I FSK 734/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Po 1101/13 odrzucającego skargę K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2008 r. do grudnia 2009 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z 13 listopada 2014 r., I SA/Po 1101/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. K., z uwagi na nieuiszczenie wpisu od tegoż środka prawnego, stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej Ppsa. Jak zauważono w motywach orzeczenia, pełnomocnik skarżącej (adw. K. A.) została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis zarządzenia w tym przedmiocie doręczono 13 października 2014 r.; termin do uiszczenia wpisu upływał zatem z dniem 20 października 2014 r. Wobec braku uiszczenia należnej opłaty Sąd skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej od ww. postanowienia strona zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie istnieje podstawa do odrzucenia skargi, podczas gdy orzeczenie to było przedwczesne, a to wobec zaniechania wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W motywach środka odwoławczego zauważono, że strona skarżąca wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Tym samym niedopuszczalne było jej odrzucenie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie przypomnieć należy, że Sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 Ppsa). Oznacza to, że Sąd ten jest związany zarzutami i wnioskami środka odwoławczego, których nie może ex officio poprawiać, czy też niejako formułować za stronę postępowania (zob. np. wyrok NSA z 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004/3/72). Uwaga ta ma kluczowe znaczenie dla oceny zarzutu sformułowanego w rozpoznawanym środku odwoławczym. Należy bowiem zauważyć, że skarżąca zarzuciła w nim naruszenie przepisu, którego Sąd pierwszej instancji nie stosował. Podstawę odrzucenia skargi stanowił art. 220 § 3 Ppsa, a nie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Pierwszy z ww. przepisów stanowi lex specialis, odnosząc się do przedmiotowego przypadku odrzucenia (m.in.) skargi z powodu nieuiszczenia wpisu, podczas gdy drugi ma charakter przepisu ogólnego, obejmującego pozostałe przypadki nieuzupełnienia braków formalnych tego środka prawnego. Skoro więc Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, to nie mógł też naruszyć tego przepisu i z tych względów zarzut oparty na jego treści nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy jedynie na marginesie należy zauważyć, że twierdzenie strony, jakoby pełnomocnik skarżącej nie otrzymała odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy (zob. k. 183-184, t. I akt sądowych). Znajdujące się w nich zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawiera pieczęć i podpis odbiorcy datowane na dzień 13 października 2014 r. Przesyłkę odebrała pani I. A. legitymująca się pełnomocnictwem pocztowym nr 119/14. W tej zatem dacie nastąpiło doręczenie wezwania do uiszczenia opłaty sądowej. Przypomnieć należy, że wskazany dokument urzędowy, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot – a tak jest w okolicznościach sprawy, czego skarżąca nie podważa – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzystając z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. np. postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., II FSK 2228/13, CBOSA). Z tych powodów należało oddalić skargę kasacyjną, stosownie do art. 184 Ppsa. Wniosek organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na to, że art. 203 i 204 Ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23).