I FSK 639/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (spr.), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Karolina Latarska, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 465/15 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od M. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 1000 zł (słownie: tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Wyrokiem z 4 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną przez M. S. (dalej: skarżąca) decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. (dalej: DIS) z dnia 30 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. 2. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przypomniał, że decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (organ I instancji) z dnia 18 grudnia 2013 r., określono skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za sierpień 2011 r. 2.1. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej DIS zaskarżoną decyzją z 18 grudnia 2013 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIS wyjaśnił, że podatniczka nieprawidłowo opodatkowała sprzedaż samochodu osobowego marki A. na podstawie faktury VAT - marża z dnia 11 sierpnia 2011 r. Organ wskazał, że w kontrolowanym okresie rozliczeniowym podatniczka prowadziła komis samochodowy i posiadała status podatnika VAT UE w zakresie wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabyć towarów. W ramach sprzedaży komisowej w sierpniu 2011 r. dokonała dostawy samochodu osobowego na rzecz A. K., co zostało udokumentowane fakturą z dnia 11 sierpnia 2011 r., wystawioną na kwotę 29.200 zł. Faktura zawierała adnotację, że cena samochodu jest obniżona z uwagi na stan pojazdu, który jest nabywcy znany, a termin zapłaty został określony na dzień 11 sierpnia 2011 r. Zgodnie z przedłożoną organowi przetłumaczoną umową, podatniczka zakupiła omawiany samochód w dniu 6 lipca 2011 r. w Niemczech za kwotę 6.700 euro. Umowa zawiera zapis o zwolnieniu sprzedawcy z podatku na podstawie § 6a ustawy o podatku obrotowym. Następnie w dniu 15 lipca 2011 r. podatniczka złożyła w Urzędzie Skarbowym w B. wniosek o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Do wniosku dołączyła oświadczenie, że zakupiony pojazd będzie służyć jedynie prywatnym celom. W dniu 15 lipca 2011 r. podatniczka uzyskała żądane zaświadczenie, jednak nie dokonała rejestracji samochodu. Rozliczając podatek VAT z tytułu sprzedaży omawianego samochodu na rzecz A. K. podatniczka zastosowała marżę, jako podstawę opodatkowania, w wysokości 1.629,71 zł (uzyskana cena sprzedaży w kwocie 29.200 zł została pomniejszona o akcyzę - 839 zł, opłatę skarbową - 17 zł, inne opłaty - 258 zł i cenę zakupu - 26.456,29 zł). W związku z wątpliwościami co do rzeczywistej ceny sprzedaży omawianego samochodu przez skarżącą, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające. W jego rezultacie nie zgodził się z organem I instancji, aby podatniczka sprzedała ten samochód za kwotę 45.000 zł. Organ zawrócił przy tym uwagę na niejednoznaczne informacje o stanie technicznym pojazdu, jak też na bardzo zróżnicowane ceny rynkowe porównywalnych aut. Ponadto na rachunek bankowy podatniczki, przelewem z dnia 17 sierpnia 2011 r., wpłynęła kwota 29.200 zł. Natomiast, jak argumentował organ, twierdzenia nabywcy samochodu od podatniczki o wyższej cenie sprzedaży nie zostały jednoznacznie i wiarygodnie potwierdzone w świetle zeznań świadków i zgromadzonych dokumentów. Wobec powyższego, w przekonaniu organu, należało przyjąć cenę sprzedaży omawianego samochodu przez podatniczkę zgodnie z fakturą VAT marża z dnia 11 sierpnia 2011 r., a więc w wysokości brutto 29.200 zł. Z tego względu należało zmienić rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji. Dodatkowo organ motywował, że postanowieniem z dnia 4 września 2014 r. umorzono postępowanie karne prowadzone w sprawie zarzutu nieautentyczności umowy sprzedaży z dnia 6 lipca 2011 r. W dalszej kolejności organ uzasadniał, iż podatniczka nie wykazała przesłanek, uprawniających ją do opodatkowania sprzedaży samochodu marki A. na zasadach marży. Nazwa firmy sprzedającej ten samochód podatniczce wskazuje na profesjonalne wykonywanie działalności handlowej w zakresie sprzedaży pojazdów. Zarówno kontrahent niemiecki, jak i podatniczka nie podali identyfikacji podatkowej. Zastosowanie przez podmiot niemiecki zwolnienia z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej nie odpowiada regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 i art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 Nr 177 poz. 1054 ze zm. w brzmieniu dla rozpatrywanego okresu rozliczeniowego – dalej: "ustawa o VAT"). Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło jednoznacznie ustalić okoliczności sprzedaży podatniczce powyższego samochodu na terenie Niemiec. Ponadto, jak wynika z umowy sprzedaży, niemiecki kontrahent nie zastosował do dostawy omawianego samochodu szczególnej procedury opodatkowania towarów używanych, odpowiadającej określonej w art. 120 ustawy o VAT. W świetle powyższego, zdaniem organu, podatniczka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, uprawniających ją do określenia podstawy opodatkowania na zasadach marży, nie wykazała nabycia omawianego samochodu na warunkach określonych w art. 120 ust. 10 pkt 1 do 5 ustawy o VAT. W ocenie organu, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzona nierzetelność ksiąg podatkowych nie skutkowała koniecznością zastosowania art. 23 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2015 poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."). Należało natomiast przyjąć cenę sprzedaży samochodu A. przez podatniczkę zgodnie z fakturą VAT - marża. Stosownie do regulacji zawartej w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawa opodatkowania odpowiada zatem kwocie 23.740 zł, kwota podatku wynosi zaś 5.460 zł. Wobec tego podatniczka zaniżyła podstawę opodatkowania o 22.415 zł (23.740 zł - 1.325 zł), a podatek należny o 5.155 zł (5.460 zł - 305 zł). 3. W skardze na powyższą decyzję organu (skarżąca) wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. 3.1. Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. 4. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał zarzuty skargi za uzasadnione. Sąd wskazał, że stanowisko organu w kwestii kwalifikacji nabycia samochodu osobowego przez skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie zostało w wystarczający sposób potwierdzone w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji jedynym uzasadnieniem tej treści stanowiska organu jest stwierdzenie, że skarżąca, prowadząca komis samochodowy, nabywa samochody w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Sąd pierwszej instancji wskazał, ze przyjmując takie stanowisko organ odrzucił przeciwne twierdzenia strony bez ich oceny w świetle pozyskanych dowodów i całokształtu okoliczności sprawy, zwłaszcza tych towarzyszących nabyciu samochodu przez skarżącą. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w okolicznościach analizowanej sprawy skarżąca twierdziła, że nabyła samochód osobowy właśnie na swoje prywatne cele. Dlatego w dokumentach nabycia omawianego samochodu nie powoływała się na swój status podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, a w związku z tym nabyciem nie wykazywała kosztów podatkowych w księgach prowadzanych na potrzeby rozliczeń podatkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ponadto uzyskała zaświadczenie o braku obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu tego nabycia. Organ natomiast przemilczał te argumenty skarżącej, poprzestając na stwierdzeniu, że przedsiębiorca prowadzący komis samochodowy nabywa samochody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ nie może zasadnie poprzestać w tej mierze na argumencie, że samochód nabył przedsiębiorca, prowadzący komis samochodowy. Taki przedsiębiorca również może nabyć samochód osobowy wyłącznie w celach prywatnych. Nie jest też wystarczający argument organu, że skarżąca nie zarejestrowała samochodu na siebie, skoro organ nie podjął prób wyjaśnienia dlaczego tak się stało. Rejestracja samochodu oznacza dopuszczenie samochodu do ruchu, a więc zwykle jest dokonywana wtedy, kiedy nabywca chce z niego korzystać, a samochód jest zdatny do bezpiecznej eksploatacji. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że w dotychczasowym postępowaniu podatkowym organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, który następnie mógłby podlegać ocenie w świetle treści art. 120 ust. 4 i ust. 10 ustawy o VAT, zawartych w nich przesłanek stosowania podstawy opodatkowania w postaci marży. Nieprawidłowo poprzestał na własnym założeniu, że skarżąca nabyła opisany samochód jako podatnik VAT i dla celów prowadzonego komisu, przy jednoczesnym odstąpieniu od dokonania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w sposób arbitralny odrzucając odmienne twierdzenia skarżącej, bez jakiegokolwiek odwołania się do materiału dowodowego, wynikających z niego okoliczności sprawy. Takie postępowanie organu należy ocenić jako dowolne, istotnie naruszające przede wszystkim art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Sąd pierwszej instancji podkreślił istotność dla wyniku sprawy prawidłowego ustalenia czy skarżąca nabyła samochód osobowy wyłącznie do swego prywatnego majątku, na swoje prywatne potrzeby, który następnie zdecydowała się sprzedać w ramach własnej działalności gospodarczej w postaci komisu samochodowego. Gdyby tak się okazało, wówczas organ będzie zobowiązany ocenić uprawnienie skarżącej do stosowania marży, przy przyjęciu takiej sytuacji, jaką opisuje art. 120 ust. 10 pkt 1 ustawy o VAT, a więc kiedy podatnik VAT nabywa używany samochód dla celów prowadzonej działalności od osoby fizycznej, która z kolei dokonuje tego zbycia w ramach swojej prywatnej aktywności. Skarżąca występowałaby wtedy raz jako osoba prywatna zbywająca swój prywatny samochód, a następnie jako podatnik VAT nabywający ten samochód dla celów prowadzonego przez siebie komisu. Rzeczą organu byłoby też ustalić w takich okolicznościach prawidłowy koszt nabycia samochodu od osoby fizycznej przez podatnika VAT, na potrzeby określenia wysokości podstawy opodatkowania w postaci marży. Podsumowując przedstawione wywody, Sąd pierwszej instancji orzekł, że organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy tak, jak tego wymagają przede wszystkim zasady prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów. Z kolei dowolne ustalenia faktyczne nie pozwoliły organowi na adekwatne zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego. 5. W skardze kasacyjnej DIS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji (alternatywnie) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na podstawie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego zarzucając wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem: I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek błędnego stanowiska, iż organ podatkowy naruszył przepisy art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 120 ust.4 i ust. 10 ustawy o VAT poprzez brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy i odrzucenie twierdzeń skarżącej o nabyciu w dniu 11.07.2011 r. pojazdu A. do jej majątku prywatnego, przy czym zdaniem Sądu jedynym argumentem organu było twierdzenie, że skarżąca prowadząc komis samochodowy nabywa pojazdy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w sytuacji gdy DIS powołał się na szereg okoliczności faktycznych i dowodów, jak również ocenił przedłożone dokumenty przez stronę, a następnie właściwie ustalił stan faktyczny sprawy uznając, iż w świetle zgromadzonych dowodów skarżąca stosując procedurę VAT - marża nie nabyła przedmiotowego pojazdu od osób wymienionych w art. 120 ust. 10 ustawy o VAT (w tym od osoby fizycznej wskazanej w art. 120 ust. 10 pkt 1 tej ustawy), tym samym skarżąca nie miała prawa do opodatkowania transakcji zbycia pojazdu A. w procedurze VAT-marża; - art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji na skutek błędnego stanowiska, iż DIS odstąpił od dokonania ustaleń faktycznych w zakresie możliwości nabycia przez skarżącą samochodu A. do swego majątku prywatnego przez co naruszył art.122, art.180 § 1, art. 187 § 1 i 191 O.p., w sytuacji gdy organ podjął wszelkie możliwe działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym m.in. dwukrotnie wzywał podatniczkę do przedstawienia dowodów potwierdzających uprawnienie do zastosowania opodatkowania marżą transakcji zbycia pojazdu A., w tym do przedłożenia jednoznacznego oświadczenia dotyczącego statusu niemieckiego sprzedawcy pojazdu i sposobu opodatkowania tej transakcji. Organ wskazał, ze stanowisko Sądu pierwszej instancji powoduje całkowite przerzucenie ciężaru dowodowego na organy podatkowe, w okolicznościach gdy podatnik twierdząc ze nabył samochód do celów prywatnych a następnie po miesiącu sprzedając ten samochód przez swój komis samochodowy nie przedstawił żadnych dowodów na przesunięcie pojazdu jako składnika majątku prywatnego do majątku objętego działalnością gospodarczą. Tym samym, zdaniem organu podatkowego rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji jest niezgodne z zasadą rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym oraz zasadą współdziałania strony w wykazaniu faktów które uzasadniałyby jej twierdzenia, kwestionujące ustalenia organów podatkowych, zasady które wywodzone są z art. 187§ 1 i art. 18 8 O.p. II. naruszenie prawa materialnego: - art. 120 ust.4 w zw. art. 120 ust. 10 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż organy nieprawidłowo ustaliły że skarżąca nie ma prawa do opodatkowania transakcji sprzedaży samochodu procedurą VAT - marża, podczas gdy organy właściwie ustaliły stan faktyczny oraz prawidłowo zastosowały art. 120 ust.4 w zw. z ust. 10 ustawy o VAT, co prowadzi do wniosku, iż skarżąca nabyła pojazd A. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej a tym samym nie miała prawa do opodatkowania transakcji zbycia tego pojazdu w systemie VAT-marża. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Pomimo sformułowanych w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego kluczowe dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy pozostaje to, czy prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych, że skarżąca podatniczka nie prawidłowo opodatkowała sprzedaż samochodu osobowego marki A. wystawiając fakturę VAT - marża z dnia 11 sierpnia 2011 r. Kluczowa dla rozstrzyganej sprawy pozostaje zatem wykładnia przepisów dotyczących zasad stosowania marży jako podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Przepis art. 120 ust. 4 ustawy o VAT stanowi, że w przypadku podatnika wykonującego czynności polegające na dostawie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków nabytych uprzednio przez tego podatnika dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem jest marża stanowiąca różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. W myśl art. 120 ust. 1 pkt 4 ustawy, dla potrzeb stosowania tego przepisu, przez towary używane rozumie się ruchome dobra materialne nadające się do dalszego użytku w ich aktualnym stanie lub po naprawie, inne niż określone w pkt 1-3 oraz inne niż metale szlachetne lub kamienie szlachetne (CN 7102, 7103, 7106, 7108, 7110, 7112), (PKWiU 2441.100, 24.41.20.0, ex 24.41 .30.0, ex 32.12.11.0, ex 32.12.12.0 i 38.11.58.0). Zgodnie z art. 120 ust. 10 w/w ustawy przepisy ust. 4 i 5 dotyczą dostawy towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich lub antyków, które podatnik nabył od: osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej; podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5; podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. W konsekwencji szczególna procedura dotyczy tylko dostawy towarów używanych, które podatnik nabył od osób: niebędących podatnikami podatku od towarów i usług, które wprawdzie są podatnikami podatku od towarów i usług, ale którym w stosunku do dostarczanych towarów używanych nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego lub które należą do kategorii drobnych przedsiębiorców, zwolnionych od podatku od towarów i usług, które są pośrednikami, a towar będący przedmiotem dostawy opodatkowany już był w szczególnej procedurze opodatkowania marży, które nie są podatnikami podatku od towarów i usług, albo są podatnikami podatku od wartości dodanej na terytorium innego państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej i realizują dostawę towarów na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113 oraz regulacjom zawartym w art. 120 ust. 4 i 5 ustawy o VAT pod warunkiem posiadania dokumentów jednoznacznie potwierdzających nabycie towarów na tych zasadach. W ocenie Sadu pierwszej instancji w dotychczasowym postępowaniu podatkowym organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, który następnie mógłby podlegać ocenie w świetle treści art. 120 ust. 4 i ust. 10 ustawy o VAT, zawartych w nich przesłanek stosowania podstawy opodatkowania w postaci marży. Nieprawidłowo poprzestał na własnym założeniu, że skarżąca nabyła opisany samochód jako podatnik VAT i dla celów prowadzonego komisu, przy jednoczesnym odstąpieniu od dokonania ustaleń faktycznych w tym zakresie, w sposób arbitralny odrzucając odmienne twierdzenia skarżącej, bez jakiegokolwiek odwołania się do materiału dowodowego, wynikających z niego okoliczności sprawy. Takie postępowanie organu Sąd pierwszej instancji należy uznać za dowolne, istotnie naruszające przede wszystkim art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. Sąd pierwszej uznał za istotne wyjaśnienie, czy skarżąca nabyła przedmiotowy samochód na swoje cele prywatne. W ocenie Sądu organ tej okoliczności nie zbadał poprzestając na stwierdzeniu, że przedsiębiorca prowadzący komis samochodowy nabywa samochody w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd natomiast za istotne uznał, że w dokumentach nabycia omawianego samochodu nie powoływała się na swój status podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, a w związku z tym nabyciem nie wykazywała kosztów podatkowych w księgach prowadzanych na potrzeby rozliczeń podatkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ponadto uzyskała zaświadczenie o braku obowiązku zapłaty podatku VAT z tytułu tego nabycia. Stanowisko Sądu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Dla rozpatrywanej sprawy istotne jest to, że zgodnie z przedłożoną organowi przetłumaczoną umową, podatniczka zakupiła omawiany samochód w dniu 6 lipca 2011 r. w Niemczech od firmy A. A. za kwotę 6.700 euro, a umowa zawiera zapis o zwolnieniu sprzedawcy z podatku na podstawie § 6a ustawy o podatku obrotowym. Trafnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zauważył, że treść ta wskazuje, że "sprzedający (ewent. dostawca) jest zwolniony z podatku, ponieważ chodzi tu o sprzedaż (ewent. dostawę) na podstawie § 6a wewnątrzwspólnotową dostawę Ustawa o podatku obrotowym"- sprzedawca powołał się na przepisy dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy, obowiązujące wobec niemieckich podatników podatku od wartości dodanej i zastosował zwolnienie odpowiadające w Polsce stawce 0% (powyższe potwierdza wyrok z dnia 19. lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1513/13 w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że. cyt. "(...) zgodnie z zamieszczoną na (...) fakturze adnotacją stosowaną w państwie członkowskim wystawcy w procedurze wewnątrzwspólnotowych dostaw, tj. § 4 Nr. Ib UStG i. V. mit § 6a UstG oznacza (dla kontrahenta niemieckiego) wolną od podatku WDT. "), Adnotacja ta oznacza, że dokonana dostawa jest w świetle przepisów niemieckiej ustawy o podatku obrotowym zwolniona od podatku w Niemczech jako WDT (zwolnienie to odpowiada polskiej zerowej stawce). Zatem niemiecki podatnik dokonywał sprzedaży samochodu jako WDT, w związku z tym podatniczka dokonywała zakupu pojazdu do działalności gospodarczej. W tej sytuacji podatniczka nie powinna, jak uczyniła, złożyć VAT-24 tylko powinna złożyć VAT-23 i zapłacić VAT do 14 dni od dnia nabycia auta a potem rozliczyć to w deklaracji VAT-7. Ta ostatnia kwestia- złożenia niewłaściwej deklaracji VAT-24- nie ma jednak przesądzającego znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Artykuł 314 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że procedura marży nie ma zastosowania do dostaw towarów takich jak używane części do pojazdów samochodowych, które zostały osobiście zaimportowane do Unii Europejskiej przez podatnika-pośrednika na podstawie zasad ogólnych podatku od wartości dodanej (C-203/10, pkt 53). W tej sytuacji potwierdziły się zarzuty "naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek błędnego stanowiska, iż organ podatkowy naruszył przepisy art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 120 ust.4 i ust. 10 ustawy o VAT poprzez brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy i odrzucenie twierdzeń skarżącej o nabyciu w dniu 11.07.2011 r. pojazdu Audi A4 do jej majątku prywatnego". Jak wyżej wskazano stan faktyczny rozpatrywanej sprawy został przez organy podatkowe ustalony w sposób prawidłowy. W konsekwencji na uwzględnienie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 120 ust. 4 w zw. art. 120 ust. 10 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. 7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących zwrot wpisu stałego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika organu w wysokości 900 zł orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.).