I FZ 25/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 226/13 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 października 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 226/13, odrzucił skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2012 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że odpis wyroku z uzasadnieniem został uznany za skutecznie doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej z dniem 23 sierpnia 2013 r., natomiast skarga kasacyjna została złożona za pośrednictwem poczty w dniu 25 września 2013 r., a zatem z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Zażalenie od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik Spółki. Wniósł o uchylenie orzeczenia w całości. Podkreślił, że przesyłka zawierająca uzasadnienie wyroku została po raz pierwszy awizowana w dniu 9 sierpnia, a w dniu 19 sierpnia została powtórnie awizowana. Przesyłkę natomiast strona odebrała w dniu 26 sierpnia. Powyższe wskazuje na błędy jakie popełnił doręczyciel, a które powodują, że nie można uznać, że uzasadnienie wyroku zostało skutecznie doręczone dnia 23 sierpnia 2013 r. Wskazał ponadto, że pierwsze awizo nigdy nie zostało przez podatnika otrzymane, a podatnik nie może ponosić negatywnych konsekwencji naruszenia przez doręczyciela przepisów o doręczeniach w postępowaniu sądowym. Strona powołała się na art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Z kolei w myśl art. 73 § 1 P.p.s.a. (w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Z kolei, w myśl art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie dochowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem skarżącej nastąpiło w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a. z dniem 23 sierpnia 2013 r., przesyłka pocztowa zawierająca skargę kasacyjną od tego wyroku została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 25 września 2013 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Twierdzenia pełnomocnika strony zawarte w zażaleniu sprowadzają się do konstatacji, że nie otrzymał pierwszego awiza informującego o możliwości odbioru przesyłki zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem na poczcie. Strona jednak nie podjęła działań zmierzających do obalenia przedmiotowego domniemania skutecznego doręczenia. Nie wykazała nieprawidłowości w czynności pozostawienia zawiadomienia o przesyłce. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że pierwszego awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 P.p.s.a. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tak ustalonym stanie faktycznym stwierdzić należało, że w odniesieniu do przesyłki zawierającej odpis wyroku Sądu I instancji z uzasadnieniem zaistniały przesłanki określone w art. 73 P.p.s.a. Zasadnie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną po upływie terminu ustawowego. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.