I FSK 1714/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1790/14 odrzucające skargę w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. oraz od stycznia do czerwca 2013 r. oraz dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1790/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę O. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 marca 2014 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. oraz od stycznia do czerwca 2013 r. oraz dokonania zabezpieczenia jej na majątku podatnika. 2. Z przedstawionego przez sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynikało, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 marca 2014 r. Z kolei skarga na powyższą decyzję złożona została za pośrednictwem kuriera w kancelarii organu w dniu 30 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po terminie, co skutkowało jej odrzuceniem. Sąd podkreślił również, że zaskarżony akt zawierał prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia - skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego, sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę. 3. Na powyższe postanowienie skarżąca, działając za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpatrzenie wymienionego środka odwoławczego na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Jako podstawy kasacyjne na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powołała naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj: - art. 83 § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że datę wniesienia skargi w niniejszej sprawie stanowił moment wpływu pisma – nadanego przez kuriera – bezpośrednio do kancelarii Izby Skarbowej w W. w dniu 30 kwietnia 2014 r. w sytuacji, gdy z załączonego dowodu nadania skargi wynika, że datą wniesienia skargi w niniejszej sprawie była data nadania pisma w dniu 28 kwietnia 2014 r. w polskim urzędzie pocztowym do Dyrektora Izby Skarbowej w W., a zatem data nadania pisma do podmiotu pośredniczącego; - art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy skarga została nadana za pośrednictwem operatora publicznego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 28 kwietnia 2014 r., a w związku z tym do właściwego sądu oraz w ustawowym terminie 30 dni na jej wniesienie. Do skargi kasacyjnej załączono kserokopię nadania paczki pocztowej na adres Izby Skarbowej w dniu 28 kwietnia 2014 r., poświadczoną za zgodność z oryginałem przez adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 4. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 5. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, iż zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 marca 2014 r., zaś termin do złożenia skargi upływał, zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., w dniu 28 kwietnia 2014 r. Nie budzi również kontrowersji, że skarga wpłynęła do organu w dniu 30 kwietnia 2014 r. Istota niniejszego środka odwoławczego dotyczy natomiast ustalenia kiedy skarga została nadana oraz czy owe nadanie, było równoznaczne z wniesieniem skargi do sądu. 6. Stosownie do treści art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca nie zastrzegł sposobu nadania pisma w placówce pocztowej, a zatem należy sądzić, iż nadanie go w formie paczki spełnia wymogi wynikające z treści powołanego przepisu. Oddanie pisma należy bowiem interpretować jako przekazanie operatorowi pocztowemu celem doręczenia adresatowi, co w niniejszej sprawie niewątpliwie nastąpiło. Z powyższych względów, datę nadania paczki należało traktować równoznacznie z wniesieniem skargi do sądu. 7. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca skargę została nadana jako paczka pocztowa w urzędzie pocztowym w W. dniu 28 kwietnia 2014 r., a zatem w terminie do wniesienia skargi. Świadczy o tym załączone do skargi kasacyjnej poświadczone za zgodność z oryginałem potwierdzenie nadania paczki, opatrzone stemplem pocztowym, na którym widnieje wymieniona powyżej data (k. 38 akt sprawy). 8. Rację miał zatem autor skargi kasacyjnej wskazując, że sąd pierwszej instancji odrzucił skargę z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jak również podnosząc, iż sąd pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy stwierdził uchybienie terminu do dokonania tej czynności procesowej (art. 83 § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.). 9. Mając na uwadze, że oba postawione zarzuty kasacyjne okazały się usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. 10. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w związku z treścią art. 209 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Postanowienie uwzględniające skargę kasacyjną od postanowienia kończącego nie zostało natomiast wymienione w żadnym z powołanych powyżej przepisów.