I FZ 400/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 195/14 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 3 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu oraz określenia prawidłowej wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2010 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 195/14, odmówił A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu I instancji z dnia 23 kwietnia 2014 r. Sąd I instancji wskazał, że Spółka w obecnie rozpatrywanym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie wskazała żadnej obiektywnej przeszkody, która uniemożliwiała złożenie w terminie skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu przeszkodą taką nie mogło być w szczególności błędne przekonanie strony skarżącej, że nie ma podstaw do występowania z takim środkiem zaskarżenia. Zażalenie od powyższego postanowienia wniósł pełnomocnik Spółki zaskarżając orzeczenie w całości. Zarzucił naruszenie: 1) art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) dalej: P.p.s.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., w sytuacji gdy strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu a brak przywrócenia terminu powoduje dla strony ujemne skutki procesowe, Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca kierując się treścią art. 73 § 4 oraz art. 67 § 3 P.ps.a. uznała, że skoro poczta polska odnotowała na awizie dołączonym do przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu fakt dwukrotnego awizowania przesyłki, to strona nie ma podstaw do podważania faktu, że nie uiściła w terminie wpisu od skargi. Dlatego też strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazując, że niedochowanie przez nią terminu nastąpiło bez jej winy, gdyż mimo wielokrotnego odwiedzania placówki poczty nie została poinformowana o oczekującej przesyłce. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei z art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy (postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II FZ 23/14 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Błędne przekonanie strony, że nie miała podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie przesądza jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu. Powołanie się na powyższą okoliczność nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (postanowienie NSA z 17 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 701/14 dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto w tym miejscu wskazać, że w wezwaniu Sądu z dnia 6 maja 2014 r. doręczonym Spółce została ona pouczona o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że nie znajduje uzasadnienia wniosek pełnomocnika Spółki o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Art. 209 P.p.s.a., który reguluje kwestię zwrotu kosztów postępowania, nie ma bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji