I FSK 1445/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 154/14 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2007 r. do października 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 154/14, odrzucił skargę T. sp. zo.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 5 grudnia 2013 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2007 r. do października 2008 r. Sąd wskazał, że Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazanych w zarządzeniu z dnia 10 lutego 2014 r. i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Pomimo doręczenia Spółce ww. zarządzenia w dniu 17 lutego 2014 r., braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Zatem Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. odrzucił skargę. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2014 r. Spółka wniosła skargę kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania: a) art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w sytuacji gdy wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 11 lutego 2014 r. dotyczyło skargi z dnia 6 lutego 2014 r. Sąd na tej podstawie nie powinien uznać, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi z dnia 7 stycznia 2014 r., skoro nie był wzywany do usunięcia jej braków, b) art. 58 § 3 P.p.s.a., tj. odrzucenie skargi pomimo braku wezwania przez Sąd w dniu 11 lutego 2014 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 7 stycznia 2014 r., a błędne wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 6 lutego 2014 r., c) art. 58 § 3 w zw. z art. 49 w zw. art. 28 § 1 i art. 29 P.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, a polegało na błędnym ustaleniu, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych w terminie, mimo prawidłowego wezwania, gdyż nie wykazał w prawidłowy sposób umocowania do działania w imieniu Spółki, podczas gdy wezwanie było formułowane w sposób niejasny i nieprecyzyjny, zaś strona uzupełniła wszelkie braki formalne zgodnie z treścią innych prawidłowych wezwań dotyczących umocowania do działania w imieniu Spółki. Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje okoliczność, że zgodnie z art. 29 P.p.s.a. przedstawiciel ustawowy albo organ osoby prawnej oraz jednostki organizacyjnej mającej zdolność sądową ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Brak w tym zakresie jest brakiem formalnym, uzupełnianym w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę w sytuacji, gdy strona nie usunęła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, jeżeli skargę wnosi osoba fizyczna uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Dokument ten powinien być złożony w oryginale, bądź w odpowiednio poświadczonym odpisie, przy czym poświadczenia mogą dokonać wyłącznie podmioty wskazane w art. 48 § 3 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. W wezwaniu Sąd prawidłowo wskazał datę i numer decyzji, od której Spółka wniosła skargę. Pomimo doręczenia Spółce wezwania Sądu nie nadesłała ona powyższego dokumentu. Zatem zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne, w sytuacji gdy Spółka nie przedstawiła dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w imieniu Spółki osoby, która popisała wniesioną do Sądu skargę. Warto w tym miejscu wskazać, że wbrew stanowisku pełnomocnika Spółki w przedmiotowej sprawie do Sądu nie wpłynęła skarga strony z dnia 7 stycznia 2014 r., więc Sąd nie mógł wzywać strony do uzupełnienia braków formalnych tej skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Spółki w zakresie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 P.p.s.a.