I FSK 974/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mariusz Golecki po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2019 r. sygn. akt I FZ 170/19 wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji i uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 153/19 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 14 grudnia 2018 r. nr 0601-IOV-2.4103.9.2018.50 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2012 r. do grudnia 2014 r. postanawia: uchylić przedmiotowe postanowienie.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r. sygn. akt I FZ 170/19 wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji i uchylono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Lu 153/19 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. (dalej: "Skarżący", "Strona", "Podatnik") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej: "DIAS", "Organ podatkowy" z 14 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2012 r. do grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 22 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 153/19 oddalił skargę Strony. Na przedmiotowy wyrok Sądu pierwszej instancji złożył skargę kasacyjną Podatnik. Sprawa została zarejestrowana w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pod sygnaturą akt I FSK 974/20. Pismem z 19 lutego 2024 r. Organ wniósł o uchylenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r. sygn. akt I FZ 170/19. DIAS wskazał, że uchylenie postanowienia NSA z 4 września 2019 r., sygn. akt I FZ 170/19 jest niezbędne z uwagi na fakt, że Skarżący, w trakcie wstrzymania wykonania decyzji, podjął działania, na szkodę wierzyciela, co w kontekście przewidywanych zobowiązań nie daje gwarancji ich uregulowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie warto wskazać, że zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: "p.p.s.a.") postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunkiem dokonania zmiany jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie, zaistnienie którejś z przesłanek uzasadniających wstrzymanie lub też jej odpadnięcie. Bez takiej zmiany okoliczności, tryb zmiany postanowienia nie może zostać zastosowany. Podstawą do zmiany nie jest natomiast kwestionowanie stanowiska zajętego przez sąd, wniosek strony o zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być traktowany jak środek zaskarżenia takiego postanowienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1353/180). W przedmiotowej sprawie należ wskazać, że 17 listopada 2023 r. do DIAS wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach (dalej: "NUS"), uzupełnione następnie pismem z 6 lutego 2024 r., z którego wynika, że w związku z postanowieniem NSA z 4 września 2019 r. sygn. akt I FZ 170/19 wstrzymującym wykonanie decyzji z 14 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2012 r. do grudnia 2014 r. postępowanie egzekucyjne w tym zakresie zostało zawieszone. Jednocześnie NUS powołał się na następujące okoliczności: 1) na dzień 16 listopada 2023 r. Podatnik posiada zaległości podatkowe w podatku dochodowym liniowym za lata 2013-2015 i 2019 r. oraz w podatku od towarów i usług za okresy od listopada 2012 r. do grudnia 2014 r. (okres objęty postępowaniem skargowym ), od stycznia do marca 2015 r. oraz kwiecień, lipiec i październik 2019 r. w łącznej wysokości (kwota zaległości plus odsetki) - 3.050.173,20 zł (z tytułu zaskarżonej decyzji objętej wstrzymaniem wykonania łączna kwota zaległości wynosi ponad 1.300.000,00 zł). Na dzień 6 lutego 2024 r. łączna kwota zaległości wynosi 3.099.928,60 zł. 2) w trakcie wstrzymania wykonania decyzji, Podatnik podjął działania na majątku na szkodę wierzyciela. Mając świadomość istnienia zaległości podatkowych, dokonał obciążenia składników majątkowych, w trakcie trwającego postępowania egzekucyjnego dokonał zbycia części majątku ruchomego (środków transportu) do spółki M. T. Sp. z o. o. z siedzibą w L. (w której jest jednym ze wspólników). W tej sprawie 24 marca 2023 r. zapadł wyrok przed Sądem Rejonowym w Puławach II Wydział Karny, sygn. akt. II K [...] (wyrok jest nieprawomocny). W Sądzie Okręgowym w Lublinie Wydział Karny Odwoławczy toczyła się sprawa z apelacji w niesionej przez Skarżącego - termin rozprawy został wyznaczony na 13 lutego 2024 r. Sprawy te dot. min. sytuacji majątkowej Strony; 3) w 2020 r. nastąpił znaczny spadek obrotów w prowadzonej osobiście działalności gospodarczej przez Skarżącego, co świadczy o ograniczeniu skali prowadzenia działalności oraz wystąpienie, począwszy od 2020 r., strat wobec dochodu osiągniętego w poprzednich latach; 4) w deklaracjach miesięcznych VAT-7 od lipca 2020 r., Podatnik nie wykazuje żadnej sprzedaży. Do wniosku o uchylenie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2019 r. sygn. akt I FZ 170/19 zostały załączone stosowne dokumenty potwierdzające powyższe. Jak wynika z treści wskazanego wyżej postanowienia NSA wynika, że M. B. twierdził, iż jest aktywnym przedsiębiorcą, zatrudnia 20 osób, posiada majątek ruchomy w postaci ciągników siodłowych i naczep ciężarowych, które są używane do wykonywania transportu drogowego. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą regulował opłaty związane z ubezpieczeniem posiadanych pojazdów, część posiadanych ruchomości była leasingowana, posiadał również kredyty zaciągnięte w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (kredyty inwestycyjne, kredyty obrotowe w rachunku). W kontekście argumentacji DIAS zawartej we wniosku i wskazanej wcześniej w treści niniejszego uzasadnienia, doszło do zasadniczej zmiany okoliczności, które wziął pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny wydając postanowienie z 4 września 2019 r., sygn. akt I FZ 170/19 o wstrzymaniu wykonania decyzji Organu podatkowego z 14 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2012 r. do grudnia 2014 r. Co za tym idzie wniosek DIAS zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.