I GSK 1207/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 102/22 w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 listopada 2021 r. nr 350300/71/37167/2021 w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz E. L. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 102/22, w sprawie ze skargi E. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne – stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 września 2021 r. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Skarżąca wnioskiem z 12 stycznia 2021 r. wystąpiła do ZUS o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia składek za listopad 2020 r. Jako kod PKD swojej przeważającej działalności wskazała PKD 82.30.Z. Decyzją z 27 stycznia 2021 r. ZUS odmówił stronie wnioskowanego zwolnienia. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 31 zo ust. 10 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19) oraz na informacje uzyskane z Urzędu Statystycznego w Rzeszowie, wskazujące, że w rejestrze REGON/CEIDG na dzień 30 listopada 2019 r. podany we wniosku kod PKD 82.30.Z nie występował jako oznaczenie jej przeważającej działalności. W związku z tym organ uznał, że skarżącej nie przysługuje zwolnienie z obowiązku opłacania należnych składek. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 27 kwietnia 2021 r., sygn. I SA/Rz ........uchylił decyzję ZUS z 27 stycznia 2021 r. Wyrok ten stał się prawomocny od 24 czerwca 2021 r. W uzasadnieniu ww. wyroku stwierdzono, że zgodnie z art. 31 zo ust. 10 ustawy o COVID-19 zwolnieniem od opłacania składek ubezpieczeniowych objęci zostali płatnicy składek prowadzący wskazane w przepisie rodzaje działalności wg. stanu na dzień 30 września 2020 r. Istotne zatem jest ustalenie, jaką przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu działalność. Wprawdzie w myśl art. 31 zo ust. 11 tej ustawy, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r., lecz danych tych organ nie może przyjmować bezkrytycznie. W sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem w CEDIG/REGON a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności. WSA wskazał, że zgodnie z art. 31 zo ust.10 ustawy o COVID-19 jednym z warunków zwolnienia z obowiązku opłacania należności składkowych jest to, aby przychód z działalności – oznaczonej kodami wymienionymi w tym przepisie – uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Dla oceny spełnienia tego warunku konieczne jest zatem porównanie przychodów osiągniętych w ww. okresach. Wbrew twierdzeniom organu, z powołanego przepisu nie wynika, aby warunkiem przyznania pomocy było również to, żeby w listopadzie 2019 r. w rejestrze REGON był wpisany ten sam rodzaj przeważającej działalności, co w listopadzie 2020 r. Skoro z założenia racjonalny ustawodawca wymaga, aby płatnik składek prowadził na dzień 30 września 2020 r. określony rodzaj działalności i ten wymóg – zgodnie z art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID-19 weryfikuje w oparciu o dane z rejestru REGON/CEIDG, a nie ustanawia takiego obowiązku na inny dzień, to nie można od wnioskodawców wymagać spełnienia dodatkowych, pozaustawowych kryteriów. W tej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepis art.31 zo ust.10 ww. ustawy przez jego błędną wykładnię. Ponadto, zdaniem WSA, organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.), nie dokonując należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza w odniesieniu do rodzaju faktycznie wykonywanej przez skarżącą działalności w listopadzie 2019 r. i listopadzie 2020 r. oraz niedostatecznego i niezrozumiałego uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu I instancji, w świetle okoliczności sprawy, w tym przedłożonych przez skarżącą umów handlowych i faktur, faktycznie prowadziła ona i uzyskiwała przychody z działalności w zakresie montażu namiotów i stoisk wystawienniczych zarówno w listopadzie 2019 r., jak i w listopadzie 2020 r. W ponownym postępowaniu Sąd nakazał organowi przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów i uzupełnienie postępowania wyjaśniającego, a następnie dokonanie ponownej oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek zwolnienia. Zaznaczył również, że wydana ponownie decyzja powinna zawierać wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ZUS decyzją z 10 września 2021 r. odmówił zwolnienia skarżącej z obowiązku opłacenia składek za listopad 2020 r., stwierdzając, że przedłożone przez stronę faktury nie obligują go do przyznania jej zwolnienia, o którym mowa w art. 31 zo ust. 10 ustawy o COVID-19. Zdaniem ZUS, brak określonego kodu PKD w rejestrze REGON/CEIDG na dzień 30 listopada 2019 r. uniemożliwia mu ustalenie spadku przychodów skarżącej. Skarżąca zwróciła się do ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę decyzji z 10 września 2020 r. poprzez zwolnienie jej ze składek za listopad 2020 r. ZUS, po ponownym rozpatrzeniu sprawy skarżącej decyzją z 16 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję z 10 września 2021 r. Zdaniem organu, na podstawie przedłożonych przez skarżącą dowodów w postaci umów i faktur nie jest możliwe ustalenie, jaki rodzaj działalności prowadziła ona w listopadzie 2019 r. Tego typu dane weryfikuje na podstawie zapisów w rejestrze REGON/CEIDG. Zgodnie z § 10 rozporządzenia w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych w skutek pandemii COVID-19, płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za listopad 2020 r., jeżeli na dzień 30 września 2020 r. prowadził działalność przeważającą oznaczoną według kodu Polskiej Klasyfikacji Działalności 2007 kodami wskazanymi w rozporządzeniu. Ponadto, zwolnienie ze składek za listopad 2020 r. przysługuje podmiotom, których spadek przychodu uzyskanego w tym miesiącu z prowadzonej działalności był niższy o 40% w stosunku do przychodu z 2019 r. W wyniku analizy kodu działalności PKD skarżącej w odniesieniu do listopada 2019 r. nie stwierdzono kodu uprawniającego do zwolnienia. Nie ma więc możliwości ustalenia spadku przychodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji ZUS wydanych w obu instancjach. W pierwszej kolejności Sąd I instancji zauważył, że ZUS, rozpatrując ponownie sprawę skarżącej, związany był motywami przytoczonymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy z 27 stycznia 2021 r., a także wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania, zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.). W przywołanym powyżej wyroku Sąd wyraźnie zaznaczył, że z punktu widzenia oceny zasadności wniosku skarżącej o przyznanie jej zwolnienia ze składek za listopad 2020 r., tj. spełnienia przesłanek uzyskania tego rodzaju ulgi, o których mowa w art. 31 zo ust. 10 ustawy o COVID-19, istotny jest rzeczywisty przedmiot prowadzonej przez nią działalności, a nie ten ujawniony w rejestrze statystycznym. Sąd przesądził także to, że z punktu widzenia art. 31 zo ust. 10 ustawy nie jest wymagane, aby przedmiot działalności skarżącej w 2019 r. był w rejestrze opisany takim samym kodem jak w 2020 r. Tego rodzaju wymóg nie wynika bowiem z żadnej regulacji prawnej. Taka wykładnia art. 31 zo ust. 10 ustawy o COVID-19 była wiążąca dla ZUS, który jednak nie zastosował się do niej, otwarcie ignorując zaprezentowaną przez Sąd interpretację omawianej regulacji. W tym zakresie organ, odmawiając zastosowania się do wskazań Sądu co do dalszego prowadzenia postępowania, podkreślił, że realizuje on jedynie założenia wynikające ze wskazanych w decyzji aktów prawnych. Dodał także, że nie jest organem prawodawczym, lecz instytucją realizującą powierzone jej zadania w oparciu o obowiązujące przepisy. Poza tym ZUS stwierdził, że nie jest w stanie ustalić rzeczywistego przedmiotu działalności skarżącej na podstawie przedłożonych przez nią faktur. W tej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, że kwestionując stanowisko WSA wyrażone w prawomocnym wyroku odnośnie do przesłanek zwolnienia z opłacania składek, a także wdając się z nim w polemikę, ZUS dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. przepisu art. 153 p.p.s.a. W sposób jawny nie tylko odmówił zastosowania się do wskazań Sądu, lecz także wbrew wyraźniej i jednoznacznej regulacji rangi ustawowej zakwestionował znaczenie wydanego wyroku. To zaś jest niedopuszczalne w obowiązującym stanie prawnym i jako takie musiało zostać zakwestionowane. WSA zauważył, że skoro ZUS nie skorzystał z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku, z którego treścią się nie zgadza, to zobligowany jest bezwzględnie do podporzadkowania się prawomocnemu wyrokowi. Jeżeli chodzi o ustalenie rzeczywistego przedmiotu prowadzonej przez skarżącą działalności, to również w tym wypadku organ nie może powoływać się na niemożność zrealizowania tego rodzaju wytycznych, które zostały zawarte w uzasadnieniu wyroku. Dodatkowo tego rodzaju ustalenia są istotną częścią ustaleń faktycznych w sprawie, których przeprowadzenie bezwzględnie obciąża organ. Wynika to z art. 7 k.p.a., a faktyczne trudności z tym związane nie mogą być powodem uchylenia się od zrealizowania tego rodzaju obowiązku. Strona zaoferowała przedstawienie dowodów z dokumentów, które zostały dopuszczone w postępowaniu sądowym. Na ich podstawie jest możliwe poczynienie konkretnych i wiążących ustaleń w sprawie. Odnośnie do rzeczywistego prowadzenia działalności przez skarżącą, WSA wskazał, że w wydanym w sprawie wyroku, wiążącym organ w zakresie ponownego rozstrzygnięcia sprawy, wyraźnie stwierdzono, że strona prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem był montaż namiotów i stoisk wystawienniczych. Nakazał jedynie poszerzenie ustaleń w sprawie pod kątem przesłanek zwolnienia. Te zaś sprowadzały się do określenia cech prowadzonej działalności w zakresie tego, czy ma ona dla skarżącej charakter działalności przeważającej, a także ustalenia skali spadku dochodów. Te zalecenia organ jest zobligowany bezwzględnie wykonać. W sprawie nie sposób jednak stwierdzić realizacji tego obowiązku. Odnosząc się do kwestii uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji zauważył, że ZUS przytoczył w niej – jako podstawę wydanego rozstrzygnięcia – § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. poz. 371 ze zm.), który nie znajdował zastosowania w sprawie. Przedmiotowa regulacja w kolejnych swoich wersjach nie odnosiła się bowiem do zwolnienia z obowiązku opłacania składek za listopad 2020 r., lecz za okresy późniejsze, poczynając od 1 grudnia 2020 r. Tak więc powołanie się na ten przepis nie znajdowało uzasadnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a ), tj. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, iż w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ nie zastosował się do wytycznych Sądu wskazanych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I ........., i tym samym dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 153 p.p.s.a. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a ), tj. art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą o przeważającym kodzie działalności uprawniającym ją do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od 1 listopada do 30 listopada 2020 r. i że tym samym została spełniona przesłanka spadku przychodów o minimum 40% w listopadzie 2020 r. w stosunku do listopada 2019 r. z przeważającej działalności tj. 82.30.Z. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków ani zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione przez skarżącego kasacyjnie zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. W pierwszym z zarzutów kasacyjnych strona powołała się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA, iż w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ nie zastosował się do wytycznych Sądu wskazanych w uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Rz ......, i tym samym dopuścił się rażącego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 153 p.p.s.a. Z zarzutem tym zgodzić się nie można, bowiem organ niewątpliwie nie zastosował się do wytycznych sądu zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku. Organ nie odniósł się do stanu faktycznego na dzień 30 września 2020 r., jak wskazał WSA, uwzględnił zaś stan z listopada 2019 r. i poczynił w tym zakresie wywody. Organ stwierdził, iż na podstawie przedłożonych przez skarżącą dowodów w postaci umów i faktur nie jest w stanie ustalić, jaki rodzaj działalności prowadziła ona w listopadzie 2019 r. Zdaniem ZUS, tego typu dane weryfikuje na podstawie zapisów w rejestrze REGON/CEIDG. Stwierdził ponadto, że zwolnienie ze składek za listopad 2020 r. przysługuje podmiotom, których spadek przychodu uzyskanego w listopadzie 2020 r. z prowadzonej działalności był niższy o 40% w stosunku do przychodu z 2019 r. W wyniku analizy kodu działalności PKD skarżącej w odniesieniu do listopada 2019 r. nie stwierdzono zaś kodu uprawniającego do zwolnienia, co uniemożliwia ustalenie spadku przychodów. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a. ZUS ewidentnie odszedł bowiem od wytycznych poczynionych przez Sąd w prawomocnym wyroku. Jak stwierdził WSA, brzmienie art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 wskazuje, że zwolnieniem z opłacania składek ubezpieczeniowych objęci zostali płatnicy składek prowadzący wskazane w przepisie rodzaje działalności wg stanu na dzień 30 września 2020 r. Istotne zatem jest ustalenie, jaką przedsiębiorca faktycznie prowadził w tym dniu działalność. Wprawdzie w myśl art. 31zo ust. 11 tej ustawy, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 10, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 30 września 2020 r., lecz danych tych organ nie może przyjmować bezkrytycznie. W sytuacji rozbieżności pomiędzy wpisem w CEDIG/REGON a faktycznie wykonywaną działalnością, pierwszeństwo należy przyznać rzeczywiście wykonywanej działalności. Treść powołanego przepisu art. 31zo ust. 10 ustawy o COVID-19 wskazuje, że jednym z warunków zwolnienia z obowiązku opłacania należności składkowych jest to, aby przychód z działalności oznaczonej kodami wymienionymi w tym przepisie uzyskany w listopadzie 2020 r. był niższy o co najmniej 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w listopadzie 2019 r. Dla oceny spełnienia tego warunku konieczne jest zatem porównanie przychodów osiągniętych w ww. okresach. Wbrew jednak twierdzeniom organu, z powołanego przepisu nie wynika, aby warunkiem przyznania pomocy było również to, żeby w listopadzie 2019 r. w rejestrze REGON był wpisany ten sam rodzaj przeważającej działalności co w listopadzie 2020 r. Skoro z założenia racjonalny ustawodawca wymaga, aby płatnik składek prowadził na dzień 30 września 2020 r. określony rodzaj działalności i ten wymóg – zgodnie z art. 31zo ust. 11 ustawy o COVID-19 – weryfikuje w oparciu o dane z rejestru REGON/CEIDG, a nie ustanawia takiego obowiązku na inny dzień, to nie można od wnioskodawców wymagać spełnienia dodatkowych, pozaustawowych kryteriów. Uprawnione zatem było w tych okolicznościach uznanie przez WSA w zakwestionowanym skargą kasacyjną orzeczeniu, że podważając stanowisko Sądu, wyrażone w prawomocnym wyroku, odnośnie do przesłanek zwolnienia z opłacania składek, a także wdając się z nim w polemikę, ZUS dopuścił się rażącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. W sposób jawny nie tylko odmówił zastosowania się do wskazań Sądu, lecz także, wbrew wyraźniej i jednoznacznej regulacji rangi ustawowej, zakwestionował znaczenie wydanego wyroku. To zaś jest niedopuszczalne w obowiązującym stanie prawnym i jako takie musiało zostać zakwestionowane. Zauważyć w tym miejscu należy, co też słusznie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organ administracji, nie godząc się z treścią zapadłego wyroku wydanego w sprawie skargi na wydaną przez siebie decyzję, jest uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej, a co za tym idzie do domagania się uchylenia zaskarżonego nią wyroku. Skoro jednak ZUS nie skorzystał z tego prawa, to zobligowany był bezwzględnie do podporzadkowania się prawomocnemu wyrokowi. Podkreślić należy, że NSA rozpoznając aktualnie sprawę, nawet gdyby miał inne zapatrywania na sporne zagadnienie, to i tak ze względu na związanie wynikające z art. 153 p.p.s.a., nie mógłby odstąpić od wyrażonej przez WSA w prawomocnym wyroku wykładni przepisów prawa. Ze względu na przedstawione wywody omówiony zarzut kasacyjny należało uznać za nieusprawiedliwiony. W drugim zarzucie skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie art. 31 zo ust. 10 ustawy o COVID-19 poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą o przeważającym kodzie działalności uprawniającym ją do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od 1 listopada do 30 listopada 2020 r. oraz że tym samym została spełniona przesłanka spadku przychodów o minimum 40% w listopadzie 2020 r. w stosunku do listopada 2019 r. z przeważającej działalności, tj. 82.30.Z. Z zarzutem tym zgodzić się nie można. Sąd I instancji wcale nie przyjął, jak twierdzi ZUS, że strona prowadziła działalność gospodarczą o przeważającym kodzie działalności uprawniającym ją do zwolnienia i tym samym spełniła przesłankę spadku przychodów o minimum 40% w listopadzie 2020 r. w stosunku do listopada 2019 r. Zasadnie natomiast Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku stwierdził, że odnośnie do rzeczywistego prowadzenia działalności WSA w prawomocnym, a zatem wiążącym organ w zakresie ponownego rozstrzygnięcia sprawy wyroku, wyraźnie stwierdził, że skarżąca prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem był montaż namiotów i stoisk wystawienniczych. Nakazał jedynie poszerzenie ustaleń w sprawie pod kątem przesłanek zwolnienia. Te zaś sprowadzały się do określenia cech prowadzonej działalności w zakresie tego, czy ma ona dla skarżącej charakter działalności przeważającej, a także ustalenia skali spadku dochodów. Tym samym postawiony zarzut kasacyjny należało uznać za nieusprawiedliwiony. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.).