I FZ 131/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1032/12 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za wrzesień 2005 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1032/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił wniosek M H. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Sąd I instancji wskazał, że rozpoznawany wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a., gdyż przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dniu 27 grudnia 2013 r., kiedy to w trybie awizo doręczone zostało stronie postanowienie o odrzuceniu skargi. Tymczasem strona złożyła swój wniosek dopiero w dniu 26 lutego 2014 r., czyli po 53 dniach od upływu tego terminu. Za początek biegu terminu w ocenie Sądu i instancji nie może być uznany, jak chce strona dzień 19 lutego 2014 r., tj. data doręczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 29 stycznia 2014 r. oddalającego zażalenie. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie dokonał błędnych ustaleń faktycznych skutkujących błędnym określeniem dnia przyczyny uchybienia i okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Podniósł, że w dniu 27 grudnia 2013 r. nie miało miejsce doręczenie postanowienia o odrzuceniu skargi. Na wezwanie Sądu skarżący zgłosił się w zakreślonym terminie, lecz przesyłki nie otrzymał i na tę okoliczność złożył reklamację, która została przez Pocztę Polską S.A. uwzględniona. Zdaniem strony w terminie 27 grudnia 2013 r. nie rozpoczął bieg określony w ustawie do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wydanie przez Sąd I instancji postanowienia o odrzuceniu skargi było przedwczesne wobec trwania przed NSA postępowania w przedmiocie udzielenia stronie prawa pomocy. W okolicznościach sprawy zasadne jest stanowisko skarżącego, że niedokonanie wpisu do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie prawa pomocy jest usprawiedliwione z jednoczesnym uznaniem, że dzień 19 lutego 2014 r. jest faktycznym dniem ustania przyczyny uchybienia terminu w rozumieniu art. 87 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść złożonego zażalenia, należy na wstępie zaznaczyć, że przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. W toku niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bada, czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia, w tym przypadku postanowienia z dnia 19 marca 2014 r. nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia w tym zakresie istotne są przepisy art. 86 ust. 1 i nast. P.p.s.a., które regulują instytucję przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie zaś do treści art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy należy uznać, że Sąd I instancji zastosował powyższy przepis prawidłowo odrzucając zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jak wynika z akt sprawy zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie w tym przedmiocie zostało stronie doręczone w dniu 11 lipca 2013 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został przez stronę uiszczony. Zatem Sąd I instancji postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013 r. odrzucił skargę z powodu nieuiszczenia wpisu. W dniu 24 stycznia 2014 r. Sąd I instancji wydał pełnomocnikowi strony zaświadczenie, z którego wynikało, że postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013 r. została odrzucona skarga strony. W dniu 27 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wskazując okoliczność odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia przez stronę wpisu. Przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi ustała zatem najpóźniej w dniu 27 stycznia 2014 r., a termin do złożenia wniosku rozpoczął swój bieg w dniu 28 stycznia 2014 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi został złożony przez stronę w dniu 26 lutego 2014 r. Zatem prawidłowo Sąd I instancji odrzucił powyższy wniosek, mimo przyjęcia, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o jego przywrócenie rozpoczął swój bieg w dniu 28 grudnia 2013 r. Bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy jest okoliczność podniesiona w zażaleniu przez pełnomocnika strony, że skarżący spodziewał się otrzymać wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi po zakończeniu kolejnego postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy, o czym winien poinformować stronę reprezentujący ją profesjonalny pełnomocnik. Dlatego po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu od skargi, określonego w zarządzeniu wzywającym do uiszczenia wpisu Sąd winien odrzucić środek zaskarżenia, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach postępowania zażaleniowego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ przepisy ustawy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia, co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. przyznają stronie prawo do zwrotu kosztów w postępowaniu kasacyjnym wszczętym skargą kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji oddalającego lub uwzględniającego skargę