I FZ 101/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 3162/17 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług za sierpień 2016 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 marca 2018 r., w sprawie III SA/Wa 3162/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 258 § 4 w związku z art. 197 § 2 i art. 178 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) - odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie tego Sądu z 7 lutego 2018 r., utrzymującego w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 stycznia 2018 r., którym odmówiono Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie Skarżąca zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie art. 246 § 2 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż nie wykazała ona, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania lub ewentualnie, że nie posiada dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, czyli że nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w przedmiotowym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (a zatem m.in. postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy), wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Istotne przy tym jest to, że w sprawach, o których mowa wyżej, sąd orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.). Treść przywołanej regulacji przesądza o tym, że od postanowień wydanych w tych sprawach nie przysługują już środki prawne do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sprzeciw od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w sprawach z zakresu prawa pomocy jest bowiem środkiem odwoławczym zbliżonym do instytucji zażalenia. W związku z tym zażalenie Skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego tego Sądu o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia Skarżącej od kosztów sądowych w sposób prawidłowy zostało przez Sąd I instancji odrzucone na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.