I FZ 146/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt III SO/Wa 30/13 odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata postanawia zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt III SO/Wa 30/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Nie zgadzając się z oceną zawartą w powyższym postanowieniu Sądu pierwszej instancji skarżący wywiódł przeciwko niemu zażalenie. Dokonując kontroli wymogów formalnych ww. zażalenia - w trybie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawiera ono braki formalne. Zażalenie jest pismem procesowym, które zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a. powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie. Mając na uwadze powyższy przepis należy zauważyć, że w aktach Sądu pierwszej instancji znajduje się zażalenie skarżącego (k. 66-70 akt Sądu pierwszej instancji) niezawierające żadnych poprawnych wniosków, których sformułowanie jest wymogiem stawianym środkowi odwoławczemu, jakim jest zażalenie, w myśl wskazanego wyżej art. 194 § 3 P.p.s.a. Wprawdzie na ostatniej stronie zażalenia podatnik wskazał, że wnosi jak na wstępie, ale "na wstępie" nie sformułował żadnych wniosków. Tym samym wątpliwości powzięte przez Naczelny Sąd Administracyjny mają istotne znaczenie dla rozpoznania wniesionego zażalenia, gdyż bez pewności, co do kompletności treści wniesionego przez skarżącą środka odwoławczego, nie można konsekwentnie przeprowadzić kontroli formalnej pisma skarżącej. Dostrzeżone braki dotyczą obligatoryjnego elementu zażalenia, jakim jest wniosek strony wnoszącej środek odwoławczy. Wątpliwości co do treści zażalenia, mogą zostać usunięte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w trybie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a., gdyż z wyżej wskazanego powodu pismo skarżącego nie może otrzymać prawidłowego biegu. Należy bowiem mieć na względzie, że w przeciwieństwie do reżimu prawnego, którym objęte są skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego, rygoryzm formalny, mający swoją podstawę w art. 174 i art. 176 P.p.s.a., nie ma w postępowaniu zażaleniowym miejsca, gdyż ww. przepisów nie stosuje się na mocy art. 197 § 2 i art. 194 § 4 P.p.s.a. Ten ostatni przepis określa bowiem wyczerpująco wymogi formalne stawiane przez przepisy prawa środkowi odwoławczemu określonemu w P.p.s.a. jako zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 441/10, publik, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Tym samym brak wniosku wnoszącego zażalenie jest brakiem formalnym możliwym do konwalidacji w trybie ww. art. 49 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaistniała konieczność zwrócenia akt sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu uzupełnienia dostrzeżonych braków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.