I GSK 1005/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 1071/25 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 17 marca 2025 r. nr DIP.ADM.550.17.31.2024.KH(7); PW-518429.EK w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w G. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 1071/25, oddalił skargę P. Sp. z o.o. w G. (skarżący, skarżący kasacyjnie) na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (organ, PARP) z dnia 17 marca 2025 r. nr DIP.ADM.550.17.31.2024.KH(7); PW-518429.EK w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), w zw. z art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 198; dalej: u.z.p.p.r.) - zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania: 1.1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie zastosowania przedmiotowego przepisu w sytuacji, gdy winien on znaleźć zastosowanie, co polegało na: a) zaniechaniu odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do postawionych przez skarżącego w skardze zarzutów naruszenia art. 47 ust. 6 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (t.j. Dz. U. UE. L z 2014 r. Nr 187, str. 1 z późn. zm., dalej: Rozporządzenie GBER) oraz § 27 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 kwietnia 2024 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na przedsięwzięcia związane z gospodarką o obiegu zamkniętym w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 692; dalej: Rozporządzenie), b) zaniechaniu przedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanowiska co do prawidłowej wykładni przepisu art. 47 ust. 6 Rozporządzenia Komisji oraz wyjaśnienia choćby przyczyn, dla których należy zaaprobować wykładnię przedmiotowego przepisu zaprezentowaną przez PARP w toku oceny, zaś nie należy akceptować wykładni prezentowanej przez skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem po pierwsze powyższe uchybienie uniemożliwiło ustalenie motywów prawnych i faktycznych, na których oparto w tym zakresie zaskarżony wyrok Sądu I instancji, a w konsekwencji - pozbawiło skarżącego możliwości poddania wyroku prawidłowej kontroli instancyjnej, zaś po drugie, zaniechanie rozpoznania tychże zarzutów doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku, że ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i oddalenia skargi w sytuacji, w której skarga winna zostać uwzględniona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez PARP, albowiem w szczególności: - skarżącemu w toku oceny postawiono zarzut, że realizowana przez skarżącego inwestycja nie kwalifikuje się do dofinansowania, albowiem kwalifikowane są jedynie te projekty/działania, które dotyczą technologii nowych/ nowatorskich, które nie są jeszcze wykorzystywane w obrocie handlowym w UE (...) natomiast organ - PARP tego rodzaju zarzutu nie mógł skarżącemu postawić skutecznie z tego względu, że zarzut ten i wymaganie w zakresie nowatorskości projektu opierały się jedynie na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego – w szczególności art. 47 ust. 6 GBER, co wyjaśniono obszernie w wywiedzionej skardze, zaś prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, iż wystarczające dla spełnienia wskazanych w ww. przepisie art. 47 GBER przesłanek jest to, aby przedmiotowa inwestycja nie spełniała co najmniej jednego z wymogów koniecznych dla uznania, że jest związana technologiami stanowiącymi już opłacalną, istniejącą praktykę handlową ustaloną w całej Unii, a więc aby nie była związana z technologią stanowiącą praktykę handlową (kumulatywnie): • opłacalną, • istniejącą, • ustaloną w całej Unii, (innymi słowy PARP - a w tym również ekspert - nie mógłby skarżącemu postawić zarzutu, który poskutkowałby negatywną oceną wniosku, gdyby tylko prawidłowo zinterpretował i następnie zastosował przepisy prawa). - gdyby PARP prawidłowo wyłożył przepisy - w szczególności art. 47 ust. 6 GBER, winien był dojść do wniosku, że nie może oczekiwać, iż projekt będzie nowatorski, skoro wystarczające było, aby projekt nie był związany z technologiami stanowiącymi już stanowiącą, opłacalną, istniejącą praktykę handlową ustaloną w całej Unii Europejskiej, - zatem ocena eksperta - nie wdając się nawet w polemikę co do ustaleń w zakresie faktów i "wiadomości specjalnych" - wbrew odmiennej ocenie Sądu I instancji - była z definicji wręcz naruszająca prawo, skoro opierała się na błędnej tego prawa wykładni, a na podstawie ustaleń PARP pochodzących z tejże błędnej wykładni określono stawiane skarżącemu (w sposób zatem nieuprawniony) wymogi w zakresie oczekiwanego bezpodstawnie od skarżącego nowatorstwa w zakresie realizowanego projektu; 1.2. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w skardze na rozstrzygnięcie PARP – w szczególności zaś wyżej opisanych, postawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia art. 47 ust. 6 Rozporządzenia Komisji, albowiem Sąd I instancji poprzestał jedynie na wskazaniu na stronie 17. zaskarżonego orzeczenia, iż Niezasadne są też zarzuty naruszenia art. 47 ust 6 Rozporządzenia GBER i § 27 ust. 2 Rozporządzenia Ministra, przy jednoczesnym zaniechaniu podjęcia choćby próby merytorycznej polemiki ze stanowiskiem skarżącego w tym zakresie, podczas gdy w ocenie skarżącego także PARP tego rodzaju polemiki nie podjął w odpowiedzi na skargę i nie zaprezentował merytorycznego stanowiska co do prawidłowej wykładni rzeczonego przepisu Rozporządzenia GBER - a to w sytuacji, w której rozpoznanie tychże zarzutów i ustalenie prawidłowej wykładni winno skutkować uwzględnieniem skargi i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, zatem powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 1.3. art. 3 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie ustalenia przez Sąd czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa, co polegało na zaniechaniu zbadania prawidłowości interpretacji przepisów prawa, na których PARP oparł w istocie negatywne dla skarżącego rozstrzygnięcie, tj. art. 47 ust. 6 GBER w sytuacji, gdy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, co oznacza, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego było zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia PARP także pod kątem prawidłowości wykładni przepisów przez organ w sprawie zastosowanych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem po pierwsze powyższe uchybienie uniemożliwiło ustalenie motywów prawnych i faktycznych, na których oparto w tym zakresie zaskarżony wyrok Sądu I instancji, a w konsekwencji - pozbawiło skarżącego możliwości poddania wyroku prawidłowej kontroli instancyjnej, zaś po drugie, doprowadziło Sąd I instancji do błędnego wniosku, że ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i oddalenia skargi w sytuacji, w której skarga winna zostać uwzględniona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez PARP; 2. prawa materialnego, tj., art. 14 Izf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie PARP z dnia 17 marca 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia było nieprawidłowe, a ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający szereg przepisów prawa materialnego, w szczególności bowiem dopuszczono się w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów: 2.1. art. 14 Iza ust. 1 w zw. z art. 14 Izb ust. 2 pkt. 1, 3 i 4 u.z.p.p.r., poprzez zaniechanie zastosowania przedmiotowych przepisów i dokonanie wyboru przedsięwzięć w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty oraz przeprowadzenie oceny niezgodnie z treścią regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego opublikowanego przez PARP (dalej: Regulamin), co polegało w szczególności na: a) poddaniu ocenie wniosku o dofinansowanie w wersji nieostatecznej, z uwzględnieniem rzekomych niespójności deklaracji zawartych w uzupełnieniach do wniosku z października i listopada 2024 r. z treścią pierwotnej wersji wniosku, w sytuacji gdy Regulamin stanowi w § 6 ust. 13 pkt. 1, że ocena dokonywana jest na podstawie ostatecznej wersji wniosku (zatem po jego uzupełnieniu stosownie do wezwań PARP), stąd nieuprawnione było wskazywanie w piśmie z dnia 17 marca 2025 r. na rzekome niespójności pomiędzy historyczną wersją wniosku a jego uzupełnieniami i wyjaśnieniami i - choć występowaniu tych niespójności skarżący zaprzecza - zgodnie z treścią Regulaminu powyższe nie powinno mieć wpływu na ocenę wniosku, b) uczynieniu podstawą ponownej negatywnej oceny wniosku faktu zaniechania przedstawienia przez skarżącego dowodów potwierdzających deklaracje skarżącego dot. technologii skarżącego opisanej we wniosku w kontekście wymogów z art. 47 Rozporządzenia GBER (w tym - jej niewystępowania jako utrwalonej, opłacalnej praktyki na terenie całej UE), podczas gdy o przedstawienie takich dowodów nigdy skarżącego nie wezwano, zatem skarżący nie miał obowiązku wykazywania ww. okoliczności i przedstawiania takich dowodów (a co mógłby jednak zrobić, gdyby PARP takich dowodów w postaci na przykład opinii o innowacyjności zażądał), a to ponadto w sytuacji gdy: - stanowiące Załącznik nr 2 do Regulaminu kryteria oceny wskazywały, że weryfikacji w zakresie kryterium 8. pomoc publiczna i pomoc de minimis podlegają "informacje", które poprawić będzie można w trakcie oceny (co przecież uczyniono), nie wspomina się w tychże kryteriach o konieczności przedstawienia jakichkolwiek dokumentów czy dowodów w zakresie spełnienia warunku "pomoc publiczna i pomoc de minimis", zatem ich żądanie jest nieuprawnione i niezgodne z treścią kryteriów oceny, zaś oświadczenia i argumenty skarżącego winny zostać uznane za wystarczające, - jak wskazano w § 6 ust. 1 odnośnego Regulaminu: Ocena dokonywana jest wyłącznie na podstawie informacji zawartych we wniosku oraz informacji lub dokumentów, o których mowo w ust. 2 i ust. 11 (jeśli wnioskodawca był wezwany do ich złożenia), zatem jeśli PARP oczekiwał przedstawienia dowodów bądź uzupełnienia wniosku w inny sposób, winien był uprzednio wezwać skarżącego do ich przedstawienia, - w § 6 ust. 3 Regulaminu wskazano, że wyjaśnień udziela się w zakresie określonym w wezwaniu, zaś wezwania nie obejmowały obowiązku przedstawienia dokumentów w postaci - przykładowo - opinii o innowacyjności, zatem załączenie takiej opinii czy innego "dowodu" bez wezwania PARP byłoby naruszeniem Regulaminu, - według informacji otrzymanych od skarżącego, nawet gdyby skarżący antycypował konieczność wykazania się odpowiednimi dowodami, samowolne dołączenie takiego dokumentu - dowodu, byłoby także niemożliwe ze względów technicznych, wynikających z ograniczeń tworzonych w tym zakresie przez system LSI, w którym składa się wniosek; c) bezpodstawnym uznaniu przez PARP, że skarżący nie przedstawił argumentów potwierdzających ww. deklaracje dot. technologii skarżącego w kontekście wymogów z art. 47 Rozporządzenia GBER w sytuacji, gdy argumenty takie skarżący przedstawił i obszernie opisał uzupełniając wniosek w odpowiedzi na wezwania PARP z października i listopada 2024 r., zaś to PARP poprzestał na postawieniu skarżącemu nieuprawnionego zarzutu zaniechania przedstawienia dowodów na poparcie swoich twierdzeń w sytuacji, w której jednocześnie PARP sam zaniechał merytorycznego zbadania prawdziwości tychże twierdzeń i argumentów (a które w ocenie skarżącego są prawdziwe i przekonujące), d) bezpodstawnym uznaniu przez PARP, że sam fakt zastosowania urządzeń powszechnie znanych powoduje, iż ich zestawienie w określonym ciągu technologicznym nie może prowadzić do osiągnięcia "innowacyjności", a to w sytuacji, gdy w § 5 ust. 3 Regulaminu wskazano, że "Wnioskodawca ma obowiązek wypełnić wniosek zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w ramach KPO udostępnioną na stronie naboru, która stanowi załącznik nr 5 do RWPR." zaś jak wskazano natomiast w przedmiotowej instrukcji (str. 18 i 19): "Opisz, na czym polega innowacyjność rozwiązania. W przypadku, gdy rezultatem przedsięwzięciem jest więcej niż jedno rozwiązanie, należy podać wymagane informacje odrębnie dla każdego z nich. Innowacje środowiskowe (zamiennie ekoinnowacje) to nowe produkty i procesy, które dostarczają biznesowi i klientom wartości przy znacznie mniejszym oddziaływaniu na środowisko. Ekoinnowacje to wdrożenie nowych produktów, technologii oraz urządzeń infrastruktury do powszechnego wykorzystania, a ich celem Jest ochrona elementów środowiska: powietrza, wód, ziemi, krajobrazu, flory i fauny, a także człowieka przed negatywnym wpływem działalności gospodarczej. W efekcie wdrożenie ekoinnowacji powinno prowadzić do zrównoważonego rozwoju." Zatem, "innowacja" w tym rozumieniu może mieć charakter także procesowy, a nie jedynie produktowy, co nie powinno dyskwalifikować użycia znanych już urządzeń i wykluczać takiej innowacji spod ww. definicji; 2.2. art. 47 ust. 6 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. zgodnie z którym inwestycje związane z technologiami stanowiącymi już opłacalną, istniejącą praktykę handlową ustaloną w całej Unii, nie są wyłączone na podstawie niniejszego artykułu z wymogu zgłoszenia ustanowionego w art. 108 ust. 3 Traktatu poprzez błędną wykładnię przedmiotowego przepisu, sprowadzającą się do bezpodstawnego przyjęcia przez PARP, że aby zaistniało opisane w ww. przepisie wyłączenie ze zgłoszenia, a więc aby zaistniała możliwość udzielenia wsparcia skarżącemu zgodnie z dyspozycją § 27 ust. 2 Rozporządzenia opisanego w zarzucie ad 3. poniżej, inwestycja skarżącego musi wykazywać odpowiedni poziom nowatorstwa czy też innowacyjności i wykraczać poza obecny stan techniki, albowiem jak wskazano w rozstrzygnięciu z dnia 17 marca 2025 r. do objęcia wsparciem kwalifikują się "(...) jedynie te projekty/działania, które dotyczą technologii nowych/ nowatorskich, które nie są jeszcze wykorzystywane w obrocie handlowym w UE (...)" podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że wystarczające dla spełnienia wskazanych w nim przesłanek wyłączenia ze zgłoszenia (i udzielenia wsparcia zgodnie z § 27 z Rozporządzenia z zarzutu ad 3.) jest aby przedmiotowa inwestycja nie spełniała co najmniej jednego z wymogów koniecznych dla uznania, że jest związana z technologiami stanowiącymi już opłacalną, istniejącą praktykę handlową ustaloną w całej Unii, a więc aby nie była związana z technologią stanowiącą praktykę handlową (kumulatywnie): • opłacalną, • istniejącą, • ustaloną w całej Unii. tj. - przykładowo - nie była ustalona (powszechna) w całej Unii, tj. we wszystkich jej krajach członkowskich; 2.3. § 27 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 25 kwietnia 2024 r. w myśl którego Pomoc inwestycyjna na efektywne gospodarowanie zasobami i wspieranie przechodzenia na gospodarkę o obiegu zamkniętym nie jest udzielano w przypadkach określonych w art. 47 ust 3 i 6 oraz ust. 10 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji nr 651/2014 poprzez zastosowanie przedmiotowego przepisu w sytuacji, gdy nie miał on zastosowania, zaś pomoc winna zostać udzielona skarżącemu, albowiem nie zachodził przypadek z art. 47 ust. 6 ww. Rozporządzenia GBER, opisany w tymże przepisie, a to z tego względu, że inwestycja skarżącego nie stanowiła opłacalnej, istniejącej praktyki handlowej ustalonej w całej Unii; co doprowadziło w efekcie do dokonania ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia i w efekcie nieuprawnionego zaniechania udzielenia skarżącemu rekomendacji do wsparcia i nieobjęcia przedsięwzięcia skarżącego wsparciem w sytuacji, gdy skarżącemu winno zostać przyznane wsparcie, albowiem spełnił wszystkie kryteria opisane w Regulaminie wyboru przedsięwzięć, zatem gdyby oceny dokonano w sposób rzetelny i przejrzysty, skarżący winien zostać objęty wsparciem, co stanowi o przeprowadzeniu oceny z naruszeniem prawa i winno prowadzić do uwzględnienia skargi. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto wyjaśnił, że: a) do skargi dołączono kompletną dokumentację, o której mowa w art. 30c ust. 2a u.z.p.p.r. wraz z załącznikami, w tym w szczególności: - wniosek o objęcie przedsięwzięcia wsparciem wraz z załącznikami oraz odpowiedziami na wezwania PARP z dnia 23 października 2024 r. i z dnia 18 listopada 2024 r., którymi uzupełniono wniosek, - informację o wynikach oceny przedsięwzięcia z dnia 18 grudnia 2024 r., - wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia z 9 stycznia 2025 roku wraz z załącznikiem w postaci opinii prawnej z dnia 9 stycznia 2025 r. autorstwa adw. J. P. (dalej: Opinia prawna), - dotyczące wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia pismo PARP z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie przedłużenia terminu rozpoznania wniosku o ponowną ocenę, - informację w przedmiocie ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia - pismo PARP z dnia 17 marca 2025 r., - regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego wraz z załącznikiem nr 2 - kryteria wyboru przedsięwzięć, b) elementem swojego stanowiska procesowego w zakresie wykładni przedmiotowego dla sprawy art. 47 GBER skarżący czyni zatem również Opinię prawną stanowiącą załącznik do pisma skarżącego z dnia 9 stycznia 2025 r., której zasadnicze wnioski przedstawiono w niniejszej skardze kasacyjnej, a która zawiera bardziej rozbudowaną argumentację prawną w ww. zakresie. Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty z obu podstaw kasacyjnych. W takiej sytuacji co do zasady Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności ocenia zasadność zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten ma charakter proceduralny, regulujący wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09; wyrok NSA z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, które są wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazuje podstawę faktyczną wydania wyroku oraz zawiera ocenę prawną sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika w sposób jasny jakie okoliczności, zdaniem Sądu I instancji uzasadniały podjęcie rozstrzygnięcia zawartego w sentencji zaskarżonego wyroku. Argumentacja Sądu jest jasna i zrozumiała. Ocena prawna zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób kompletny odnosi się do wszystkich kwestii prawnych występujących w rozpoznanej sprawie, które miały znacznie dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Zaakcentować też trzeba, że uzasadnienie wyroku nie musi zawierać szczegółowego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony, które zawarte zostały w skardze (tak: wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., II FSK 3919/17; publ. CBOSA). Dla wypełnienia obowiązku zawarcia w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej sprawy wystarczające jest zawarcie rozważań odnoszących się do istoty danej sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 1217/13, publ. CBOSA; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) T. Woś, wyd. LexisNexis Warszawa 2011, str. 649 i powołane tam orzecznictwo NSA). Stąd też zarzut z pkt 1.1. skargi kasacyjnej jest niezasadny. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez WSA art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Określa zatem granice rozpoznania skargi przez sąd I instancji. Natomiast granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyroki NSA z: 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 610/06; 24 września 2021 r., sygn. akt I GSK 289/21; 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18; 8 grudnia 2022 r. sygn. akt III OSK 1961/21; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji zaś, zdaniem NSA, rozpoznając skargę, orzekał w granicach sprawy, gdyż oceniał rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 17 marca 2025 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. Dodatkowo należy wyjaśnić, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA z: 2 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 450/15; 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 735/19; 9 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 109/22) ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyroki NSA z: 21 października 2010 r. sygn. akt I GSK 264/09; 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09; 15 października 2015 r. sygn. akt I GSK 241/14; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem sprawy rozstrzygnięcia PARP w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia (a nie innej sprawy w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), rozpoznając jej istotę. Nie naruszył zatem art. 134 § 1 p.p.s.a., zarzut podniesiony w pkt 1.2. skargi kasacyjnej zatem nie jest zasadny. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 3 § 3 p.p.s.a (pkt 1.3. skargi kasacyjnej). Z treści tegoż przepisu prawa wynika zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne, w sprawach w których przepisy szczególne przewidują taką kontrolę. Oznacza to, że przepis ten definiuje zakres kognicji sądów administracyjnych, a nie zakres czynności podejmowanych w toku postępowania. Jeżeli więc nie jest kwestionowana kognicja sądu administracyjnego do sprawowania kontroli działalności organów formułujących informację o wyniku procedury odwoławczej w oparciu o przepisu szczególne, jakimi w tej sytuacji jest ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, to tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia wymienionej wyżej normy prawnej. Odnosząc się zarzutów naruszenia prawa materialnego przypomnieć trzeba, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, autor skargi kasacyjnej powinien wykazać, że Sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego - iż Sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Podkreślić należy, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut błędnego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1171/12). Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11; 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11). Natomiast cały wskazany zarzut skargi kasacyjnej jest ukierunkowany na zwalczanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W tej kwestii, w orzecznictwie NSA panuje niekwestionowany pogląd. Ewentualnie taka próba może być skuteczna, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 - por. wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, Nr 3, poz. 68. I odwrotnie zresztą, zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń - wyrok NSA z 16 września 2004 r., FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, Nr 5, poz. 96. Uwagi powyższe poczyniono bowiem poprzez zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego z pkt 2.1. skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie usiłuje zakwestionować prawidłowość ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy i zaakceptowanego przez Sad I instancji. Tak skonstruowany zarzut nie można uznać za skuteczny. Wskazać należy, że sądowoadministracyjna kontrola spraw o dofinansowanie projektów, odbywa się na podstawie kryterium legalności działania właściwej władzy publicznej. Sąd administracyjny nie dokonuje więc merytorycznej oceny działań ekspertów powołanych do oceny wniosków, tj. nie bada jak w warstwie merytorycznej ocena ta przebiegała. Podkreślić należy, że sądy administracyjne nie kontrolują po raz kolejny wniosku potencjalnego beneficjenta, sądowej kontroli na ocenie w jaki sposób organ doszedł do konkretnego rozstrzygnięcia. Sposób oceny projektu podlega zatem sądowej weryfikacji z punktu widzenia tego, czy przeprowadzono ją nie naruszając prawa (czy m.in. wyjaśniono istotne okoliczności sprawy, nie popełniono błędów logicznych, uwzględniono wszystkie elementy wniosku, jakie powinny zostać w sprawie zbadane). Ocena wniosków o dofinansowanie projektów, zwłaszcza w zakresie weryfikacji merytorycznej opiera się więc na ich swobodnej, lecz nie dowolnej, ocenie przez organ. Prawidłowy efekt takiej oceny powinien być więc należycie uzasadniony oraz wyjaśniać okoliczności, które zdecydowały o podjętym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał w oparciu o jakie dokumenty i przepisy oraz w jaki sposób organ przeprowadził ocenę projektu skarżącego kasacyjnie. Odnosząc się do oceny kryterium nr 8 Pomoc publiczna oraz pomoc de minimis WSA wskazał, że sprawdzana jest m.in. zgodność przedsięwzięcia z przepisami o pomocy publicznej, tj. czy wsparcie będzie stanowiło pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz czy przedsięwzięcie spełnia wymogi programu pomocowego określającego podstawy udzielenia pomocy publicznej i pomocy de minimis dla inwestycji, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii w sprawie udzielania przez PARP pomocy finansowej w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności na przedsięwzięcia związane z gospodarką obiegu zamkniętego. Jeśli wsparcie w ramach przedsięwzięcia stanowi pomoc publiczną, sprawdzane jest czy pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym i czy wskazano podstawę zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym UE wraz z wyjaśnieniem, czy pomoc podlega obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej, o którym mowa w art. 108 ust. 3 TFUE. Jednocześnie Sąd I instancji przypomniał, że w pierwotnej ocenie eksperci uznali, że wnioskodawca w odpowiedzi na pytania do uzupełnienia nie zawarł przekonującego uzasadnienia w zakresie spełnienia warunku, jakim jest wykazanie braku powszechności i opłacalności technologii, o których dofinansowanie wnioskuje. Przy ponownej ocenie wniosku niezależny ekspert uznał, że pierwotna ocena została przeprowadzona prawidłowo. Wnioskodawca we wniosku wskazał, że z powodu braku odpowiedniego sprzętu oraz innych niezbędnych zasobów technicznych firma nie była wcześniej w stanie przetwarzać odpadów na pełnowartościowe surowce produkcyjne. Dopiero realizacja planowanej inwestycji miała umożliwić wdrożenie tej innowacji. Jednak ekspert uznał, że powyższe informacje zawarte we wniosku wskazują jednoznacznie, że planowane do zastosowania technologie stanowią pewnego rodzaju standard branżowy. Ekspert zwrócił również uwagę na to, że wnioskodawca jako unikalną technologię określa przyjętą w projekcie konfigurację sprzętów i urządzeń, która po pierwsze bazuje na znanych urządzeniach dostępnych na rynku, po drugie nie stanowi zintegrowanego ciągu technologicznego. Wnioskodawca jedynie korzysta z dostępnych powszechnie technologii, natomiast w żaden sposób nie przyczynia się do ich ulepszenia. Działalnością nowatorską nie jest dobór dostępnych na rynku niezależnych od siebie urządzeń produkcyjnych, niezbędnych do realizacji danego procesu produkcyjnego, gdyż nie prowadzi ona do wzbogacenia aktualnego stanu wiedzy i techniki. Pomimo dwukrotnej rekomendacji KOPR, wnioskodawca nie dokonał zmiany programu pomocowego. Mając powyższe na uwadze zgodzić należy się z Sądem I instancji, że opinia ekspertów jest spójna, wyczerpująca, logiczna i odpowiada na zasadnicze pytania. Daje ona podstawę do ustalenia z jakich powodów nie przyznano wnioskowi w kryterium nr 8 punktów. Przyznana punktacja była uzupełniona o szczegółowe wyjaśnienie zasad tej oceny. Wskazano również przyczyny spełnienia bądź braku spełnienia kryteriów , a także jasno i logicznie uzasadniono stanowiska członków KOPR. W tych okolicznościach na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, że ocena wniosku przez KOPR była prawidłowa i zgodnie z Regulaminem oraz, że niezasadne są zarzuty naruszenia art. 47 ust. 6 Rozporządzenia GBER i § 27 ust. 2 Rozporządzenia. Stosownie do § 27 ust. 2 Rozporządzenia pomoc inwestycyjna na efektywne gospodarowanie zasobami i wspieranie przechodzenia na gospodarki o obiegu zamkniętym nie jest udzielana w przypadkach określonych w art. 47 ust 3 i 6 oraz ust. 10 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji nr 651/2014. Zgodnie z istotnym w rozpoznawanej sprawie art. 47 ust. 6 Rozporządzenia GBER inwestycje związane z technologiami stanowiącymi już opłacalną, istniejącą praktykę handlową ustaloną w całej Unii, nie są wyłączone na podstawie niniejszego artykułu z wymogu zgłoszenia ustanowionego w art. 108 ust. 3 Traktatu. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, wnioski są oceniane na podstawie informacji udzielanych przez wnioskodawców i to do wnioskodawców należy podanie wszystkich niezbędnych informacji. Ekspert zwrócił uwagę na to, że skarżący kasacyjnie jako unikalną technologię określa przyjętą w projekcie konfigurację sprzętów i urządzeń, która po pierwsze: bazuje na znanych urządzeniach dostępnych na rynku, po drugie: nie stanowi zintegrowanego ciągu technologicznego i które to urządzenia mogą być stosowane oddzielnie. Zdaniem eksperta powyższe nie spełnia przestanek nowatorskości czy też unikalności, gdyż skarżący kasacyjnie jedynie korzysta z dostępnych powszechnie technologii, natomiast w żaden sposób nie przyczynia się do ich (obiektywnie i mierzalnie wyrażonego) ulepszenia. Działalnością nowatorską nie jest dobór dostępnych na rynku niezależnych od siebie urządzeń produkcyjnych, niezbędnych do realizacji danego procesu produkcyjnego, gdyż nie prowadzi ona do wzbogacenia aktualnego stanu wiedzy i techniki. W tych okolicznościach organ zasadnie uznał, że skarżący kasacyjnie nie wykazał, że planowane inwestycje nie są standardową praktyką handlową w UE, co skutkowało odrzuceniem wniosku o wsparcie w tej kategorii. Zasadnie bowiem organ stwierdził, że w świetle wyżej wskazanych przepisów Rozporządzenia i Rozporządzenia GEBR pomoc inwestycyjna nie jest udzielana na inwestycje związane z technologiami stanowiącymi już opłacalną, istniejącą praktykę handlową ustaloną w całej Unii. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty podniesione w pkt 2.2. i 2.3. skargi kasacyjnej. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało orzec jak w pkt 1 wyroku. W zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu 2 sentencji wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.