I FZ 280/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 678/19 przywracające A. sp.k. z siedzibą w W. termin do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do grudnia 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 678/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił A. sp.k. z siedzibą w W. termin do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od czerwca do grudnia 2013 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Postanowienie zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie art. 85, 86 § 1 oraz 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") poprzez błędne uznanie, że podatnik z własnej winy nie uchybił terminowi do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sytuacji gdy z akt postępowania wynika że wskutek braku prawidłowego wskazania adresu spółki z własnej winy przyczynił się do uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Zarzucono także naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zbyt lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w szczególności brak wskazania i wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji podstaw prawnych i okoliczności, na podstawie, których Sąd uznał, iż spółka bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi jak również w zakresie wskazania jakie organ powinien podjąć większe starania celem skutecznego doręczenia decyzji, by skutecznie doręczyć w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa"). Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając wniosek spółki o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Spółka wskazała, że organy podatkowe wysyłały wszystkie pisma do niej za pośrednictwem Poczty Polskiej i pisma te były doręczane. Jedynie zaskarżona decyzja skierowana była do spółki za pośrednictwem pracownika urzędu. Spółka podkreśliła, że podnajmuje powierzchnię od I. sp. z o.o. Na taki podnajem zgodził się właściciel budynku. W ocenie skarżącej zarządca budynku, mimo że powinien posiadać informacje, że spółka jest wśród najemców powierzchni, wprowadził w błąd osobę doręczającą decyzję twierdząc, że w budynku nie ma spółki. Osoba doręczająca decyzję, mimo posiadania wiedzy, że wcześniejsza korespondencja była odbierana przez spółkę pod wskazanym adresem nie wyjaśniła tych rozbieżności. Skarżąca podkreśliła ponadto, że zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki zostało pozostawione nie na drzwiach jej biura lub innego pomieszczenia, w którym spółka wykonuje swoje czynności zawodowe lecz umieszczono przy jednym z wejść do budynku, z którego skarżąca w praktyce nie korzysta. W ocenie skarżącej powyższe okoliczności wskazują na brak winy spółki w niedokonaniu czynności w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał, że wniosek spółki o przywrócenie terminu do złożenia skargi jest zasadny. Z akt sprawy wynika, że siedziba spółki mieściła się w [...]. Korespondencja kierowana do niej na ten adres była odbierana przez spółkę. Spółka okazała również pismo z 7 maja 2014 r., w którym prezes zarządu I. sp. z o.o. wyraził zgodę na podnajem lokalu skarżącej. Spółka dołożyła należytej staranności aby kontakt z nią i zarazem korespondencja przebiegała bez zastrzeżeń. Dopełniając tych czynności spółka mogła przypuszczać, że zarządca budynku posiada wiedzę, że wśród najemców powierzchni budynku jest także skarżąca. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że błędna informacja przekazana przez zarządcę budynku pracownikowi organu nie może jednoznacznie stanowić o winie spółki w niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Rację ma także Sąd wskazując, że skoro pracownik organu doręczający decyzję miał świadomość, że pod tym adresem spółka odbiera kierowaną do niej korespondencję, a w aktach sprawy podatkowej brak jest informacji o zmianie adresu do korespondencji, powinien był podjąć większe starania celem skutecznego doręczenia decyzji, a przynajmniej pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zgodnie z treścią art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Za takie działanie nie można uznać pozostawienia zawiadomienia przy jednym z wejść do budynku, w którym działalność wykonuje wiele podmiotów. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji spełnia wymagania, o których mowa w art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że jest lakoniczne i nie zawiera wyjaśniania podstaw prawnych i okoliczności, którym Sąd dał wiarę, jak też tłumaczy jakie działania winien był podjąć organ celem skutecznego doręczenia korespondencji. Sąd wyraźnie wskazał, że zawarta umowa podnajmu oraz dotychczasowy odbiór korespondencji pod tym adresem są okolicznościami wskazującymi na należytą staranność spółki w dbałości o swoje sprawy. Natomiast organ, wiedząc, że spółka pod tym adresem odbiera korespondencję powinien był pozostawić zawiadomienie na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.