I FZ 266/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 108/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 23 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 108/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił M. S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku Sądu I instancji z dnia 15 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem. Sąd I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie poinformował Sądu o zmianie adresu do doręczeń. Umieszczenie w zakładzie karnym nie jest jednoznaczne ze zmianą miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego, bowiem zmiana ta miała charakter przymusowy a nie dobrowolny. Zatem zdaniem Sądu podniesiona przez stronę argumentacja, że od kwietnia 2014 r. przebywa w zakładzie karnym nie uprawdopodobnia braku winy strony w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżący reprezentowany przez adwokata, wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wnikliwej oceny sytuacji skarżącego i błędne uznanie, że uchybienie terminu nie nastąpiło bez winy skarżącego, a fakt umieszczenia strony w zakładzie karnym w warunkach tymczasowego aresztowania, z powodu którego skarżący nie został zawiadomiony o rozprawie, nie stanowi podstawy przywrócenia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Regułą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma charakteru bezwzględnego. Przepisy art. 86 § 1 zd. 1 oraz art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. przewidują bowiem możliwość przywrócenia terminu przez sąd na wniosek strony pod warunkiem, że uprawdopodobni ona brak winy w przekroczeniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Przechodząc do przedmiotowej sprawy wskazać należy, ze zgodnie z zarządzeniem Sądu I instancji przesyłka zawiadamiająca o terminie rozprawy została doręczona skarżącemu w trybie art. 73 P.p.s.a. na wskazany przez stronę adres. Wcześniej skarżący został pouczony o konieczności każdorazowego informowania Sądu o zmianie miejsca zamieszkania. Zgodnie z art. 70 § 1 P.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania czy adresu do doręczeń lub siedziby. W przedmiotowej sprawie skarżący nie poinformował Sądu I instancji o zmianie adresu do doręczeń. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że prawidłowym było postanowienie Sądu I instancji odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem.. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.