołanym przepisie. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Nieskuteczny jest drugi z zarzutów procesowych zawarty w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej, w ramach którego wskazano na naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. (w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.) poprzez wadliwie odtworzoną podstawę faktyczną wynikającą z akt sprawy, tj. pominięcie oraz przeinaczenie treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić skuteczną podstawę kasacyjną na przykład w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. Podkreślenia wymaga konieczność odróżnienia poddania sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, ale z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Zasadniczo art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (v. m.in. wyroki NSA: z 29 lipca 2025 r., III OSK 160/25; z 8 lipca 2025 r., I GSK 494/24; z 14 maja 2025 r., III FSK 173/24). Skarżąca kasacyjnie w ramach uzasadnienia zarzutu (zawartego w niespełna jedenastu wierszach tekstu) powieliła jego treść i zawarła jedynie polemiczne uwagi dotyczące dokonanej przez WSA oceny planowanej skali przedsięwzięcia. Poza tym odwołuje się ogólnie do akt sprawy, nie wskazując żadnych konkretów w tym względzie, tzn. jakie dokumenty miałby rzekomo pomiąć Sąd I instancji oraz jakie treści i z jakich konkretnie dokumentów miały być "przeinaczone". Takie uzasadnienie zarzutu, w kontekście poczynionych wyjaśnień dotyczących rozumienia art. 133 § 1 p.p.s.a., nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Dodać także trzeba, że podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko precyzyjnie wskazać na czym naruszenie w danej sprawie polegało, ale także uprawdopodobnić istotność wpływu wskazywanego naruszenia na wynik sprawy. Niewystarczające jest w tym względzie jedynie wskazanie, że naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niezasadne są zarzuty naruszenia prawa materialnego. Przed przedstawieniem ich oceny zaznaczenia wymaga, że w sprawie niniejszej zapadł już prawomocny wyrok WSA z 7 maja 2025 r. o sygn. akt V SA/Wa 867/25. Sąd I instancji stwierdził w nim, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez TI. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że istotą sporu w rozpoznawanej sprawie była ocena kryterium merytorycznego B.4. ("przedsięwzięcie MŚP dotyczy rozszerzenia lub dywersyfikacji działalności wnioskodawcy") oraz kolejnych kryteriów merytorycznych B.5., B.6., B.7., dokonana przez T. w wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia MŚP. Przy czym Sąd wyjaśnił, że nie posiada kompetencji do merytorycznej weryfikacji oceny przedsięwzięcia, a jedynie do kontroli zgodności procedury oceny z kryteriami regulaminowymi i stanął na stanowisku, że dokonana przez T. ocena przedsięwzięcia MŚP nie była prawidłowa, ponieważ nie poddawała się kontroli Sądu. Tym samym T. miało obowiązek dokonać oceny, rzetelnie uzasadniając ocenę, odnosząc się do konkretnych elementów opisu każdego z kryteriów zgodnie z treścią wniosku oraz mając na uwagę argumentację zawartą we wniosku o ponowną ocenę. W skontrolowanym obecnie przez WSA postępowaniu operator dokonując ponownej oceny wniosku spółki za niespełnione uznał kryterium "B.6. Wydatki w ramach przedsięwzięcia MŚP są kwalifikowalne (uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia zakresu i celu przedsięwzięcia MŚP)", ze względu na negatywną ocenę pkt 1 tego kryterium, brzmiącego "Wydatki są uzasadnione i racjonalne w stosunku do zaplanowanych przez Wnioskodawcę działań i celów przedsięwzięcia MŚP oraz celów określonych dla inwestycji A1.2.1 KPO (...)", w ramach którego wyróżnione zostały dwa podkryteria. W ramach zarzutu z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 14lza w zw. z § 7 ust. 1 Regulaminu wyboru przedsięwzięć MŚP oraz kryteriami B.4 i B.6 kryteriów wyboru przedsięwzięć poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Przy czym zarówno z treści zarzutu, jak i jego uzasadnienia wynika, że podstawową kwestią, na której skupił się autor skargi kasacyjnej jest rozumienie dywersyfikacji działalności. Argumentacja dotycząca tego naruszenia w przeważającej mierze odnosi się do kryterium B.4 - "Przedsięwzięcie MŚP dotyczy rozszerzenia lub dywersyfikacji działalności Wnioskodawcy" lub łącznie do obu ww. wskazanych kryteriów - wówczas argumentacja ma charakter ogólny. Odnośnie do negatywnej oceny kryterium B.6 - spółka podnosi m.in., że z brzmienia kryterium nie wynika "jakikolwiek wymóg utożsamiania dywersyfikacji z utworzeniem nowego źródła przychodu ani kompetencja instytucji oceniającej do eliminowania przedsięwzięć tylko dlatego, że realizują wariant rozszerzania działalności przewidziany w dokumentacji" (s. 4 skargi kasacyjnej). Przede wszystkim rozpoznawany zarzut jest wadliwy konstrukcyjnie, wykracza poza granice obecnie rozpoznawanej sprawy oraz nie jest uzasadniony w wymagany sposób. Autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie art. 14lza u.z.p.p.r., który składa się z czterech jednostek redakcyjnych zawierających – co oczywiste – różne unormowania. Nie konkretyzuje jednak ani w samym zarzucie, ani w jego uzasadnieniu przepisu prawa zawartego w art. 14lza u.z.p.p.r. który miałby zostać naruszony. Podobnie brak jest wskazania jakich punktów wskazanych kryteriów dotyczyć ma naruszenie, podczas gdy kryterium B.4 zawierało 3 podstawowe pkt, w tym jeden z sześcioma podpunktami/podkryteriami, a kryterium B.6 - 4 punkty, w tym dwa z nich podzielone były na dalsze jednostki (podkryteria). Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował zatem jakie konkretnie jednostki redakcyjne kryterium B.4. oraz B.6 kwestionuje. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności. Z kolei z uzasadnienia oraz z argumentacji tam zawartej wynika, że podjęto się próby zakwestionowania punktu 1 Kryterium B.6. Podkreślić także trzeba, że zarzut dotyczy wykładni i zastosowania, poza niesprecyzowaną regulacją z art. 14lza u.z.p.p.r., także kryteriów B.4 oraz B.6, podczas gdy negatywna ocena nie dotyczyła Kryterium B.4, tylko Kryterium B.6. Na to także wprost wskazał Sąd I instancji, wskazując: "Kwestię sporną w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena kryterium merytorycznego B.6. dokonana przez Operatora w wyniku ponownej oceny przedsięwzięcia MŚP." (s. 20 uzasadnienia zaskarżonego kasacyjnie wyroku). Jeśli zaś skarżąca uważała, że merytoryczny zakres ponownej negatywnej oceny operatora kryterium B.6 wykraczał poza nie i odnosił się także do innych kryteriów pozytywnie ocenionych – powinna była sformułować w tym względzie stosowny zarzut, zamiast kwestionować w istocie rozumienie i zastosowanie Kryterium B.4 do oceny projektu - co nie mogło odnieść skutku wobec jego pozytywnej oceny, a także tego, iż wniosek spółki o ponowną ocenę przedsięwzięcia (o którym mowa w art. 14zle ust. 3 u.z.p.p.r.) z [...] lipca 2025 r. dotyczył kryterium B.6., a wynika to wprost z petitum tegoż wniosku. Jak już zaznaczono, spółka w znacznej części uzasadnienia zarzutu odwołuje się do znaczenia dywersyfikacji, które to pojęcie występowało w ramach kryterium B.4, a nie B.6. Zakładając nawet, że wyżej wymienione względy nie dyskwalifikują zarzutu w całości i odnosi się on do Kryterium B.6, to należy wskazać, że w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona może powoływać się na błąd wykładni oraz na błąd subsumcji. Pierwsze z powyższych uchybień polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażającym się w mylnym zrozumieniu przez sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. W tym przypadku skarżący kasacyjnie winien wskazać jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błąd subsumpcji polega natomiast na błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni postanowień punktu B.6 Kryteriów już na wstępie warto zasygnalizować, że autor skarg kasacyjnej nie wyjaśnił jaka jego zdaniem, powinna być prawidłowa wykładnia tej regulacji lub jej części (z jej pkt 1). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ograniczono się w zasadzie do przytoczenia treści poszczególnych fragmentów punktu 1 Kryterium wyboru B.6. Tymczasem Kryterium to było rozbudowane, cyt.: "Wydatki są uzasadnione i racjonalne w stosunku do zaplanowanych przez Wnioskodawcę działań i celów przedsięwzięcia MŚP oraz celów określonych dla inwestycji A1.2.1 KPO, tzn. że: a) wydatki są niezbędne i bezpośrednio związane z realizacją działań zaplanowanych w przedsięwzięciu MŚP; Wnioskodawca jest zobowiązany wykazać konieczność poniesienia każdego wydatku i jego związek z planowanym przedsięwzięciem (wydatki są uzasadnione); b) wysokość wydatków jest dostosowana do zakresu zaplanowanych działań i czynności realizowanych w ramach przedsięwzięcia MŚP; wydatki nie mogą być ani zawyżone, ani zaniżone (wydatki są racjonalne)?". Analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w skardze kasacyjnej podjęto natomiast próbę zakwestionowania oceny dokonanej przez Sąd I instancji w stosunku do negatywnej oceny kryteriów zawartych w punkcie B.6 dokonanej przez organ. Powyższe oznacza, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w istocie podjęto próbę podważenia ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie przez operatora. W tym zakresie brak jest jednak zarzutu w skardze kasacyjnej. W szczególności należy wskazać, że nie zawarto zarzutu naruszenia przez operatora i w konsekwencji przez Sąd I instancji zasady rzetelności wynikającej z art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r. W tym miejscu zaznaczyć należy, że uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania (niezastosowania) przepisu prawa materialnego - co ma również miejsce w tej sprawie - autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Co do zasady nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. Skoro jednak nie zakwestionowano skutecznie ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji, niezasadne okazało się wywodzenie o wadliwym zastosowaniu kwestionowanych przepisów prawa materialnego. Na uwzględnienie nie zasługiwał drugi z zarzutów prawa materialnego. W jego ramach wskazano na błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie Kryterium B.6 pkt 1. Spółka wskazuje, że Sąd I instancji przyjął jako miarę racjonalności wydatku stopień wykorzystania mocy urządzenia (wywodzony z potencjału produkcyjnego), a następnie wynik takich przeliczeń przyjął jako podstawę wniosku o nieadekwatności i nieracjonalności zakupu. Tymczasem - jak podnosi skarżąca kasacyjnie wskazując na literalne brzmienie fragmentów opisu kryterium - w kryterium nie ustanowiono testu maksymalizacji wykorzystania urządzenia, ani nie uzależniono racjonalności kosztu od oczekiwania pracy w trybie ciągłym. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zarzutu (zawierające się w 17 wierszach tekstu) mają charakter jedynie polemiczny. Zaś autor skargi kasacyjnej, tak jak w przypadku pierwszego zarzutu naruszenia prawa materialnego, zaniechał wymaganego przedstawienia jaka jego zdaniem jest prawidłowa wykładnia kryterium. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił już wcześniej uwagę, że Kryterium B.6 pkt 1 było rozbudowane i składało się z dwóch podkryteriów, w których wyjaśniono jak należy oceniać uzasadnienie wydatków oraz racjonalność wydatków, w tym w relacji do zaplanowanych przedsięwzięć. Autor skargi kasacyjnej powinien był zatem, chcąc kwestionować wykładnię tego kryterium wskazać jak należało rozumieć te podkryteria w relacji do przedsięwzięcia oraz wskazać błędy popełnione przez WSA w tym przedmiocie. Potem zaś (odnośnie do wskazywanego niewłaściwego zastosowania) odnieść je do realiów sprawy i wykazać, że ustalony stan nie odpowiada stanowi wyrażonemu w Kryterium B.6 pkt 1. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).