I FSK 1781/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz (spr.), Protokolant Kamil Klatt, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1090/21 w sprawie ze skargi Z sp. z o.o. z siedzibą w Y na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 28 maja 2021 r. nr [...] UNP: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2013 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od Z sp. z o.o. z siedzibą w Y na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 13.640 (słownie: trzynaście tysięcy sześćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1090/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Z sp. z o.o. z siedzibą w Y (dalej: Skarżąca, Spółka, Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z dnia 28 maja 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2013 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 1.2. Jak wynikało ze stanu faktycznego opisanego w zaskarżonym wyroku, na skutek przeprowadzonej kontroli podatkowej w S. (dalej: S., podatnik), Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: NUS, organ pierwszej instancji), decyzją z dnia 6 czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. b) i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) określił podatnikowi kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień i wrzesień 2013 r. oraz kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik, listopad oraz grudzień 2013 r. Organ pierwszej instancji zakwestionował rozliczenie podatnika w zakresie podatku od towarów i usług w odniesieniu do faktur VAT wystawionych na jego rzecz przez C., Z.1 s.c. oraz B. W wyniku złożonego przez S. odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 28 maja 2021 r. DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w związku z wszczęciem w dniu 6 listopada 2018 r. postępowania karnoskarbowego. DIAS nie uwzględnił argumentacji podniesionej w odwołaniu, kwestionującej sposób przeprowadzenia przez NUS postępowania dowodowego oraz niezasadnego zastosowania przepisów prawa materialnego w stosunku do zakwestionowanych transakcji. 1.3. Sąd pierwszej instancji uwagledniająca skargę złożoną przez Skarżącą (jako następcę prawnego S.), uchylił zaskarżoną decyzję DIAS. Sąd wojewódzki uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji było niewystarczające w świetle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 1/21. Powołując się na tezy zawarte w tej uchwale Sąd stwierdził, że uzasadnienie to nie zawiera okoliczności istotnych do oceny, czy wszczęcie postępowania karnoskarbowego miało instrumentalny charakter. DIAS wskazał jedynie datę wszczęcia postępowania karnoskarbowego oraz fakt doręczenia zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej pełnomocnikom S.S. oraz S.S. WSA zauważył, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego nastąpiło niecałe 2 miesiące przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych będących przedmiotem postępowania. Nadto pełnomocnik Skarżącej informował na rozprawie, że organ nie przejawiał żadnej aktywności w postępowaniu karnoskarbowym, poprzestał na zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania karnoskarbowego, zaś S.S. dotychczas nie przedstawiono również zarzutów. Poza tym Sąd stwierdził, że akta sprawy nie zawierały żadnych informacji o dalszych czynnościach w postępowaniu karnoskarbowym podjętych po jego wszczęciu, a pełnomocnik DIAS nie miał w tej kwestii żadnej wiedzy, a w szczególności organ odwoławczy nie przedłożył Sądowi informacji wskazującej na jakim etapie jest postępowanie karnoskarbowe i jakie czynności organ prowadzący podjął w jego toku. Sąd zatem nie mógł zweryfikować twierdzeń DIAS, że doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niewyjaśnienie tej kwestii, zdaniem Sądu pierwszej instancji, naruszało zasadę zawartą w art. 121 § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W toku ponownego postępowania zobowiązano organ odwoławczy do rozważenia, czy wszczęcie postępowania karnoskarbowego nie prowadziło w istocie do instrumentalnego wykorzystania instytucji zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji podatkowej, przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej przez Sąd pierwszej instancji oraz okoliczności wskazanych w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2021 r., sygn. I FPS 1/21. 2. Skarga kasacyjna. 2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł DIAS, zaskarżając wyrok w całości. Wyrokowi Sądu pierwszej instancji, zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 93a § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie oraz błędne przyjęcie przez Sąd, że Skarżąca była uprawniona do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego z dnia 28 maja 2021 r. wydaną wobec S. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2013 r.; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie oraz nieodrzucenie wniesionej przez Spółkę skargi na decyzję DIAS z dnia 28 maja 2021 r. wydaną wobec S. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2013 r., z uwagi na fakt, że Strona nie posiadała interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 powoływanej ustawy; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji gdy skargę złożył podmiot nieuprawniony do jej wniesienia. Powołując się na powyższe podstawy kasacyjne, DIAS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i odrzucenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Gliwicach, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna organu okazała się zasadna. 3.2. Przedmiotem sporu w toku postępowania podatkowego była zasadność stanowiska organów podatkowych co do zakwestionowania rozliczenia podatkowego S. w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od sierpnia do grudnia 2013 r. Na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego istotą sporu jest natomiast rozstrzygnięcie, czy Skarżąca była podmiotem uprawnionym do złożenia do sądu administracyjnego skargi na decyzję DIAS z dnia 28 maja 2021 r. wydanej wobec S. Na wstępie wskazać należy, że kwestia ta nie była przedmiotem oceny Sądu wojewódzkiego i po raz pierwszy została wskazana dopiero w skardze kasacyjnej organu wniesionej w niniejszej sprawie. 3.3. Odnosząc się zatem do wskazanego zagadnienia Naczelny Sąd Administracyjny częściowo podzielił argumentację organu odwoławczego uznając, że doszło do naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a. w takim zakresie, że Sąd pierwszej instancji nie zbadał kwestii legitymacji procesowej Spółki w miejsce S. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawniony do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny i jego źródła należy każdorazowo upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego, czy też ustrojowego. Zatem istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Określenie, czy Spółka posiada interes prawny do wniesienia skargi powinno zatem zostać rozpatrzone przez pryzmat art. 93a § 4 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu, jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wstępuje w przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa przekształconego przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą z wyjątkiem tych praw, które nie mogą być kontynuowane na podstawie przepisów regulujących opodatkowanie spółek kapitałowych. Wymogi posiadania zdolności sądowej oraz zdolności procesowej (art. 25 § 1 i art. 28 § 1 p.p.s.a.) zaliczane są do tzw. przesłanek procesowych. Okoliczności te sąd bierze pod uwagę z urzędu w każdym stanie sprawy. 3.4. W niniejszej sprawie postępowanie podatkowe przed organami pierwszej i drugiej instancji prowadzone było wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – S.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. W dniu 1 kwietnia 2021 r., S.S. złożył w formie aktu notarialnego oświadczenie o przekształceniu przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą (tj. S. z siedzibą w Y) w jednoosobową spółkę kapitałową – spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą Z (tj. Skarżącą). Strona została zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 7 czerwca 2021 r. (zgodnie z nr 1 wpisu w KRS Skarżącej). Stosownie do art. 5841 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1526 ze zm., dalej: k.s.h.) przedsiębiorca przekształcany staje się spółką przekształconą z chwilą wpisu do rejestru (dzień przekształcenia). Zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 28 maja 2021 r. (doręczona w dniu 2 czerwca 2021 r.). Natomiast przekształcenie S. w Stronę wywarło skutek prawny dopiero z dniem 7 czerwca 2021 r. tj. z chwilą wpisu do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców oświadczenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną o przekształceniu w jednoosobową spółkę kapitałową. Oznacza to, że do przekształcenia podatnika w Stronę doszło po wydaniu i doręczeniu zaskarżonej decyzji. 3.5. Autor skargi kasacyjnej trafnie przywołał dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które wielokrotnie wypowiadało się odnośnie charakteru sukcesji podatkowej jednoosobowej spółki kapitałowej powstałej w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w swoim orzecznictwie, że art. 93a § 4 Ordynacji podatkowej nie statuuje pełnej sukcesji podatkowej. Sukcesja ta bowiem nie obejmuje zobowiązań, a jedynie uprawnienia. W odniesieniu do zobowiązań podatkowych osoby fizycznej i przekształconej w jednoosobową spółkę kapitałową, ustawodawca przewidział jedynie możliwość pociągnięcia spółki do solidarnej i posiłkowej odpowiedzialności podatkowej na podstawie art. 112b Ordynacji podatkowej. W takim stanie faktycznym spółka nie staje się sukcesorem generalnym, bowiem nie zachodzi sukcesja zupełna. O ile zatem sukcesja praw następuje z mocy ustawy, o tyle przejęcie zobowiązań odbywa się na zasadach obowiązujących osoby trzecie. W konsekwencji wymaga wydania decyzji na podstawie art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzał, że spółka przekształcona nie ma interesu prawnego w złożeniu skargi na decyzję dotyczącą przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, o ile nie zostanie wydana decyzja organu podatkowego przenosząca odpowiedzialność w trybie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt I FSK 879/17; postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2020 r., sygn. I FSK 2128/19; postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. I FSK 1698/19, czy wyrok NSA z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 726/16). 3.6. Nie ulega więc wątpliwości, że przedstawiony powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za utrwalony. Niemniej jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną organu wniesioną w niniejszej sprawie, powyższe zagadnienie należy przeanalizować z uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27 lutego 2025 r. w sprawie C-277/24. Trybunał w wyroku tym stwierdził, że art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L z 2006 r., nr 347, poz. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa 112) w związku z art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., nr 90, poz. 865/2 ze zm., dalej: TFUE), prawem do obrony i zasadą proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym i praktyce krajowej, zgodnie z którymi osoba trzecia, która może zostać uznana za solidarnie odpowiedzialną za zobowiązanie podatkowe osoby prawnej, nie może być stroną w postępowaniu prowadzonym przeciwko tej osobie prawnej w celu ustalenia jej zobowiązania podatkowego, bez uszczerbku dla konieczności, by ta osoba trzecia w toku ewentualnie prowadzonego wobec niej postępowania w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej mogła skutecznie podważyć ustalenia faktyczne i kwalifikacje prawne dokonane przez organ podatkowy w ramach pierwszego postępowania i mieć dostęp do jego akt, z poszanowaniem praw wspomnianej osoby prawnej lub innych osób trzecich. W pierwszej kolejności TSUE zwrócił uwagę, że mechanizm odpowiedzialności solidarnej służy sciąganiu kwot VAT, które nie zostały zapłacone przez osobę będącą podatnikiem w wiążących terminach ustanowionych w przepisach dyrektywy VAT. Mechanizm taki przyczynia się zatem do zapewnienia prawidłowego poboru VAT w rozumieniu art. 273 tej dyrektywy, zgodnie z obowiązkiem ustanowionym w art. 325 ust. 1 TFUE. Przepis art. 273 Dyrektywy 112, poza określonymi w nim ograniczeniami, nie precyzuje ani warunków, ani obowiązków, jakie mogą przewidzieć państwa członkowskie. Przyznaje on im zatem zakres uznania co do środków zmierzających do zapewnienia pełnego poboru VAT i zwalczania przestępczości podatkowej (pkt. 49-50 wyroku C-277/24). Trybunał jednak wrócił uwagę, że państwa członkowskie są zobowiązane do wykonywania owej kompetencji z poszanowaniem prawa Unii i jego zasad ogólnych. W tym względzie poszanowanie prawa do obrony stanowi zasadę ogólną prawa Unii i znajduje zastosowanie, gdy organ administracyjny ma podjąć w stosunku do danej osoby decyzję, która wiąże się z niekorzystnymi dla niej skutkami. Na podstawie tej zasady adresaci decyzji, która w sposób odczuwalny oddziałuje na ich interesy, powinni być w stanie skutecznie przedstawić swoje stanowisko odnośnie do dowodów, na których organ zamierza się oprzeć. Obowiązek ten ciąży na organach państw członkowskich, gdy podejmują decyzje należące do zakresu zastosowania prawa Unii, nawet wówczas, gdy właściwe przepisy prawa Unii nie przewidują wyraźnie takiej formalności. Prawo do obrony obejmuje zarówno prawo do bycia wysłuchanym i prawo dostępu do akt. Nie wykluczono jednak możliwości ograniczenia prawa do obrony np. z uwagi na ochronę wymogów poufności lub tajemnicy zawodowej, czy też przez uwzględnienie zasady pewności prawa wynikającej z ostateczności decyzji administracyjnej (pkt 50-55 wyroku C-277/24). Trybunał stwierdził jednak, że w sytuacji gdy w wyniku postępowania podatkowego polskie organy podatkowe ustalą istnienie i wysokość zobowiązania spółki z tytułu VAT i w przypadku gdyby spółka nie spłaciła swojego zobowiązania to wobec jej byłego prezesa zostałoby wszczęte postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej - to wymagane jest, aby polskie organy podatkowe przestrzegały prawa do obrony osoby, której dotyczy postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej. Trybunał zauważył także, że opisane krajowe postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej nie wydaje się pozwalać na zakwestionowanie wysokości zobowiązania, ponieważ jego przedmiot wydaje się ograniczać wyłącznie do ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki wynikającej z art. 116 Ordynacji podatkowej, tak aby można było dochodzić od osoby trzeciej należności podatkowej uprzednio stwierdzonej w wyniku postępowania podatkowego. W związku z tym postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej, które toczyłoby się w takich okolicznościach mogłoby naruszać samą istotę prawa do obrony tej osoby trzeciej (pkt 53-60 wyroku C-277/24). 3.7. O ile powołany wyrok TSUE został wydany na gruncie art. 116 Ordynacji podatkowej tj. w sytuacji, gdy byłemu prezesowi zarządu spółki odmówiono udziału w charakterze strony w postępowaniu podatkowym dotyczącym zobowiązania podatkowego spółki, za które mógłby ponosić wraz ze spółką odpowiedzialność solidarną, to poglądy zawarte w tym wyroku mogą znaleźć odpowiednie zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy. Stosownie bowiem do art. 112b Ordynacji podatkowej jednoosobowa spółka kapitałowa powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z tą osobą fizyczną za powstałe do dnia przekształcenia zaległości podatkowe przedsiębiorcy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istnieją zatem podstawy do rozważenia, czy stwierdzenie, że Strona w niniejszej sprawie nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi na powołaną decyzję godziłoby w istotę prawa do obrony Spółki, jeżeli przyjąć że w postępowaniu o wydanie decyzji o odpowiedzialności solidarnej nie mogłaby kwestionować okoliczności będących podstawą wydanej decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług wobec S.. 3.8. Mając na uwadze przytoczone rozważania zasadnie zarzucono więc zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 50 § 1 p.p.s.a. Wobec przekształcenia podatnika z przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną (S.) w jednoosobową spółkę kapitałową (Skarżącą), Sąd pierwszej instancji winien zbadać, czy Spółka posiada legitymację do wniesienia skargi. Ma to istotne znaczenie zwłaszcza w świetle przytoczonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również rozważań zawartych w powołanym wyroku TSUE w sprawie C-277/24. Rozstrzygnięcie tej kwestii przez Sąd kasacyjny pozbawiłoby strony postępowania prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 78 Konstytucji RP). Zarówno bowiem Skarżąca jak i organ odwoławczy mają prawo do swobodnego wypowiedzenia się w tej kwestii. 3.9. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokona oceny, czy Spółka miała interes prawny we wniesieniu skargi od zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, uwzględniając przedstawioną powyżej ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Elżbieta Olechniewicz Małgorzata Niezgódka-Medek Sylwester Golec sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA